Η μητέρα στις γιορτές
είναι κακόκεφη.
Προσέχουμε όλοι,
τρώμε σιωπηλά το φαγητό μας,
ύστερα πάει ο καθένας στη γωνιά του
και προσπαθεί
να παραμείνει αόρατος.
Η μητέρα στις γιορτές
θυμώνει,
βρίσκει αιτίες κι αφορμές
να σου επιτεθεί.
Σου λέει στο τέλος
ότι της κατέστρεψες
τη γιορτινή ημέρα.
Η μητέρα στις γιορτές
είναι δυστυχισμένη.
Ποιος ξέρει άραγε γιατί.
Θα ήθελε αυτές τις μέρες
να του έστελνε μηνύματα,
αγάπες, έρωτες, φιλιά,
δάκρυα…
Όμως είναι ανάρμοστο.
Παρηγοριέται ωστόσο,
γιατί ξέρει
ότι τη σκέφτεται κι αυτός.
Θα σε κρατώ κοντά μου
τώρα που θα βγω,
κάποιον πρέπει να έχω κοντά μου,
όταν απέναντί μου
ο κύριος με τη λευκή μπλούζα
θα μου εξηγεί,
θα μου συνταγογραφεί,
θα βγω μετά στον δρόμο,
θα ψάχνω για ταξί,
θα πάω στο φαρμακείο,
- μέρες φαρμακερές που είναι -
θα πάρω τα γιατρικά μου,
θα γυρίσω σπίτι μου.
Μόνη στους δρόμους,
στα ταξί,
στα ιατρεία,
στα φαρμακεία
- μέρες φαρμακερές που είναι -
αλλά μαζί μου,
σκιά μου,
θα έχω εσένα.
Όχι, δεν θα είμαι μόνη
στην έρημη πόλη.
Θα έχω εσένα,
θα έχω τη βουβή σκιά σου.
Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο,
έχω μόνο ελεύθερο χρόνο,
έχω τόσο ελεύθερο άχρηστο χρόνο.
Το μόνο που μου έχει μείνει
είναι να γράφω ιστορίες
για να κρατώ μακριά τον θάνατο.
