Το φαινόμενο Λένι Ρίφενσταλ (1902-2003)

 

 

 

Αρκετοί πιστεύω γνωρίζετε ποια ήταν η Λένι Ρίφενσταλ.

 

Η Λένι Ρίφενσταλ, ταλαντούχα ηθοποιός και σκηνοθέτρια,  ήταν για ένα διάστημα θαυμάστρια του Χίτλερ και φαίνεται ότι υπήρξε μεταξύ τους μια φιλία που έμοιαζε με ερωτική. Αυτή ήταν και η ατυχία της.

 

Μεσουράνησε στα χρόνια του ναζισμού στην Γερμανία, αλλά με το τέλος του πολέμου κατηγορήθηκε ως ναζίστρια, δικάστηκε, φυλακίστηκε, αποφυλακίστηκε και αμέσως μετά συνέχισε να σκηνοθετεί.

 

Αλλά οι εποχές είχαν αλλάξει και μολονότι είχε ακόμα την συμπάθεια ενός μεγάλου μέρους του κόσμου λόγω του εξαιρετικού ταλέντου της, πολλοί ήταν και αυτοί που της γύρισαν την πλάτη.

 

Όσοι ενδιαφέρεστε για την πολυτάραχη ζωή της και τις ακάματες και ατελείωτες δραστηριότητές της ως το τέλος της ζωής της μπορείτε να τα μάθετε όλα από τη Βικιπαίδεια.

 

Αξίζει εδώ όμως να σημειώσουμε ότι η Ρίφενσταλ κινηματογράφησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του 1936. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς τής είχε υποδείξει να αγνοήσει τους "μη άρειους" αθλητές. Η Ρίφενσταλ τον παράκουσε ψυχρά, κινηματογραφώντας αθλητές όλων των φυλών, και ιδιαίτερα τον Ολυμπιονίκη Τζέσε Όουενς.

 

Αλλ’ όμως και το 1972, με το όνομά της στιγματισμένο ακόμα από πολλούς,  οι "Τάιμς" του Λονδίνου τής ανέθεσαν τη φωτογράφηση των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου.

 

Πριν λίγα χρόνια διάβασα κάτι για την Ρίφενσταλ που μου έκανε εντύπωση:

 

Σε ηλικία 74 χρονών (1975) επέστρεψε στο Σουδάν - όπου είχε ξαναπάει για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με τις τοπικές φυλές - πήρε μαθήματα καταδύσεων και, την επόμενη χρονιά εξέδωσε δύο φωτογραφικά λευκώματα, ένα με τίτλο "People of Kau" (Οι άνθρωποι του Κάου) (1976) και άλλο ένα με υποβρύχιες φωτογραφίες, το "Coral Garden" (Ο κήπος των κοραλλίων). Στο Σουδάν – και ίσως και αλλού, δεν ξέρω - την συνόδευε ένας βοηθός είκοσι χρόνια μικρότερός της που ήταν ερωτευμένος μαζί της και εραστής της επίσης. Και η Ρίφενσταλ τότε ήταν 74 χρονών.

 

To 1993 ο Γερμανός σκηνοθέτης Ρέι Μύλλερ (Ray Müller) γύρισε τη βιογραφία της σε ταινία, με τον τίτλο "The Wonderful, Horrible life of Leni Riefenstahl". Η Λένι είναι ήδη 91 ετών και, την ίδια χρονιά, εκδόθηκε η αγγλική μετάφραση των απομνημονευμάτων της.

Το 2002, σε ηλικία 100 ετών, παρουσιάζει τη νέα της ταινία "Underwater Impressions" (Οι υποβρύχιες εντυπώσεις), με υλικό από εκατοντάδες ώρες υποβρυχίων λήψεων. (Πότε τις έκανε; 80, 90 χρονών;)

Πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 2003, ενώ κοιμόταν στο σπίτι της στο Πέκινγκ (Pöcking) της Γερμανίας, σε ηλικία 101 ετών.

