18/11/26

Απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημά μου "Το Σύστημα"

 

Ο Ρούρικ ξάπλωσε ανάσκελα με τα γόνατα λυγισμένα σε μια στάση που ξεκούραζε τη μέση του, χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό από την πελάτισσα,  κι έριξε μια ματιά στο ρολόι: έμεναν ακόμα δέκα λεπτά. Ωραία. Αρκεί να μην του ζητούσε επανάληψη.

 

 

-Πώς σε λένε; Ρώτησε η Έλεν παίρνοντας από κάτω το μπουκάλι και  πίνοντας άλλη μια γουλιά ουίσκι .

 

-Ρούρικ.

 

-Όχι αυτό. Το πραγματικό σου όνομα, ποιο είναι;

 

Στο Ρούρικ δεν άρεσαν αυτού του είδους οι ερωτήσεις. Οι πελάτισσές του ήξεραν τους κανόνες του παιχνιδιού και δεν τον κούραζαν. Οι μικρές ήταν κάπως χύμα. Εκτός αυτού πρόσεχε πολύ τις κακοτοπιές. Όταν μια γυναίκα αρχίζει να κάνει προσωπικές ερωτήσεις, αυτό δεν είναι  καλό σημάδι. Καμιά όρεξη δεν είχε  να βρεθεί στο Νησί με την κατηγορία ότι επιχείρησε να εμπνεύσει τον έρωτα σε κάποια πελάτισσα.

 

Ο τελευταίος που την είχε πάθει ήταν εκείνος ο βλάκας, ο Αννίβας. Τον είχε ερωτευτεί μια πλούσια σαραντάρα  και ξημεροβραδιαζόταν στο σπίτι του. Αυτός νόμισε πως θα έβγαζε καλά λεφτά και αντί να λάβει τα μέτρα του, έκανε το αντίθετο: τη φούσκωσε με ερωτόλογα και με δήθεν ειλικρινείς εξομολογήσεις μέχρι που την αποτρέλανε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι βρέθηκαν παρέα και αυτός και η σαραντάρα  στο Νησί και απόλαυσαν  εκεί τον έρωτά τους μαζί με τους εκτοπισμένους διασκεδαστές. Ειδικά η σαραντάρα θα χόρτασε  σεξ με τόσους πεινασμένους αρσενικούς. Όσο άντεξε δηλαδή, γιατί πάνω από μια βδομάδα δεν ζουν οι γυναίκες εκεί πέρα.

 

-Το όνομά μου είναι Ρούρικ. Δεν ξέρεις ότι απαγορεύονται οι προσωπικές ερωτήσεις;

 

Η Έλεν έκανε μια γκριμάτσα και ήπιε λίγο ακόμα ουίσκι.

 

-Πόση ώρα έχουμε;

 

-Οχτώ λεπτά.

 

Έτοιμη ήταν η χοντρούλα να του ζητήσει επανάληψη.

 

-Έρχεσαι συχνά στη Συνοικία;  ρώτησε  αλλάζοντας έντεχνα τον τόνο της φωνής του και απαλείφοντας κάθε αισθησιακό ίχνος.

 

-Κάθε σαββατόβραδο, είπε η Έλεν, ενώ παράλληλα σκεφτόταν ότι της έμεναν οχτώ ακριβοπληρωμένα λεπτά. Μήπως έπρεπε να του ζητήσει  επανάληψη;  Άπλωσε το χέρι της και τον χάιδεψε στο στήθος.

 

Ο Ρούρικ έμεινε ακίνητος. Αυτές οι μικρές δεν ήξεραν πότε να σταματήσουν. Πολλές δεν ήξεραν ούτε και πότε άρχιζαν. Τελικά ήταν κουραστικές. Πήρε το χέρι της κι έπλεξε τα δάχτυλά του στα δικά της.

 

-Πότε θα ξανάρθεις;

 

Η φωνή του είχε μια χροιά ζεστής και ειλικρινούς φιλίας. Απολύτως πλαστής.

 

Η Έλεν τράβηξε το χέρι της και ανακάθισε στο κρεβάτι. Ζαλιζόταν αλλά ένιωθε όμορφα. Ευχαρίστως θα περνούσε ολόκληρη τη νύχτα  μ’ αυτόν τον πανέμορφο διασκεδαστή, αλλά δυστυχώς είχε έρθει η ώρα να τα μαζεύει και να φεύγει.

 

17/11/26

Τίποτε

 

Κάνε ό,τι θέλεις,


δεν με νοιάζει,


δεν θυμώνω,


δεν ζηλεύω,


δεν ζητώ τίποτε.


 

Ποια είμαι εγώ


στο κάτω κάτω


που θέλω με τη βία


να εισχωρήσω στη ζωή σου,


δεν είμαι τίποτε,


αέρας είμαι


που έρχεται από μακριά,


κάνει γύρω από σένα κύκλους,


ύστερα ξεμακραίνει,


ξαναγυρίζει έπειτα,


συρίζει μες στα αφτιά σου


και πάλι ξαναφεύγει.


 

Ποια είμαι εγώ για σένα


δεν είμαι, τίποτε, τίποτε,


αλλού αγαπάς,


αλλού φιλάς,


αλλού αγκαλιάζεις.


 

Τίποτε δεν ζητώ λοιπόν,


αλήθεια,


τίποτε.


Τέτοιο δικαίωμα  δεν έχω.


 

Μου φτάνει όμως που υπάρχεις


κι αυτό εσύ


να μου το αφαιρέσεις


δεν μπορείς.



16/11/26

Εντάξει

 

Εντάξει,


όλα είναι ένα τίποτα.


Δώσε μου τώρα


ένα χαμόγελο.



13/11/26

Φαντάσου...

 





Φαντάσου στην έρημο


ένα κάκτο.



Όμορφα ζει


χωρίς νερό,


του φτάνει ο αέρας,


το φως του ήλιου,


του φτάνουν


τα άστρα του ουρανού


τη νύχτα


για να αποκοιμηθεί.


Νεράκι,


λίγες σταγόνες


πού και πού


του είναι αρκετές.


Δεν θέλει τίποτε άλλο.


 

Κι εγώ δεν ξέρω.


Έγινα έτσι από μόνη μου


ή έτσι με έφτιαξες εσύ.