Η ποίηση τριγυρίζει
σε μέρη απάτητα ,
μονολογεί αδιάκοπα
και λέει πράγματα παράλογα,
μαζεύει από χάμω
παράξενα βοτάνια,
τα μασουλά
και πίνει το χυμό τους,
χορεύει μεθυσμένη ύστερα
βλέποντας πολιτείες ολόφωτες
να αιωρούνται
ψηλά στον ουρανό,
κάνει άλματα
και θέλει να τις φτάσει,
μα δεν μπορεί,
πέφτει στο χώμα
αποκαμωμένη
και αποκοιμιέται.
Όταν ξυπνά,
είναι απελπισμένη,
αλυσοδεμένη
μέσα σε σκοτεινά κελιά.
Επιτίθεμαι
και εκτίθεμαι,
ενώ δεν προτίθεμαι
και δεν διατίθεμαι.
Κατατίθεμαι,
μετατίθεμαι,
συντίθεμαι
και αποσυντίθεμαι.
Αλλά δεν προστίθεμαι.
Η
ανικανοποίητη ερωτική επιθυμία μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο που δίνει
βαθιά ικανοποίηση. Υπάρχουν ισορροπίες σε αυτή τη δοκιμασία που πρέπει
οπωσδήποτε να τηρηθούν. Διαφορετικά η ερωτική επιθυμία παραμένει απλώς ένα
μαρτύριο.
Η Πληρότητα
γεννιέται από το μαρτύριο, όταν αυτός που δοκιμάζεται έχει το σθένος να δει
κατάματα τον ανεκπλήρωτο πόθο του και να τον βιώσει βαθιά, όχι με διάθεση να
τον ικανοποιήσει αλλά με διάθεση να τον παρατείνει για πάντα. Όσο πιο βαθιά
μπαίνει σ’ αυτό τον ανεκπλήρωτο πόθο, όσο περισσότερο τον βιώνει, τόσο πιο
εύκολα θα τον μετασχηματίσει σε Πληρότητα.
Πληρότητα δεν
μπορεί να υπάρξει, αν λείπει ο ερωτικός πόθος. Γι’ αυτό ο πιστός δεν επιδιώκει
να σβήσει τον πόθο του. Τον κεντρίζει συνέχεια, τον κρατά μέσα στο κορμί του
για να τον παλεύει και να τον διατηρεί πάντα ανεκπλήρωτο. Ο ολοκληρωμένος Φωτισμένος
Πιστός έχει πάντα Πληρότητα. Είναι μια ήπια κατάσταση μέθης και ευτυχίας που
τον συνοδεύει πάντα και παντού.
Υπάρχουν ωστόσο στιγμές, πολλές στιγμές, που η Πληρότητα μεταβάλλεται σε έκσταση. Είναι εκείνες οι στιγμές που ο πόθος οξύνεται απότομα και προσπαθεί να απαλλαγεί από τα δεσμά του. Ο πιστός τυραννιέται τότε από την ανικανοποίητη επιθυμία του, αλλά δεν υποχωρεί. Η τυραννία του κρατά αρκετή ώρα κι έπειτα μεταβάλλεται σε έκσταση. Η έκσταση είναι μια υπέροχη κατάσταση, είναι μια δυνατή μέθη, ένα ονειρικό παραλήρημα.
Το δοκίμασα
αυτό μια φορά.