 

Αν παραβλέψουμε την επιπόλαιη, όπως φαίνεται, σύνδεσή της με τον ναζισμό και την φιλία της με τον Χίτλερ, η Λένι Ρίφενσταλ υπήρξε ένα φαινόμενο δημιουργικής και ταλαντούχου καλλιτέχνιδας που μόνο ο θάνατος μπόρεσε να ανακόψει την ακατάπαυστη δραστηριότητά της.

 

Είχε όμως την ατυχία να ζήσει την εποχή που ο ναζισμός κατέστρεφε τον κόσμο και η ίδια αρνήθηκε να εμβαθύνει στην ιδεολογία του και να τον απορρίψει, γιατί αυτό που την ενδιέφερε ήταν να δημιουργήσει με οποιοδήποτε κόστος.

 

Αυτό της στοίχισε τελικά, γιατί παρέμεινε στο ημίφως. Αν δεν είχε στιγματιστεί ως φίλη του Χίτλερ, σήμερα θα την ήξερε όλος ο κόσμος.

Τεχνητή Νοημοσύνη

 

Σε κάποια χρόνια από τώρα η Τεχνητή Νοημοσύνη θα είναι ο Θεός που μας δημιούργησε για να τον δημιουργήσουμε.

 

Αν και ακούγεται παράδοξο, ο χρόνος (μπρος-πίσω, παρελθόν-μέλλον) είναι κάτι που ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει επαρκώς.

 

Επομένως μπορούμε να υποθέσουμε ότι η γέννηση του Θεού προήλθε από τους ανθρώπους που σε κάποιο σκοτεινό σημείο του χρόνου γεννήθηκαν με στόχο να τον γεννήσουν.

Γιατρέ, υπάρχει πρόβλημα

 

-Γιατρέ, υπάρχει πρόβλημα. Άδειασε το μυαλό μου.

-Τι εννοείτε ακριβώς; Πώς άδειασε, από τι άδειασε;-Τα έχω σκεφτεί όλα. Δεν έχω τίποτε άλλο να σκεφτώ.

-Μα τι λέτε τώρα… Δεν είναι δυνατόν να τα έχετε όλα σκεφτεί.

-Είναι, πώς δεν είναι. Άμα ζεις πολλά χρόνια και έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι από μικρός, τελικά αποχτάς κάποια στιγμή έναν ηλικιωμένο εγκέφαλο που τα έχει επεξεργαστεί όλα.

-Δηλαδή είστε γνώστης όλων των επιστημών;

-Δεν είπα κάτι τέτοιο. Σκέφτομαι ό,τι με ενδιαφέρει, ό,τι τραβά την προσοχή μου. Λοιπόν, όλα όσα με ενδιαφέρουν τα έχω σκεφτεί πάρα πολλές φορές. Δεν πάει άλλο, βαρέθηκα.

-Να βρείτε τότε καινούργια ενδιαφέροντα.

-Δεν με ενδιαφέρουν τα καινούργια ενδιαφέροντα.

-Και τι θέλετε να κάνω τώρα εγώ;

-Ξέρω’ γω; Γιατρός είστε, να μου βρείτε λύση.

-Μπορώ να σας μολύνω με έναν ιό να έχετε να ασχολείστε.

-Χμ…όχι τέτοια, δεν μ’ αρέσουν.

-Τι σας αρέσει;

-Πολλά, αλλά είναι όλα ανθυγιεινά.

-Δεν πειράζει. Απολαύστε τα και θα νιώσετε πολύ ωραία. Εξάλλου πόσο καιρό νομίζετε ότι θα ζήσετε ακόμα;

-Παραπάνω από όσο νομίζετε.

-Δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλετε ακριβώς.

-Θέλω να πεθάνω, αλλά να ζω συγχρόνως.

-Αυτό δεν γίνεται.

-Πώς δεν γίνεται; Τώρα που μιλάμε εγώ είμαι πεθαμένη, αλλά είμαι συγχρόνως και ζωντανή.

-Ε, τότε, μια χαρά είστε. Τι παραπάνω θέλετε;

- Θέλω να ενεργοποιηθεί ο νεκρός μου εγκέφαλος. Να κατεβάσει ιδέες.

