Υπάρχουν και δεν υπάρχουν

 

Σκέφτομαι συχνά ανθρώπους που μπήκαν κάποτε στη ζωή μου και που αργότερα χάθηκαν και δεν ξέρω καθόλου αν ζουν, πώς ζουν ή αν πέθαναν. Σκέφτομαι κι αυτούς που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου και που ξέρω ότι πια δεν ζουν.

 

Και στις δυο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: αυτοί οι άνθρωποι ζουν, εφόσον εγώ τους έχω στο μυαλό μου, θυμάμαι τις μορφές τους, τη φωνή τους, τα ρούχα που φορούσαν, τις εκφράσεις του προσώπου τους τις συναντήσεις και τις συζητήσεις μας, τα ταξίδια μας, τις βόλτες μας, τα δείπνα μας, τους έρωτές μας -αν υπήρξαν – όλα αυτά που αποτελούν αυτό που λέμε «γεγονότα».

 

Δεν ξέρω πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή και τι κάνουν, δεν ξέρω αν ζουν, δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτούς από τότε που για διάφορους λόγους χαθήκαμε, με εξαίρεση κάποιους που έχω μάθει ότι δεν υπάρχουν στη ζωή.

 

Αλλά είτε υπάρχουν είτε όχι, είναι σαν να μην υπάρχουν και συγχρόνως σαν να υπάρχουν, αφού εγώ τους κρατώ στη μνήμη μου.

 

Δεν υπάρχουν, γιατί μάλλον δεν πρόκειται να τους ξαναδώ ποτέ.

 

Υπάρχουν, γιατί τους θυμάμαι και αυτό επίσης δεν θα σταματήσει ποτέ, θα τους θυμάμαι πάντα – όσο υπάρχω εγώ.

Όλα

 

Να σου γράψω ένα ποίημα;

Να σου στείλω ένα φιλί;

Να σου βάλω ένα τραγούδι;

Να σου γράψω πρόστυχα;

Όλα θέλω να τα κάνω απόψε.

Αφόρητη μοναξιά

 

 

Μέσα σ’ αυτό το αχανές Σύμπαν βρήκε η Δημιουργία ένα μικρό πλανήτη, ασήμαντο, τιποτένιο, του πεταμάτου κι έκατσε κι έφτιαξε ατμόσφαιρα, έριξε νερά και φύτεψε ζωή.

 

Δεν μπορώ να το χωνέψω.

 

Τι στην οργή ήθελε να αποδείξει; Ότι ξέρει να φτιάχνει ζωή;

Κι εμείς τώρα τι φταίμε να ταλαιπωρούμαστε εδώ πέρα και μετά να πεθαίνουμε κι από πάνω;

 

Δεν θα’ ταν πιο ωραίο η Γη να είναι σαν τα αδέλφια της, τον Άρη, την Αφροδίτη, τον Κρόνο και τους άλλους πλανήτες, ξερή, πέτρα και χώμα, άνυδρη, βουβή, να κάνει βόλτες γύρω από τον επίσης ασήμαντο Ήλιο μας και το Σύμπαν να συνεχίζει την πορεία του προς την απόλυτη διάλυση;

 

Δηλαδή και τι έγινε που τώρα εδώ πέρα υπάρχει ζωή; Και καθόμαστε εμείς και καμαρώνουμε στους καθρέφτες ότι «κοίτα τι ζωγράφισα! Κοίτα, τι ποίημα έγραψα! Κοίτα τι ωραίο άγαλμα έφτιαξα! Κοίτα που ανακάλυψα το άτομο! Κοίτα που το διέσπασα! Κοίτα τους γαλαξίες που εντόπισα!»

 

Και;

 

Ποιος θαρρείτε πως νοιάζεται έξω από εμάς τους ζωντανούς; (Διότι οι νεκροί ανήκουν ήδη στο νεκρό Σύμπαν).

 

Αφόρητη μοναξιά, αν το καλοσκεφτείς, να ζεις για λίγο σε έναν Κόσμο που νεκρός, ασύνειδος, τυχαίος, αδιάφορος διαστέλλεται εσαεί πηγαίνοντας στο πουθενά.

 

Δείπνο στο Βρετανικό Μουσείο

 

Δείπνο στο βρετανικό μουσείο

----------------------------------------

Ήρθαν οι σκιές,

κάθισαν αναπαυτικά

κάτω από το Αιώνιο,

έφαγαν, ήπιαν,

αντάλλαξαν κοινοτοπίες

με το Αιώνιο ακίνητο

να στέκει από πάνω τους.

 

Έπειτα διαλύθηκαν οι σκιές.

 

Και το Αιώνιο

πάντα αδιάφορο,

πάντα έξω από το χρόνο,

πάντα μέσα στην απόλυτη

αυτάρκειά του,

πάντα μέσα στις δικές του

διαστάσεις,

τις απλησίαστες.

*

Το Βρετανικό Μουσείο πρόσφερε κορεάτικα πιάτα με ντεκόρ, και πάλι, τα Γλυπτά του Παρθενώνα.

 

https://www.thepresident.gr/2026/10/19/to-vretaniko-moyseio-prosfere-koreatika-piata-ntekor-pali/?utm_medium=paid&utm_source=fb&utm_id=120235663461290373&utm_content=120251653917570373&utm_term=120235663461280373&utm_campaign=120235663461290373&fbclid=IwY2xjawVR8ZZleHRuA2FlbQEwAHBkb2YBYWRpZAGrOD38IW_Vc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABH46iX-Gc-iojKPRtmV4tVCoMzep0gN6aQUnUSIXN03fRdlQ7qFCNkszm2ash_aem_JnVYid5bOxR0EepMLCPVSw