Βόλτα στη γειτονιά μου

 

 

Βγαίνω για βόλτα τα απογεύματα στη γειτονιά μου και παρατηρώ τον κόσμο που πάει κι έρχεται, ψωνίζει, συζητά, χαζεύει.

 

Είναι ένας κόσμος ήμερος, ευγενικός, αν χρειαστεί, αδιάφορος, αν δεν χρειαστεί, αλλά πάντως ήμερος.

 

Χθες, ας πούμε, ήταν τα χέρια μου φορτωμένα και μου ήταν κάπως δύσκολο να ανοίξω τη χοντρή, γυάλινη πόρτα του καφέ. Απέξω μια κοπέλα μιλούσε στο κινητό της. Με είδε που στεκόμουν με αμηχανία, καθώς μεταξύ άλλων κρατούσα και ένα ποτήρι ξέχειλο από φρέντο καπουτσίνο χωρίς καπάκι – δεν θέλω καπάκι, θέλω να βλέπω τον καφέ που πίνω – με είδε λοιπόν η κοπέλα και έσπευσε να μου ανοίξει χαμογελαστή την πόρτα διακόπτοντας τη συνομιλία της στο κινητό.

 

Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο αυτό, αλλά κάτι έδειχνε. Μου έχουν συμβεί και άλλα παρόμοια, πού να τα θυμάμαι τώρα όλα, που ο κόσμος αυθόρμητα κάνει μια ευγενική, πολιτισμένη χειρονομία σε αγνώστους ανθρώπους.

 

Βγαίνω έξω, περπατώ και ηρεμεί η ψυχή μου. Πίνω τον καφέ μου στα διάφορα καφέ για καπνιστές και με εξυπηρετούν κάτι χαριτωμένες κοπέλες, κάτι ευγενικοί νεαροί, η Τζέσικα, η Ιωάννα, η Σοφία, ο Παναγιώτης. Οι άλλοι πελάτες συζητούν ήσυχα, κανείς δεν ενοχλεί κανέναν, ούτε ακούς δυνατές φωνές, γέλια και τσιρίδες.

 

Ύστερα γυρίζω σπίτι μου, ανοίγω τον υπολογιστή μου και μπαίνω ξαφνικά σε έναν αλλόκοτο κόσμο, φωνακλάδικο, υπεροπτικό, φανατισμένο, θυμωμένο ή χαζό που λέει και ξαναλέει βαρετές κοινοτοπίες ή – και το χειρότερο – βρίζει χυδαία.

 

 Μπαίνω εδώ μέσα και αγριεύομαι. Μα πού κυκλοφορεί όλος αυτός ο οργισμένος, χύδην όχλος, όπου ο ένας βρίζει τον άλλον με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς;

 

Η γειτονιά μου είναι μεσο-μκροαστική και έχει και αρκετούς, όχι πολλούς, αλλοδαπούς, κυρίως Αλβανούς. Θα περίμενε κανείς να δει στον δρόμο κάποιους να φιλονικούν ή να φωνάζουν θυμωμένοι για κάτι που τους ενόχλησε.

 

Κι όμως τίποτα. Όλα είναι ήσυχα και καθημερινά και απλά. Μπαίνεις στα μαγαζιά να ψωνίσεις και σε υποδέχονται με χαμόγελο και οικειότητα. Βέβαια είσαι πελάτης, θα αφήσεις λεφτά. Όμως όλοι μας έχουμε βρεθεί κάποιες φορές απέναντι σε πωλητές μουτρωμένους ή βαριεστημένους ή και σνομπ  ( να δεις σνομπ γκαρσόνια, να ανοίξει η ψυχή σου! 😊 ), πωλήτριες ή ιδιοκτήτριες αγέλαστες, λες και σου κάνουν τη χάρη και άλλα παρόμοια.

 

Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει στη γειτονιά μου. Και οι αλλοδαποί ευγενέστατοι και διακριτικοί.

 

Πού ζουν αυτοί όλοι που στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξεμούν τόση χυδαιολογία; Πού βρίσκονται αυτοί οι έφηβοι που αλληλομαχαιρώνονται; Εδώ οι νεαροί είναι μια χαρά παιδιά, περνούν από μπροστά σου, τα  βλέπεις και τα  καμαρώνεις.

 

Περπατώ στους δρόμους της γειτονιάς μου ήσυχη και αμέριμνη.

 

Έχω βέβαια και τον νου μου.

Γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

 

*

Σε αντίθεση με τα Εξάρχεια, την Κυψέλη και την Πανόρμου που βρίσκονται παραδίπλα, εδώ δεν έχει μπαρ, καφέ ή εστιατόρια που να έχουν γίνει στέκια της πόλης, δεν έχει τουρίστες. Τι έχει; Μία δική του ταυτότητα. Βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τα στοιχεία της γειτονιάς και αυτή είναι η κύρια αντίθεση που το χαρακτηρίζει. (Απόσπασμα από άρθρο που βρήκα σχετικά με τη γειτονιά μου).