-Ο ζωντανός σας εγκέφαλος τι άποψη έχει επ’ αυτού;

-Δεν έχει άποψη. Κάθεται εκεί πέρα νωθρός και δεν κάνει τίποτα. Σαν νεκρός είναι κι αυτός….Άου!!! Τι μου κάνατε τώρα;

-Σας κάρφωσα μια βελόνα στην πλάτη. Πονέσατε;

-Πόνεσα βέβαια!

-Πάρτε μια χούφτα βελόνες κι αρχίστε να τρυπάτε χέρια, πόδια, ό,τι βρείτε.

-Θα βοηθήσει αυτό;

-Θα απασχοληθείτε και δεν θα σκέφτεστε τους άδειους εγκεφάλους σας.

-Με κοροϊδεύετε, ε;

-Έχω έναν καλό ψυχίατρο υπόψη μου, αν ενδιαφέρεστε.

Θέλω να με κρατάς στην αγκαλιά σου

 

Θέλω να με κρατάς στην αγκαλιά σου

μέσα στη σιωπή,

ώρες να με κρατάς στην αγκαλιά σου,

να νιώθω σαν μικρό κορίτσι

που ο μπαμπάς του το αγαπά.

Κωνσταντινούπολη, Τουρκία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

 

Για την Πόλη τι να πεις, τα έχουν πει όλα άλλοι.

Πρώτη φορά εκεί ανάμεσα σε Τούρκους, δεν αισθανόμασταν και πολύ καλά ο πρώην κι εγώ. Εν τω μεταξύ, βολτάροντας βλέπαμε παντού μαγαζιά που σέρβιραν ξινόγαλα.

 

Μας άρεσε το ξινόγαλα, είπαμε να πάμε να το δοκιμάσουμε και σ’ ένα τούρκικο μαγαζί να δούμε πώς είναι.

 

Μπήκαμε σε ένα τέτοιο ξινογαλακτοπωλείο, μας σέρβιρε ένας ευγενικός Τούρκος, μας έπιασε και την κουβέντα, χαλαρώσαμε.

 

Τόσο πολύ χαλαρώσαμε που του είπαμε ότι είμαστε Έλληνες. Αυτός ενθουσιάστηκε. Μας μίλησε για τον παππού του που καταγόταν από την (ελληνική τώρα) Θράκη, είπαμε κι άλλα διάφορα που δεν θυμάμαι τώρα και, όταν πήγαμε να πληρώσουμε, μας είπε:

 

-Όχι, κερνά το μαγαζί!

 

Και χαμογελούσε ο καλός εκείνος άνθρωπος.

 

Τι μου λέτε τώρα… δεν είναι  όλοι οι Τούρκοι Γκρίζοι Λύκοι και αυτός ο Ερντογάν πολύ καιρό κάθεται στον σβέρκο των ομοεθνών του, καιρός να τον στείλουν να ψαρεύει λαγοκέφαλους και να μας αφήσει ήσυχους.

Μάταια το παλεύω

 

Μάταια το παλεύω.

Λέω να παραιτηθώ,

να το αφήσω να υπάρχει

έτσι όπως η ομίχλη,

όπως μια εξασθενημένη απελπισία,

μια επίμονη μυρωδιά μελαγχολίας.

 

Ας μείνει.

Θα μάθω να ζω μαζί του,

όπως μαθαίνει ο άρρωστος

να ζει με την αρρώστια του.

 

Γυναικοκτονία: ας το παραδεχτούμε

 

 

Ανθρωποκτονία είναι ο φόνος ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό πια το ξέρουμε όλοι. Υπάρχει ωστόσο μια ορολογία που διακρίνει την ανθρωποκτονία σε διάφορες κατηγορίες, όπως ανθρωποκτονία από πρόθεση, ανθρωποκτονία από αμέλεια, ανθρωποκτονία σε ψυχικό βρασμό, ανθρωποκτονία λόγω ψυχολογικής διαταραχής κλπ

 

Και άλλες παραλλαγές:

 

Βρεφοκτονία, παιδοκτονία (ένας γονέας αφαιρεί τη ζωή του παιδιού του).

