Πολιτικές κορώνες στο σπίτι δεν είχαμε.
Ο μπαμπάς ψήφιζε Κωνσταντίνο Καραμανλή,
ομοίως και η μαμά. Επίσης ο μπαμπάς αγόραζε την «Καθημερινή». Και αυτό ήταν
όλο.
Το έχω ξαναγράψει: οι πιο καλοί τους φίλοι
ήταν ένα ζευγάρι σεσημασμένοι κομμουνιστές, ο σύζυγος είχε πάει ένα διάστημα εξορία, ήταν μαθηματικός, του είχαν απαγορεύσει
να διδάσκει, του έκλεισαν και ένα φροντιστήριο που είχε ανοίξει, αλλά ζούσαν καλά χάρη στην προίκα της
γυναίκας του.
Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον χωρίς
πολιτικό φανατισμό και πώς τα κατάφερα δεν ξέρω, αλλά σήμερα οι πιο στενοί μου
φίλοι είναι αριστεροί, ενώ εγώ δεν είμαι καθόλου.
Σημαία δεν είχαμε στο σπίτι μας. Απλώς
δεν είχαμε. Αυτό δεν σήμαινε τίποτα, την πατρίδα μας την αγαπούσαμε, ήταν αυτονόητο.
Στα χρόνια της χούντας, σε μια 25η
Μαρτίου, ήμουν μόνη στο σπίτι, οι γονείς μου έλειπαν ταξίδι. Έρχεται κάποια
στιγμή ο θυρωρός και μου χτυπά την πόρτα.
-Μόλις τώρα πέρασε από δω ένας αστυφύλακας,
μου είπε. Με ρώτησε, γιατί δεν έχετε εσείς σημαία στο μπαλκόνι. Του εξήγησα ότι
οι ιδιοκτήτες λείπουν. Δεν λείπουν όλοι, κάποιος είναι μέσα, μου απάντησε αυτός.
Σ’ το λέω να το ξέρεις.
-Μα δεν έχουμε σημαία, είπα στον
θυρωρό.
Αυτός κούνησε τους ώμους:
-Σ’ το λέω να το ξέρεις, είπε κι έφυγε.
Αφού δεν είχαμε σημαία, τι να έκανα;
Δεν έκανα τίποτα. Με ενόχλησε όμως το γεγονός ότι η αστυνομία ήξερε πως στο
διαμέρισμά μας κάποιος έμενε κι αυτός ήμουν εγώ.
Όλα τα παρακολουθούσαν τότε.
Τέλος πάντων, σημαία δεν κρέμασα ποτέ
στο μπαλκόνι μου και ούτε είχα ποτέ. Η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι να τη βλέπω
να κυματίζει στα μπαλκόνια τέτοιες γιορταστικές μέρες.
Αυτό που δεν χαίρομαι είναι ο
φανατισμός δεξιών και αριστερών. Εκεί γίνομαι "Τούρκα". Όπως "Τούρκα" γίνομαι, όταν κάποιος άχρηστος βεβηλώνει τη σημαία μας ή τη σκίζει ή τη λέει πανί.
