Παράνοια

 

Τώρα μπορώ

πολύ καλά να καταλάβω

τους παρανοϊκούς.

Μοιάζω πολύ μ’ αυτούς,

μόνο που εγώ ακούω

τη λογική μου

και τα βροντερά της γέλια

και επανέρχομαι.

 

 

Το μαύρο και το άσπρο

 

Το μαύρο και το άσπρο

δεν μας δίνουν γκρίζο.

Το μαύρο και το άσπρο

στέκονται πάντα

απέναντι.

Δεν ξέρω τι να κάνω

 

Δεν ξέρω τι να κάνω.

 

Να γράψω ένα ποίημα

ή να συνεχίσω τη νουβέλα μου,

να βγω έξω να βολτάρω

ή να μείνω μέσα.

 

Κυρίως:

να διώξω από το μυαλό μου

τη σκιά που με ακολουθεί

ή να τη φιλήσω,

να τη βρίσω χυδαία,

να της δώσω κλοτσιές

ή πέσω στα πόδια της

και να την προσκυνήσω.

 

Αλήθεια, δεν ξέρω τι να κάνω.

 

Ακόμα κι έτσι

 

Πάντα θα είμαι από πάνω.

Ακόμα κι έτσι, σπασμένη στα δυο.