Εκεί θα είσαι πάντα,
μέσα στην καρδιά μου,
ευγενικός,
μοναχικός,
με σκέψεις
που κανένας δεν έμαθε ποτέ,
εκεί,
αγαπημένος από όλους
και πιο πολύ από όλους
αγαπημένος από μένα,
ένας,
μοναδικός,
αγαπημένος και τόσο μακρινός.
Τώρα γυρνώ στον κόσμο
και σε ψάχνω,
αλλά είναι πια
τόσο αργά,
τόσο αργά,
αγαπημένε μου,
τόσο αργά…
Θεέ μου, πόσο,
Θεέ μου πόσο, πόσο,
πόσο αλλιώτικα αισθάνομαι απόψε,
χαρά, σίγουρα ναι,
πολλή χαρά
και ανησυχία όμως,
θα είμαι καλή;
Θα είμαι όμορφη;
Μην ξεχάσω αυτό κι εκείνο,
το ταξί θα έρθει στην ώρα του;
Θα χτυπά η καρδιά μου
κοιτάζοντας το ρολόι,
είπαμε στις εφτά,
θα τον δω αύριο στις εφτά
και πρέπει να είμαι ψύχραιμη τώρα,
να μην αρχίσω ξανά τις σαχλαμάρες,
να είμαι σοβαρή,
να είμαι ζεστή,
προ πάντων να είμαι φυσιολογική,
να μιλάμε ευγενικά,
πολιτισμένα,
ως φίλοι δηλαδή,
ενώ τώρα απ’ το μυαλό μου
περνούν θεσπέσιες εικόνες πάθους,
αγκαλιάσματα,
φιλιά,
να ξεκουμπώνω το πουκάμισό του
και να γλείφω το στέρνο του,
να δαγκώνω τη σάρκα του,
να του βγάζω τα ρούχα
και να περνώ τα χείλια μου
πάνω από όλο το κορμί του,
να τον γεύομαι,
αυτό μόνο θέλω,
να γευτώ το κορμί του
με τα χείλια μου,
με τη γλώσσα μου,
με τα δόντια μου,
με τα χέρια μου,
ένας πολύτιμος καρπός
δικός μου,
να μου δίνεται σιωπηλός,
αυτό θέλω,
αυτό ονειρεύομαι,
τη σάρκα του
στο στόμα μου,
στη γλώσσα μου,
αυτό μόνο,
μόνο αυτό,
μόνο αυτό,
μόνο αυτό,
αυτό,
αυτό,
μόνο αυτό…
Ξύπνησα σήμερα
με κομμένα τα φτερά.
Ήταν κάτι
που θα συνέβαινε
κάποια στιγμή,
το ήξερα,
το περίμενα.
Συνέβη σήμερα.
Έτσι,
από μόνο του.
Κι έγιναν όλα τώρα
τόσο βαρετά.
Ακόμα έχουμε λίγο καιρό
να στήσουμε τη χάρτινη αυτοκρατορία
μας,
να ζήσουμε σαν άρχοντες
σε ένα χωροχρόνο
που δεν καταλαβαίνει ο νους,
να ανταλλάξουμε υποσχέσεις
ολιγόζωες.
Έχουμε ακόμα λίγο καιρό
να κολυμπήσουμε σε στάσιμα νερά,
όσο το αίμα μας ανύποπτο
θα ανεβοκατεβαίνει στο κορμί μας.
