Έτσι,
ξέρεις εσύ,
μ’ έριξες στα χώματα,
με αναποδογύρισες,
πάτησες στην πλάτη μου,
με κρατάς γερά.
Ξέρεις εσύ
πώς να το κάνεις.
Κι εγώ τι να σου πω
με το στόμα χωμένο στα χώματα.
Ως πότε, σκέφτομαι,
ως πότε.
Κάποτε θα γυρίσω ανάσκελα,
θα ανασηκωθώ
και τότε σαν θηρίο
θα σε κατασπαράξω
και όχι, όχι, όχι,
δεν θα σε λυπηθώ.
Τι να διαλέξω,
τις σκέψεις του θανάτου
ή το χαζοχαρούμενο όνειρο;
Πώς έμπλεξα έτσι
ανάμεσα στο ένα Τίποτα
και στο άλλο…
Χρειάζομαι επειγόντως κάτι,
ένα μαστίγιο
ή ένα κουτί χάπια
ή ένα τραγούδι
ή ένα νεύμα
ή μια φανταστική ιστορία
ή ένα θάνατο.
Το μόνο αντίδοτο
στην περίπτωσή μου
είναι η αίσθηση
της γελοιότητας.
Ανίσχυρο αντίδοτο.
Τα αποτελέσματα
πενιχρά.
