Πρέπει να φύγω,
να πάρω τους δρόμους,
να μιλήσω σε ξένους.
Στον φαρμακοποιό μου,
στην κοπέλα που μου σερβίρει τον καφέ,
στην πωλήτρια του σουπερμάρκετ,
να χαιρετήσω τον λογιστή μου
που καπνίζει στο πεζοδρόμιο,
τον νεαρό στο μινιμάρκετ
που αγοράζω τα τσιγάρα μου,
πρέπει να περπατήσω στους δρόμους,
να χαζέψω τις βιτρίνες,
τα αυτοκίνητα σταματημένα στα φανάρια,
πρέπει να βγω από δω μέσα
που με κυκλώνουν τα φίδια
και δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Στερητικό σύνδρομο,
έτσι το λένε.
-Δεν είμαι σε θέση.
-Μα πώς, εδώ συμβαίνουν συνταρακτικά γεγονότα!
-Δεν είμαι σε θέση, σας λέω.
-Παίζονται οι τύχες του κόσμου, όλοι
ανησυχούν, συζητούν, προσπαθούν να βρουν εξηγήσεις, να βρουν λύσεις. Κι εσείς δεν
είστε σε θέση να πείτε τη γνώμη σας;
-Όχι, δεν είμαι σε θέση.
-Η γνώμη σας για τον Τραμπ, τον
Πούτιν, για τον πόλεμο στο Ιράν, για το Ισραήλ, την Ουκρανία…
-Ποια Ουκρανία; Μιλάνε ακόμα γι’
αυτήν;
-Γίνεται πόλεμος εκεί.
-Και ποιος ασχολείται; Όλοι μιλούν
τώρα για τον πόλεμο στο Ιράν.
-Και ποια είναι η δική σας άποψη;
-Δεν είμαι σε θέση να σας πω.
-Μα σε ποια θέση είστε τέλος πάντων
και δεν μπορείτε να μας πείτε;
-Αυτό δεν σας ενδιαφέρει.
-Είστε άρρωστος μήπως;
-Δεν ξέρω. Μπορεί.
-Δεν σας φαίνεται πάντως.
-Δεν φαίνονται όλες οι αρρώστιες.
-Ώστε δεν είστε σε θέση…
-Κι αν ήμουν σε θέση, τι θα άλλαζε;
-Πώς… η γνώμη του κόσμου παίζει ρόλο
σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές.
-Κανένα ρόλο δεν παίζει.
-Μα αν κοινή γνώμη στραφεί ενάντια σ’
αυτή την κατάσταση…
-Ολόκληρη η κοινή γνώμη; Αδύνατον.
-Συμπαθείτε τους μουλάδες; Γι’ αυτό
δεν μιλάτε;
-Όχι, μου είναι αντιπαθέστατοι.
-Με τον Τραμπ τότε;
-Τον παρακολουθώ, να δω μέχρι πού θα
το πάει.
-Για τους Ιρανούς, τι λέτε;
-Ρωτήστε τους ίδιους να σας πουν.
-Δεν είναι σε θέση.
Εσύ τώρα
ακούς και λες
πράγματα
που δεν μ’ ενδιαφέρουν.
Όμως νομίζω
ή έστω ελπίζω
πως κάποιες στιγμές
περνώ από το μυαλό σου
σαν αστραπή,
σαν επιθυμία,
σαν κάτι τέλος πάντων.
Μπορώ να σ’ αγαπώ,
με όποιο τρόπο θέλεις.
Μπορώ να πάρω όλες τις
μορφές
που έχει ο διάβολος
μαζί με τους αγγέλους του
θεού.