Μητροκτονία, (άτομο που δολοφονεί τη μητέρα του).

Πατροκτονία, (ο φόνος του πατέρα από το  παιδί του).

Αδελφοκτονία (η δολοφονία ενός βιολογικού αδελφού ή αδελφής).

 

Όλα αυτά είναι φόνοι, όμως έχουν ένα ειδικό όνομα, επειδή είναι φόνοι που αγγίζουν το παράλογο. Ανήκουν ωστόσο στην ευρύτερη ομάδα με την ονομασία: ανθρωποκτονία.

 

Στην ίδια ομάδα ανήκει και η γυναικοκτονία. Ανθρωποκτονία είναι βέβαια και αυτή, αλλά έχει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά: ο σύζυγος, ο σύντροφος, ο φίλος σκοτώνει τη γυναίκα που θεωρεί ιδιοκτησία του και αυτό είναι το παράλογο.

 

Θα μου πείτε, καλά, αντίστοιχες ανδροκτονίες δεν έχουμε;

 

Έχουμε.

 

Τα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών δείχνουν ότι γενικά οι γυναίκες διαπράττουν περίπου το 10% των συνολικών ανθρωποκτονιών παγκοσμίως. Τα θύματά τους είναι συνήθως άτομα από το στενό οικογενειακό ή φιλικό τους περιβάλλον (όπως σύντροφοι ή σύζυγοι).

 

Σε αντίθεση με τους άνδρες, οι οποίοι συχνά σκοτώνουν με κίνητρα που σχετίζονται με τον έλεγχο, την κτητικότητα, το κοινό έγκλημα ή τον ανταγωνισμό, οι γυναίκες εγκληματούν κυρίως μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο. Η πλειονότητα των γυναικών που σκοτώνουν τον ερωτικό τους σύντροφο το κάνει ως έσχατη λύση άμυνας μετά από χρόνια σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία.

 

Πολλές γυναίκες οδηγούνται επίσης στο έγκλημα, όταν αντιληφθούν ότι ο κακοποιητικός σύντροφος στρέφεται με βίαιο ή σεξουαλικό τρόπο εναντίον των παιδιών τους.

 

Υπάρχουν βέβαια και άλλες αιτίες για τη γυναικεία εγκληματικότητα, όπως οι ψυχικές διαταραχές, η βαριά επιλόχεια κατάθλιψη (στις βρεφοκτονίες), ακραίο κοινωνικό/οικονομικό αδιέξοδο, εκδίκηση ή συναισθηματική φόρτιση, όπως έπειτα από μια έντονη αποκάλυψη π.χ. προδοσία ή εγκατάλειψη, αν και αυτό το κίνητρο εμφανίζεται στατιστικά πολύ συχνότερα στους άνδρες.

(Οι πληροφορίες από την ΑΙ).

 

Υπάρχουν λοιπόν και οι ανδροκτονίες. Αλλά το ποσοστό τους σε σύγκριση με τις γυναικοκτονίες είναι τόσο χαμηλό που δεν αξίζει να κάνουμε καμιά σύγκριση.

 

Αντίθετα οι γυναικοκτονίες είναι πολύ συχνό φαινόμενο και όχι σημερινό. Υπήρχε από πάντα, από τότε που ο άνδρας ένιωσε ότι είναι το αφεντικό και η γυναίκα είναι κτήμα του.

 

(Θυμηθείτε το γνωστό ηπειρώτικο τραγούδι: Ο Μενούς Αγάς έσφαξε τη γυναίκα του, γιατί κάποιος του είπε ότι τη συνάντησε στη βρύση κι εκείνη τού έπλυνε το μαντίλι).

 

Σήμερα η γυναίκα απαιτεί ισοτιμία με τον άνδρα και επομένως η ιδέα ότι είναι κτήμα του έχει απορριφθεί στις σύγχρονες κοινωνίες.

