1/8/21

Τριήμερος καύσωνας 1979

 

 

 


 


Ο πρώτος καύσωνας του καλοκαιριού μάς βρήκε απροετοίμαστους και μας ξετίναξε.

Μερικοί πέθαναν, όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Οι ζωντανοί κλειστήκαμε πανικόβλητοι στα σπίτια μας, όπου  με τρόμο ανακαλύψαμε ότι το νερό έτρεχε από τις βρύσες αδυνατισμένο και μετά από λίγες ώρες σταμάτησε εντελώς. Αρχίσαμε τότε να πίνουμε κόκα κόλες και άλλα αναψυκτικά. Τα μπουκάλια τα πετούσαμε με μίσος από τα μπαλκόνια κι αυτά στοιβάζονταν μαζί με τους σωρούς των σκουπιδιών στα πεζοδρόμια. Η πόλη έπεσε καταγής αφυδατωμένη και πνευστιώσα, σε λίγες μέρες θα πέθαινε ολόκληρη.


30/7/21

Αθήνα - Πρέβεζα

 




Θάνατος είναι ο ήλιος που ανεβαίνει


πάνω από τα τσιμέντα και τις κεραίες,


θάνατος κι όταν στη δύση κατεβαίνει


μέσα σε φλόγες ακόμα άγρια αναμμένες.


 

Θάνατος οι καυτοί μικροί ή μεγάλοι δρόμοι


με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,


τα πάρκα, πάνω η Ακρόπολη κι ακόμη


οι γεμάτες παραλίες, θάνατος μέσα στους θανάτους.


 

Θάνατος ο τροχονόμος που σε σταματάει


για να ελέγξει το δίπλωμα οδήγησής σου,


θάνατος που καμιά πνοή ανέμου δεν φυσάει


κι οι λαμαρίνες που έγιναν μέρος της ζωής σου.


 

Φανάρια, πεζοδρόμια, μπαλκόνια


την Κυριακή θα πάρουνε φωτιά όλα,


θα καίνε στα κρεβάτια τα σεντόνια,


το φαγητό θα βράζει δίχως κατσαρόλα.


 

Περπατώντας αργά μέσα στο σπίτι


«υπάρχω;» λες, κι ύστερα: «δεν υπάρχεις!»


πιάτα, ποτήρια στοιβάζονται στον νεροχύτη,


μόνη σου έγνοια παγωμένο νερό να’ χεις.


 

Αν τουλάχιστον μια εβδομάδα ακόμα


αντέξεις έτσι και δεν τα τινάξεις,


σιωπηλή, θλιμμένη, με ξερό στόμα


θα πας στο μίνι μάρκετ κρύα νερά να αγοράσεις.





 

29/7/21

Καύσωνας και το μυαλό απορρυθμίζεται

 

 


 

«Μαμά» δεν με είπαν ποτέ, αφού δεν έκανα παιδιά. Δεν ξέρω γιατί ανατριχιάζω με αυτή τη λέξη, γενικά με τις μαμάδες δεν θέλω να έχω πολλή συνάφεια. (Θα ρωτήσω κανένα ψυχίατρο, κάτι θα βρει να μου πει ελπίζω).

 

Ούτε «θεία» με λένε τα ανίψια μου. Με φωνάζουν με το όνομά μου και αισθάνομαι πολύ καλά. Με εξαίρεση δυο αδέλφια που επιμένουν να με αποκαλούν θεία παρά τις συνεχείς παρακλήσεις μου να με λένε με το όνομά μου. Τι να κάνω, το κατάπια, αλλά κάθε φορά που το ακούω, νιώθω ενόχληση. (Να ρωτήσω και γι’ αυτό τον ψυχίατρο).

 

26/7/21

Έννιος: "Με δάκρυα κανείς μη με στολίσει"

 





Με δάκρυα κανείς μη με στολίσει

ούτε να με θρηνήσει στην κηδεία μου.

Γιατί;

Πετάω ζωντανός στο στόμα των ανθρώπων.

 

 

Nemo me lacrimis decoret nec funera fletu

faxit. Cur? Volito vivos per ora virum.


Έννιος, Ρωμαίος ποιητής.


(Η μετάφραση στα ελληνικά είναι δική μου.)