Καίτη Βασιλάκου

29/3/26

Από πού μπαίνει αυτό το φως

που σαν λουρίδα πύρινη

κόβει σε δυο κομμάτια το σκοτάδι μου

και με κρατά

σε μόνιμη ανησυχία…

Ένα κομμάτι της ψυχής μου

γεμάτο τρύπες

αιωρείται στο δωμάτιο.

Μπορεί όμως

και να είμαστε φιγούρες

ενός κακού μυθιστορήματος

που τρέχουμε με αγωνία

επάνω κάτω στις σελίδες του.

Πια να αγαπήσω δεν μπορώ

την πόλη που γεννήθηκα,

τώρα που μεταλλάχθηκε σε πόρνη

τόσο πολύ φτιασιδωμένη,

που αναζητά πελάτες,

που ξένοι τη βατεύουν

κι αυτή τους παραδίνεται κολακευμένη,

βέβαιη για τα κάλλη της.