12/9/19

Ψυχογενής θάνατος







Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες, όπου κάποιος μαράζωσε και πέθανε από τον καημό του για κάτι πολύ τραυματικό που συνέβη στη ζωή του.

Ο κόσμος από πείρα ήξερε πάντα ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Σήμερα η επιστήμη το αναγνωρίζει και του έχει δώσει και όνομα: ψυχογενής θάνατος, ο θάνατος που επέρχεται, όταν κάποιος για κάποιο σοβαρό λόγο έχει χάσει την επιθυμία του να συνεχίσει να ζει.

4/9/19

Κλιματική αλλαγή και πέντε παγκόσμιες πανωλεθρίες






Άνοδος της θερμοκρασίας, λιώνουν οι πάγοι, καύσωνες σε βόρειες κρύες χώρες, ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας, πολιτείες θα χαθούν κάτω από τα νερά. Ραγδαίες βροχοπτώσεις εκτός εποχής, πλημμύρες, πνιγμοί, καταστροφές περιουσιών, κατολισθήσεις. Ξηρασίες. Εκτεταμένες φωτιές σε πανάρχαια δάση. Τυφώνες. Τα ύστερα του κόσμου.

Έτσι βιώνουμε οι άνθρωποι του παρόντος μια ήπια κλιματική αλλαγή που είναι άγνωστο, αν θα συνεχίσει να είναι τόσο ήπια. Αν τα πράγματα χειροτερέψουν, δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει η ανθρωπότητα. Λέτε να χαθεί το είδος μας; Διότι, εδώ που τα λέμε, αυτό κυρίως μας ανησυχεί, τι θα απογίνει το είδος μας. Ε, όχι και να εξαφανιστούμε εμείς, η κορωνίς της δημιουργίας! Πάει πολύ! Ένα τέτοιο τέλος θα ήταν πολύ ντροπιαστικό, πολύ άδοξο για τον Έμφρονα Άνθρωπο.

29/8/19

Διαχειρίστρια πολυκατοικίας






Αν υποθέσουμε ότι ερχόμαστε στη ζωή για κάποιο σκοπό, τότε ο δικός μου ήταν να γίνω διαχειρίστρια πολυκατοικίας.

Χρόνια πριν, στην Αγία Παρασκευή που έμενα, με φόρτωσαν με τη διαχείριση για κάμποσα χρόνια, «επειδή εμείς λείπουμε συχνά, ενώ εσύ είσαι συνέχεια εδώ» και τότε μόνο γλίτωσα, όταν ξενιτεύτηκα στην Παλλήνη ως ενοικιάστρια και βρήκα την ησυχία μου.

Μετά κατέβηκα στο πατρικό μου σπίτι, στο κέντρο της Αθήνας, και πώς έγινε πάλι και δεν το κατάλαβα, βρέθηκα ξανά διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, «επειδή, καθώς βλέπετε, οι περισσότεροι είναι ενοικιαστές και κανείς άλλος ιδιοκτήτης δεν είναι ικανός». 

27/8/19

"Αντέχουν οι άνθρωποι"





Αντέχουν οι άνθρωποι,
αυτό είναι το θαύμα.

Θάνατοι και καταστροφές,
ερείπια, βόμβες και φωτιές
κι αυτοί ακάματοι
μετά το θρήνο
απ’ την αρχή αρχίζουν,
ξαναφτιάχνουν τις φωλιές τους,
γεννούν παιδιά,
σκάβουν τη γη
και δρέπουν τους καρπούς της,
όλα με νοικοκυροσύνη
τα ταχτοποιούν.
Κι ύστερα έρχεται ξανά η συμφορά,
γίνεται ο κόσμος στάχτη,
όμως εκείνοι
ξανά από την αρχή.

Αυτό είναι λοιπόν το θαύμα:
που δεν καταλαβαίνουν τίποτα οι άνθρωποι,
που δεν πιστεύουν
ούτε σε δαίμονες ούτε σε θεούς,
που ακούραστα παλεύουν
για το χαμένο τους παράδεισο.