Δεν γονάτισα

 

Σε ένα μήνα περίπου κλείνω 78 χρόνια ζωής. 

Το γράφω και δεν το πιστεύω. Ούτε κι αυτοί που με βλέπουν το πιστεύουν. Δείχνω πολύ νεότερη, ας είναι καλά τα γονίδια του μπαμπά.

 

Και νιώθω και πολύ νεότερη. Μερικές φορές νιώθω πάρα πολύ νεότερη κι αυτό δεν είναι καλό, γιατί κάνω ανοησίες, λες και είμαι κοπελούδα. Ας είναι.

 

Το παρελθόν μου το βλέπω πια με αδιαφορία. Παλιότερα το έβλεπα με θλίψη. Βλέπετε η Ζωή μού έπαιξε περίεργα παιχνίδια. Μου χάρισε ταλέντα και μου χάρισε επίσης και μια ανικανότητα να τα χρησιμοποιήσω. Με προόριζε για όμορφη γυναίκα και μετά μου έριξε μια κατάρα και ασχήμυνα. Με έφτιαξε ζωηρή και δυναμική και μετά μου φόρτωσε στην πλάτη κάτι βαριές σιδερένιες πλάκες και ίσα που μπορούσα να περπατήσω.

 

Με κάτι τέτοιες αντιφάσεις και ιδίως με τόσο βαριές σιδερένιες πλάκες στην πλάτη περίμενε η αγαπητή Ζωή ότι θα γονάτιζα στο τέλος. Η αλήθεια είναι ότι αρκετές φορές παραπατούσα με τόσο βάρος που σήκωνα, αλλά – και εδώ γελώ χαιρέκακα – δεν γονάτισα ποτέ, δεν της έκανα τη χάρη.

 

Στάθηκα όρθια όλα μου τα χρόνια κι αυτό το κατάφερα, γιατί δεν είπα ποτέ όχι στον εαυτό μου. Ό,τι ήθελε του το έδινα. Διψούσε, του έδινα άφθονο, δροσερό νερό. Πεινούσε, τον τάιζα με ωραία  φαγητά. Ήθελε τρέλες, του τις έδινα χωρίς δισταγμό.

 

Με άλλα λόγια, έκανα ό,τι επιθυμούσα. Συμβουλές των άλλων δεν άκουσα ποτέ. Ό,τι ήθελα και έφτανε το χέρι μου το έπαιρνα. Έδωσα – και ακόμα δίνω – στον εαυτό μου ό,τι θέλει. Κι έτσι άντεξα και δεν γονάτισα.

 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμά μου.

Δεν γονάτισα, όταν όλα ήταν (και είναι) εναντίον μου. Μπορεί να μην κατάφερα να φτάσω εκεί που άξιζε να φτάσω, όμως στάθηκα όρθια.

 

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο περήφανη και ικανοποιημένη νιώθω, όταν το σκέφτομαι.