Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο

 

Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο,

έχω μόνο ελεύθερο χρόνο,

έχω τόσο ελεύθερο άχρηστο χρόνο.

Το μόνο που μου έχει μείνει

είναι να γράφω ιστορίες

για να κρατώ μακριά τον θάνατο.

Βράδυ Μεγάλης Τετάρτης

Ξεκίνησε από απόψε

για άλλη μια φορά

αυτή η αφύσικη ησυχία στην πόλη,

καταλαβαίνεις

ότι κάτι δεν πάει καλά,

νιώθεις έξω από την πόρτα σου

την τρομαχτική ερημία.

 

Έφυγαν,

έφυγαν,

τώρα σε άλλα μέρη απλώνονται,

ρεύονται, εύχονται,

μεθούν,

λένε καλαμπούρια φτηνά,

τσιμπολογούν,

πολιτικολογούν,

απολαμβάνουν

τον καθαρό νυχτερινό αέρα

μακριά από μας.

 

Η τρομερή σιγή της πόλης μου,

της αγαπημένης μου πόλης,

της εγκαταλειμμένης πόλης μου,

της προδομένης.

 

Και είναι ακόμα

η πρώτη μέρα

κι ακολουθούν και άλλες

με αυτή την τρομερή σιγή τις νύχτες,

την εφιαλτική σιγή,

λες κι όλα είναι πια νεκρά

και μόνο εσύ ακόμα είσαι ζωντανή.

 

Μια ανείπωτη φρίκη,

αγαπημένη πόλη μου.

 

Θα την αντέξουμε για άλλη μια φορά.

 

Με λόγο ή χωρίς λόγο

 

Μια και περνώ την απαισιόδοξη φάση μου

(την πολύ απαισιόδοξη, γιατί αισιόδοξη δεν έχω ούτως ή άλλως) αναρωτήθηκα χθες βράδυ για ποιον λόγο ζω.

 

Δεν βρήκα κανένα λόγο.

 

Και μήπως έχουν οι άλλοι; αναρωτήθηκα ξανά.

 

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, άλλο το νόημα της ζωής και άλλο ο λόγος που ζει ο καθένας από μας. Νόημα της ζωής δεν υπάρχει. Τελεία και παύλα. Ζούμε, επειδή έτυχε να γεννηθούμε. Όμως λόγος για να ζούμε μπορεί κάλλιστα να υπάρχει.

 

Άρχισα να μετρώ λόγους:

 

Έχεις λόγο να υπάρχεις, επειδή σε αγαπούν κάποιοι και η απουσία σου από τη ζωή θα τους προκαλέσει πόνο. Γονείς, αδέλφια, σύντροφοι, φίλοι πραγματικοί, όλοι αυτοί θα νιώσουν πόνο, αν πεθάνεις. Έχεις λόγο να ζεις για να μην προκαλέσεις πόνο στους άλλους.

 

Έχεις λόγο να ζεις, αν είσαι γονέας και πρέπει να μεγαλώσεις το παιδί σου. Αν πεθάνεις, το παιδί σου θα βιώσει τον θάνατό σου με πολύ οδυνηρό τρόπο και δεν ξέρεις και με ποιους και πώς θα μεγαλώσει.

 

Έχεις λόγο να ζεις, αν είσαι επιστήμονας που ανακαλύπτει νέα γνώση και την προσφέρει στην ανθρωπότητα. Αυτή η νέα γνώση είναι πολύτιμη για όλους εμάς και γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις και να προχωρήσεις την έρευνά σου.

 

Άλλο λόγο για να ζει κανείς δεν βρήκα.

 

Όσοι δεν ανήκουν στις πιο πάνω κατηγορίες μπορούν κάλλιστα να φύγουν από τη ζωή. Σε κανέναν δεν θα λείψουν. Δεν έχουν λόγο να ζουν. Αν θέλουν να ζήσουν, καλά κάνουν. Αν δεν θέλουν, καλά κάνουν επίσης.

Πολύ χαμηλά

 

Και είμαι τώρα

πολύ χαμηλά,

πολύ χαμηλά.

 

*

Τρώνε, πίνουν,

λένε τα συνηθισμένα,

το νιώθω,

αυτό γίνεται τώρα.

Τρώει, πίνει,

λέει τα συνηθισμένα.

Η φωνή μου

δεν φτάνει ως εκεί.

 

*

Μια αγκαλιά

ήθελα μόνο.

Τι φαντάστηκε;

 

*

Ημέρες των Παθών.

Με περιμένουν πάθη,

το ξέρω.

Θα είμαι ήσυχη.

 

*

Γιατί δεν τους μοιάζω;

Γιατί έγινα

ξεραμένο φυτό

στην αμίλητη έρημο;

 

*

Αύριο, μεθαύριο,

κάποια μέρα τέλος πάντων

θα ξαναχαμογελάσω.

Τώρα υπομονή,

να φύγει η φουρτούνα.

Υπομονή,

υπομονή,

θα περάσει.

 

*

Δεν θέλω να μιλήσω

γι’ αυτόν.

Ένα κρύο χέρι

ακουμπά στην καρδιά μου.

Δεν σε θυμάται,

ακούω μια φωνή.