Του είπε ότι είναι ένας άθλιος,
ότι την κοροϊδεύει, ότι μιλά γι’ αυτήν
στους φίλους του και ξεκαρδίζονται
όλοι στα γέλια, του είπε ότι φαντάζεται
τους χαρακτηρισμούς τους για το πρόσωπό της,
του είπε ότι διασκεδάζουν όλοι με την τρέλα της,
του είπε ότι είναι ψεύτης, είναι υποκριτής,
του είπε πολλά , του είπε πάρα πολλά
κι αυτός την άκουγε ανέκφραστος και,
όταν πια εκείνη εξαντλήθηκε να τον κατηγορεί,
της είπε ήσυχα:
Τίποτα δεν συμβαίνει από αυτά.
Και τον πίστεψε.
Ωραία που είναι η αναμονή!
Όταν συναντηθούμε,
θα ανταλλάξουμε
λόγια τυπικά,
προσεχτικά τις λέξεις θα διαλέγουμε,
μη γίνει κάποια παρανόηση.
Μα φυσικά.
Εδώ ο έρωτας είναι απών,
μην ξεγλιστρήσουμε σε υπονοούμενα
που θα μας ενοχοποιήσουν.
Θα κοιταζόμαστε ευγενικά
και κάπως ανιχνευτικά,
θα ανταλλάσσουμε ιδέες
και θα χαμογελάμε, όταν πρέπει,
ύστερα θα αποχωριστούμε
με χειραψία προσεγμένη
και οπωσδήποτε όχι πολύ σφιχτή.
Τα ξέρω όλα αυτά.
Γι’ αυτό σου λέω από τώρα:
Ωραία που είναι η αναμονή!
Μπορεί να σχεδιάσει χίλιες εκδοχές
και να τις απολαύσει.
Ύστερα θα τις διαψεύσει όλες
η πραγματικότητα.
Φύγε τώρα,
πήγαινε εκεί που είναι το σώμα σου,
κουράστηκα με το φορτίο σου
όλη μέρα.
Πήγαινε εκεί
που είσαι τρισδιάστατος.
Κι εγώ θα πάω για ύπνο τώρα,
ύπνο γλυκό, ανάλαφρο,
χωρίς εσένα.
Γιατί τουλάχιστον εκεί,
μες στα νυχτερινά νου όνειρα,
εσύ δεν είσαι πουθενά.
