Και ξαφνικά:
Ευδία!
Πού πήγανε τα δάκρυα,
πώς εξατμίστηκε ο πόνος,
πώς έγινε κι έτσι απότομα
αλάφρυνε ο κόσμος;
Μυστήρια που είναι
η ανθρώπινη ψυχή!
Βέβαια ένα μικρό παράπονο
κάθεται εκεί,
σε μια γωνιά,
όλο μούτρα.
Δηλαδή τώρα είναι καλά;
ρωτάει,
είναι καλά
που δεν δοκίμασα την ευτυχία;
Να είμαστε λογικοί.
Ο θάνατος παραμονεύει,
να προετοιμαζόμαστε σιγά σιγά.
Δεν θα είμαστε λογικοί.
Κάθεται μέσα μας η ζωή
και μας φωνάζει δυνατά,
μας έχει ξεκουφάνει.
Να είμαστε λογικοί.
Να γράφουμε ποιήματα
για ηλιοβασιλέματα,
για ρόδα, μαργαρίτες
και άλλα άνθη.
Δεν θα είμαστε λογικοί.
Θα γράφουμε ποιήματα ασελγή
και ιστορίες
με άσεμνες φαντασιώσεις.
Να είμαστε λογικοί.
Πάντα ευπρεπείς και αξιοπρεπείς.
Μη δίνουμε δικαιώματα
στους άλλους.
Δεν θα είμαστε λογικοί.
Θα μιλάμε για τη μυστική ζωή μας
γελώντας και αδιαφορώντας,
τα πέπλα της Σαλώμης
ρίχνοντας το ένα μετά το άλλο
κάτω στα μάρμαρα.
Θα χορεύουμε έξαλλα,
επειδή ως λογικοί
οφείλουμε να φερόμαστε παράλογα
φτύνοντας
προς τα εκεί
που στέκεται ο θάνατος.
Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ,
αλήθεια λέω, δεν ξέρω.
Κρατώ δεμένο τον εαυτό μου
κι αυτός ουρλιάζει: λύσε με!
Πώς να τον λύσω
που θα κάνει πάλι τρέλες...
Δεμένο με αλυσίδες τον κρατώ
και τον λυπάμαι,
όπως ακούω τα ουρλιαχτά του.
Δεν περιγράφεται
αυτή η αδειοσύνη,
αυτό το τίποτα
δεν περιγράφεται,
το τίποτα
είναι απερίγραπτο,
η γλώσσα
δεν ξέρει πώς να το διατυπώσει,
πώς να το εκφράσει.
Δεν περιγράφεται το τίποτα.
