Όχι ακόμα

 

Στέκονται στην πόρτα και με κοιτάζουν. Αμίλητες, με κάτι μεγάλα μαύρα μάτια, χλομές, μακριά ,γκρίζα φουστάνια, στέκονται και με κοιτάζουν.

 

Όχι, λέω, μη μπείτε παραμέσα, όχι ακόμη.

 

Αλλά τις βλέπω.

Ξέρω πως κάποια στιγμή θα μπουν στο δωμάτιο και θα ανοίξουν τις τεράστιες μαύρες φτερούγες τους.

 

 

Ελπίζω ακόμα, ονειρεύομαι ακόμα, τους λέω, αργότερα εσείς, όχι τώρα.

 

Με κοιτάζουν ανέκφραστες.

Ύστερα μια τους λέει:

Μας είχες χρόνια συντροφιά σου και τώρα μας παραπετάς.

 

Κοιτάζω αλλού.

 

Θα μπούμε κάποτε στο δωμάτιο, μου λέει μια άλλη, το ξέρεις, έτσι δεν είναι;

 

Κουνάω το κεφάλι, συμφωνώ.

 

Όχι όμως  τώρα, λέω σιγανά.

 

Αύριο, μεθαύριο, σε ένα μήνα, κάποτε θα μπούμε στο δωμάτιο, ακούω μια άλλη να λέει.

 

Όχι τώρα, όχι ακόμη, απαντώ.

 

Είσαι η αγαπημένη μας, μου λένε. Αυτός δεν πρόκειται να έρθει. Άδικα περιμένεις. Άφησέ μας να μπούμε μέσα, να σ΄ αγκαλιάσουμε εμείς, άφησέ μας.

 

Όχι ακόμα, λέω με αδύναμη φωνή, αν και ξέρω πως σύντομα θα μπουν στο δωμάτιο, θα με σκεπάσουν με τις φτερούγες τους, θα με παρηγορήσουν με τον τρόπο τους.

 

Δεν είναι τίποτα, έτσι θα μου πουν, μια απλή μελαγχολία θανάτου. Θα είμαστε πάλι η αγαπημένη συντροφιά σου τα βράδια. Θα δεις, θα συνηθίσεις, θα δεις.