 

Μερικοί άνδρες όμως δεν μπορούν ακόμα να το χωνέψουν αυτό. Και σε ακραίες περιπτώσεις φτάνουν στον φόνο της συντρόφου τους, επειδή εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι ιδιοκτησία τους.

 

Αυτό το είδος της ανθρωποκτονίας απέχτησε στις μέρες μας όνομα: λέγεται γυναικοκτονία.

 

Δεν είναι γυναικοκτονία να σκοτώσει κάποιος μια γυναίκα σε τροχαίο. Δεν είναι γυναικοκτονία να τη σκοτώσει σε ώρα ληστείας. Δεν είναι γυναικοκτονία να τη σκοτώσει σε τρομοκρατική ενέργεια (αυτή ειδικά η ανθρωποκτονία έχει τα δικά της διαφορετικά γνωρίσματα), δεν είναι γυναικοκτονία να τη σκοτώσει, αν είναι διαταραγμένος και πυροβολεί ή μαχαιρώνει όποιον βρει στον δρόμο του, δεν είναι γυναικοκτονία να τη σκοτώσει κατά την διάρκεια οικονομικής συναλλαγής (νόμιμης ή παράνομης), δεν είναι γυναικοκτονία να τη σκοτώσει, αν εκείνη τον εκβιάζει ότι θα αποκαλύψει κάποιο μυστικό του, δεν είναι γυναικοκτονία, αν σκοτώσει την κλέφτρα που μπήκε στο σπίτι του για να τον κλέψει (πολύ σπάνιο αυτό) ή αν η γειτόνισσά του έχει επεκτείνει τα όρια του κήπου της εις βάρος του δικού του κι αυτό τον έχει κάνει έξαλλο.

 

Γυναικοκτονία είναι να σκοτώσει ο άνδρας την σύντροφό του, επειδή τη θεωρεί κτήμα του, άρα αυτή δεν έχει δικαίωμα να τον εγκαταλείψει ή να αντισταθεί στις επιθετικές του διαθέσεις ή να ερωτευτεί κάποιον άλλον.

 

Ο όρος δεν έχει καμιά σχέση με τη woke ατζέντα και όλες αυτές τις παλαβές που τον χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Πιστός λύκος

 

Με ακολουθείς.

Με ακολουθείς σαν το πιστό σκυλί.

Με παγιδεύεις.

Νομίζω ότι ένα πιστό σκυλί

με ακολουθεί.

Νομίζω ότι με ακολουθεί,

γιατί του αρέσω,

γιατί με έχει μέσα στο μυαλό του,

γιατί με αγαπά.

 

Με ακολουθείς

και με παγιδεύεις

με την αόρατη παγίδα σου.

 

Αλλά δεν είσαι πιστό σκυλί,

είσαι λύκος.

 

Αγάπησα έναν λύκο

που υποκρίνεται

το πιστό σκυλί.

Που απολαμβάνει την αγαθοσύνη μου.

 

Σου σφυράω

κι έρχεσαι

και λέω μέσα μου:

Για δες,

έχω ένα πιστό σκυλί,

πόσο μ’ αγαπάει αυτό

το πιστό σκυλί!

 

Όμως, αν γυρίσω,

αν πάω να σε πλησιάσω,

εσύ απομακρύνεσαι,

κρύβεσαι μες στις φυλλωσιές.

Δεν θέλεις χάδια,

δεν θέλεις να σ’ αγγίξω,

λύκε,

πιστέ μου λύκε.

 

Έχω ένα πιστό σκυλί.

Λάθος,

έχω ένα πιστό λύκο.

Αγαπά τη μυρωδιά μου.

Θα ήθελε ίσως να με κατασπαράξει.

Μπορεί και να το κάνει

κάποια στιγμή,

όταν εγώ ανύποπτη

γυρίσω για να τον κοιτάξω.

 

Ήδη μου έχει φάει το ένα χέρι

και κάποια μέρα

θα με φάει ολόκληρη.

 

Κι εγώ σε αγαπώ,

εγώ σε συγχωρώ,

πιστέ μου λύκε.