Ζυρίχη, Ελβετία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

 

Το πρώτο μου ταξίδι εκτός Ελλάδος το έκανα στην Ελβετία. Τι το’ θελα η έρμη, δεν πήγαινα καλύτερα στο Σουδάν, να γυρίσω μετά περήφανη στην ένδοξη χώρα μου;

 

Αλλά ο μπαμπάς, που κάτι είχε παρουσιάσει το μάτι του, ήθελε να τον εξετάσει ο καλύτερος οφθαλμίατρος της Ευρώπης, ειδικευμένος για το συγκεκριμένο πρόβλημα, και αυτός ζούσε στην Ζυρίχη.

 

«Θα έρθεις μαζί μου», μου είπε, «που μιλάς γερμανικά για να μπορούμε να συνεννοηθούμε». 

«Κι εγώ θα κάτσω εδώ;» είπε η μητέρα μου. «Μπα, τι λέτε, θα πάτε εσείς στην Ελβετία κι εγώ θα μείνω στου Γκύζη… Θα έρθω κι εγώ!»

 

Κι έτσι, ετοιμάσαμε οικογενειακώς τα μπογαλάκια μας και ξεκινήσαμε για την Ζυρίχη.

 

Χούντα μαύρη τότε στην Ελλάδα. Μια Ελλάδα μικροαστική, ολίγον κακομοίρα αλλά πολύ, μα πολύ λέω, περήφανη για το ιστορικό παρελθόν της.

 

Σε αεροπλάνο δεν έμπαινε ο μπαμπάς. Το φοβόταν. Εκτός αυτού μόνο οι πλούσιοι ταξίδευαν τότε με αεροπλάνο.

 

Πήραμε το τρένο, φτάσαμε στα σύνορα με την τότε  Γιουγκοσλαβία, αλλάξαμε τρένο και ήταν σαν να ανεβήκαμε σε μια γκαζιέρα, μετά, στα σύνορα με την Αυστρία, αλλάξαμε τρένο ξανά και ήταν σαν να μπήκαμε σε διαστημόπλοιο.

 

Διασχίσαμε ολόκληρη τη χώρα, ωραία ήταν στην αρχή, μετά όμως το τοπίο έγινε βαρετό, καμιά εναλλαγή, πράσινα λιβάδια και πράσινα λιβάδια ξανά και χαριτωμένα χωριά που ήταν σαν να έβλεπες σε επανάληψη το ίδιο χωριό, βαρεθήκαμε στο τέλος.

 

Ας είναι.

 

Φτάσαμε τέλος πάντων κάποτε στην Ζυρίχη, κατεβήκαμε από το τρένο με τα μπαγκάζια μας, τις βαλίτσες μας, τις τσάντες μας, φωνάζαμε από μακριά ότι ήμασταν αλλοδαποί από κάποια υπανάπτυκτη χώρα.

 

Παίρνουμε ένα ταξί και λέω στον οδηγό τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, όπου θα καταλύαμε.

 

-Και από πού έρχεστε; ρώτησε αυτός. Τούρκοι είστε;

 

Δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ μου τόσο μεγάλη προσβολή.

 

-Έλληνες είμαστε! Είπα με έμφαση πιστεύοντας ότι θα τον αποστόμωνα.

 

Αυτός ατάραχος άρχισε να μιλά για τη χούντα που είχαμε και τότε έκλεισα το στόμα μου, γιατί τι να του έλεγα του ανθρώπου, τι Έλληνες και πράσιν’ άλογα, η χώρα μας είχε δικτατορία κι εμείς καμαρώνουμε τώρα για τον Περικλή και την Ασπασία;

 

Το ταξίδι στην Ελβετία ήταν ένα πολιτισμικό σοκ για μένα που έβγαινα πρώτη φορά από τη χώρα μου, η Ζυρίχη μια υπέροχη πόλη, οι Ελβετοί ευγενέστατοι και ο μπαμπάς μου δεν είχε τίποτα, ήταν καλά

 

Αλλά να μας πει Τούρκους ο ταξιτζής!

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να μπορέσω να ξεπεράσω την προσβολή.

 

Απαραίτητη σημείωση: Κι όμως μοιάζουμε με τους Τούρκους κι αν κανείς εξετάσει το dna τους, ειδικά αυτών που ζουν στην Ανατολία (Μικρά Ασία), θα διαπιστώσει ότι είναι το ίδιο με το δικό μας. Πρόκειται για Έλληνες που εξισλαμίστηκαν μέσα στους αιώνες. Και οι δυο λαοί τρέφουμε φιλικά συναισθήματα ο ένας προς τον άλλον. Η Πολιτική είναι αυτή που μας θέλει εχθρούς.

Να ζεις ήσυχα

 

Να ζεις ήσυχα,

να κοιμάσαι τις νύχτες,

οι μέρες σου

να είναι ήρεμες,

να τις διαπερνά

μια απαλή, γλυκιά ελπίδα

για ένα αύριο

που δεν ξέρεις

πότε θα έρθει,

αλλά ξέρεις

ότι θα έρθει.

