Πώς το έφεραν τα χρόνια

 

Την άλλη φορά

που θα συναντηθούμε

θα σου πω για κάποιον

που πάρα πολύ μ’ αγάπησε

και πόσο λίγο

τον αγάπησα εγώ.

 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια

και τον αγάπησα στο τέλος,

όταν πια αυτός δεν ένιωθε

τίποτα για μένα.

 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια

και με εκδικήθηκε

και με εκμεταλλεύτηκε άσχημα.

 

Και πώς το έφεραν ύστερα τα χρόνια

και πέθανε από κακή αρρώστια.

 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια

κι εγώ τον βλέπω ακόμα

στα όνειρά μου,

νέο και όμορφο,

φίλο παλιό

να μου μιλά.

 

Και πώς το έφεραν τα χρόνια

κι ακόμα αυτός

στριφογυρίζει μες στη μνήμη μου

σαν να μην πέθανε ποτέ

και κάποια μέρα

σκέφτομαι πως

ίσως να τον βρω 

στους δρόμους που βολτάρω.

 

Και τότε θα ζητήσουμε συχώρεση

ο ένας απ’ τον άλλον

για τα βαριά μας λάθη.

 

Αργεί

 

Ανέβηκε ξανά ο πυρετός

και τραμπαλίζεται με τη μελαγχολία.

Πιο πίσω στέκεται η αδιαφορία

και περιμένει τη σειρά της.

Αργεί όμως,

αργεί.

Ευχαριστώ δεν πρόκειται να πω

 

Ευχαριστώ

δεν πρόκειται να πω,

επειδή τίποτε

εύκολα δεν μου δόθηκε.

Μόνη ατένισα

τις θάλασσες,

τα πλοία που έφευγαν

χωρίς εμένα,

του ουρανούς

που άδειοι στέκονταν,

τις πολιτείες

με τα πλήθη

που πηγαινοέρχονταν.

 

Και στη ζωή αυτή

που τάχα μού χαρίστηκε

ένα σαρκαστικό

και μοχθηρό χαμόγελο

φυλάω.

Σε ψάχνω

 

Σε ψάχνω

μέσα σε πλήθος από ονόματα,

από φωνές,

από εικόνες,

μουσικές,

κλάματα,

θεωρίες,

υβρεολογίες,

πολυλογίες,

ανοησίες...

 

Κάθε μέρα σε ψάχνω.

 

Κι όταν σε βρω,

ησυχάζω,

ησυχάζω.

 

Τόσο λίγο,

τόσο πολύ.