Βράδυ Μεγάλης Παρασκευής

 

Θα ήθελε αυτές τις μέρες

να του έστελνε μηνύματα,

αγάπες, έρωτες, φιλιά,

δάκρυα…

Όμως είναι ανάρμοστο.

 

Παρηγοριέται ωστόσο,

γιατί ξέρει

ότι τη σκέφτεται κι αυτός.

Απόγευμα Μεγάλης Πέμπτης

 

Θα σε κρατώ κοντά μου

τώρα που θα βγω,

κάποιον πρέπει να έχω κοντά μου,

όταν απέναντί μου

ο κύριος με τη λευκή μπλούζα

θα μου εξηγεί,

θα μου συνταγογραφεί,

θα βγω μετά στον δρόμο,

θα ψάχνω για ταξί,

θα πάω στο φαρμακείο,

- μέρες φαρμακερές που είναι -

θα πάρω τα γιατρικά μου,

θα γυρίσω σπίτι μου.

 

Μόνη στους δρόμους,

στα ταξί,

στα ιατρεία,

στα φαρμακεία

- μέρες φαρμακερές που είναι -

αλλά μαζί μου,

σκιά μου,

θα έχω εσένα.

 

Όχι, δεν θα είμαι μόνη

στην έρημη πόλη.

Θα έχω εσένα,

θα έχω τη βουβή σκιά σου.

 

Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο

 

Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο,

έχω μόνο ελεύθερο χρόνο,

έχω τόσο ελεύθερο άχρηστο χρόνο.

Το μόνο που μου έχει μείνει

είναι να γράφω ιστορίες

για να κρατώ μακριά τον θάνατο.

Βράδυ Μεγάλης Τετάρτης

Ξεκίνησε από απόψε

για άλλη μια φορά

αυτή η αφύσικη ησυχία στην πόλη,

καταλαβαίνεις

ότι κάτι δεν πάει καλά,

νιώθεις έξω από την πόρτα σου

την τρομαχτική ερημία.

 

Έφυγαν,

έφυγαν,

τώρα σε άλλα μέρη απλώνονται,

ρεύονται, εύχονται,

μεθούν,

λένε καλαμπούρια φτηνά,

τσιμπολογούν,

πολιτικολογούν,

απολαμβάνουν

τον καθαρό νυχτερινό αέρα

μακριά από μας.

 

Η τρομερή σιγή της πόλης μου,

της αγαπημένης μου πόλης,

της εγκαταλειμμένης πόλης μου,

της προδομένης.

 

Και είναι ακόμα

η πρώτη μέρα

κι ακολουθούν και άλλες

με αυτή την τρομερή σιγή τις νύχτες,

την εφιαλτική σιγή,

λες κι όλα είναι πια νεκρά

και μόνο εσύ ακόμα είσαι ζωντανή.

 

Μια ανείπωτη φρίκη,

αγαπημένη πόλη μου.

 

Θα την αντέξουμε για άλλη μια φορά.