Αθώοι

 

Κι όμως εμείς οι εκπεπτωκότες άγγελοι

με επιθυμίες και με σκέψεις

 που ποτέ δεν βλέπουν φως,

αθώοι παραμένουμε,

εξαγνισμένοι 

από τις ίδιες τις φωτιές μας.

Είμαστε πρωταθλητές

 

 

Σκεφτείτε πόσο γενετικά ισχυροί είμαστε εμείς οι ζωντανοί:

Μια εκσπερμάτιση περιέχει περίπου 100- 200 εκατομμύρια σπερματοζωάρια. Η μάχη που δίνουν αυτά τα σπερματοζωάρια για να βρουν και να γονιμοποιήσουν το ωάριο είναι ανελέητη. Δεν έχουν καμία βοήθεια από τα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα.

Πρώτο εμπόδιο είναι ο τράχηλος, ένας πολύπλοκος λαβύρινθος που εμποδίζει πολλά σπερματοζωάρια τελικά να εισέλθουν. Αυτά που τα καταφέρνουν, πρέπει να περάσουν μέσα από μια “εχθρική” μήτρα και να οδηγηθούν σε μια στενή είσοδο, τη σάλπιγγα. Όσα περάσουν – πολύ λίγα σε αριθμό – συναντούν τελικά το ωάριο.

Μέσα σε 30-60 λεπτά από την είσοδο στον κόλπο, το 99% των σπερματοζωαρίων θα έχει πεθάνει. Τα υπόλοιπα θα συνεχίσουν να προχωρούν προς τη σκοτεινή πλευρά του κόλπου. 

Πόσα σπερματοζωάρια είναι αυτά; 60.000 περίπου. Η δύσκολη διάβαση από τον τράχηλο, αφήνει ακόμα λιγότερους επιζώντες. Ο τράχηλος επιλέγει μόνο τα καλά φτιαγμένα σπερματοζωάρια για να προχωρήσουν προς τα μέσα. 3.000 σπερματοζωάρια περίπου θα συνεχίσουν το ταξίδι προς ένα μικρό άνοιγμα που οδηγεί στις σάλπιγγες.

Η ωορρηξία προκύπτει από μία πλευρά κάθε μήνα. Έτσι, όταν το ωάριο θα κατέβει π.χ. από την αριστερή ωοθήκη, η μήτρα κάνει μυϊκές συσπάσεις από την αριστερή πλευρά, οδηγώντας εκεί τα περισσότερα σπερματοζωάρια από αυτά που έχουν απομείνει.

Ο βασικός σκοπός της μήτρας είναι να δεχτεί το αναπτυσσόμενο έμβρυο (εφόσον γονιμοποιηθεί το ωάριο). Δεν είναι σχεδιασμένη να δέχεται σπερματοζωάρια ή οτιδήποτε άλλο. Για τον λόγο αυτό, η αντίδραση του γυναικείου ανοσοποιητικού συστήματος θα είναι να σκοτώσει τα σπερματοζωάρια, διότι τα βλέπει ως εισβολείς. Για να τα σκοτώσει, χρησιμοποιεί χιλιάδες λευκοκύτταρα.

Αφού εξοντωθούν χιλιάδες σπερματοζωάρια, μόνο λίγες δεκάδες θα καταφέρουν να φτάσουν στην είσοδο προς τη σάλπιγγα. Εδώ, μόνο οι επιδέξιοι κολυμβητές θα περάσουν, ενώ όλοι οι άλλοι θα αποκλειστούν.

Τα 10 εκατοστά μέσα στη σάλπιγγα είναι το πιο φιλικό μέρος έως τώρα για τα λίγα σπερματοζωάρια που είχαν τη σωστή μοριακή δομή και κατάφεραν να περάσουν: από λίγες δεκάδες έως ακόμα και δύο-τρία στον αριθμό.

 Εδώ πιστεύεται ότι το σπέρμα μπορεί να ζήσει από ώρες έως μέρες. Ο σκοπός του σπέρματος είναι να περιμένει το ωάριο να εμφανιστεί και μόλις γίνει αυτό, να κολυμπήσει και να φτάσει πρώτο στον εσωτερικό πυρήνα κι έτσι να σφραγίσει τη νίκη του.

Λίγο πολύ τα ξέρουμε όλα αυτά.

Αλλά το να είσαι εσύ ο ένας που κατάφερε να έρθει πρώτος ανάμεσα σε 200 εκατομμύρια ομοίους σου δεν είναι μικρό πράγμα.

Οι ζωντανοί είμαστε όλοι πρωταθλητές.

Γι' αυτό και τα βγάζουμε πέρα στις δυσκολίες που συναντούμε στη ζωή μας. Είμαστε φτιαγμένοι για να τις ξεπερνούμε.

(Και λίγη αισιοδοξία χρειάζεται).