Στη δημοκρατία έχουν και οι ανόητοι δικαίωμα να εκφράζονται

Στην ξεχαρβαλωμένη δημοκρατία του τόπου μας βρίσκω πολύ παρήγορο το γεγονός ότι οι κραυγές παράλογου μίσους εναντίον ενός νεκρού προκάλεσαν την υγιή αντίδραση των περισσότερων συμπολιτών μας αναγκάζοντας τους ανόητους να σιωπήσουν.

Φυσικά, δημοκρατία έχουμε και μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε.

Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης δεν είναι αυτονόητα πράγματα. Εμείς εδώ μπορεί να τα θεωρούμε δεδομένα και να λέμε δημόσια ό,τι μας κατεβάσει ο νους μας, όμως σε πολλά μέρη του κόσμου είναι απαγορευμένα. Απαγορευμένα ήταν επίσης και στο παρελθόν σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. 

Παιδόφιλοι και άλλες σεξουαλικές παιδικές ιστορίες

                                    Χανιά, Ταμπακαριά

Ο κύριος Θανάσης δουλεύει εργάτης στο ταμπάκικο του αδελφού του , του κ. Νίκου,  και πότε-πότε κάνουμε παρέα όλοι μαζί. Έχει και μια κόρη, την Κωνσταντίνα, λίγο μικρότερή μου, και κατεβαίνουμε στον κήπο και παίζουμε. Αλλά τη βαριέμαι λιγάκι, επειδή δεν παίζει καλά.

"Οι παράξενες ημέρες του Φεβρουαρίου"

Έχει ένα φως αλλιώτικο αυτός ο μήνας

κάπως ωχρό, υπαινικτικό

ο ουρανός με σκόρπια σύννεφα

μέσα σε μια λεπτή μελαγχολία

ωστόσο ήρεμος και μια ιδέα φιλικός

τα απογεύματα

σηκώνεται ένας αέρας μέτριος

που δένει με το φως

-κάτι πλανιέται στην ατμόσφαιρα

που όλο ξεγλιστρά και χάνεται-

φως και αέρας μαζί

και αυτό που διαφεύγει, το απροσδιόριστο

τα τρία στοιχεία αυτού του μήνα

που μεγαλώνουν οι ημέρες.

Απόκριες κάποτε

στην επαρχιακή μου πόλη

παιδιά μασκαρεμένα

μια αόριστη χαρά χωρίς αντίκρισμα

μια προσμονή που ολοκληρώνεται

χωρίς να έχει τίποτε συμβεί

μα είναι κυρίως αυτό το φως

του Φεβρουαρίου

κάπως ωχρό και υπαινικτικό

και ο ψυχρός αέρας

που κυλά στους άδειους δρόμους

η θάλασσα από κάτω με τα κύματα

μες στην απόμακρη ωραία μοναξιά της

στρίβουν οι μασκαράδες στη γωνία

και χάνονται

και η πόλη στέκεται έρημη

γεμάτη προσδοκίες

λουσμένες στο ωραίο κίτρινο φως

μετά φυσά εκείνος ο αέρας

και ολοκληρώνεται η ανεξήγητη αναμονή

δεν έχεις τίποτα

αλλά εντός σου κάτι αλλάζει θέσεις διαρκώς

και προσαρμόζεται

μέσα στο ήσυχο απόγευμα

όλα είναι μακρινά

μα αναδίνουν μια ιδέα θαλπωρής

κάτι που είναι εδώ και όλο ξεφεύγει

κάτι που θα ήθελες να είναι 

αλλά δεν είναι τελικά.

Ονόματα Νηρηίδων, όπως τα βρίσκουμε στο Σ 39-49 της Ιλιάδας.

ἔνθ᾽ ἄρ᾽ ἔην (εκεί λοιπόν ήταν) Γλαύκη τε Θάλειά τε Κυμοδόκη τε

Νησαίη Σπειώ τε Θόη θ᾽ Ἁλίη τε βοῶπις (με τα μεγάλα μάτια)

Κυμοθόη τε καὶ Ἀκταίη καὶ Λιμνώρεια

καὶ Μελίτη καὶ Ἴαιρα καὶ Ἀμφιθόη καὶ Ἀγαύη

Δωτώ τε Πρωτώ τε Φέρουσά τε Δυναμένη τε

Δεξαμένη τε καὶ Ἀμφινόμη καὶ Καλλιάνειρα  

Δωρὶς καὶ Πανόπη καὶ ἀγακλειτὴ (ξακουστή) Γαλάτεια

Νημερτής τε καὶ Ἀψευδὴς καὶ Καλλιάνασσα·

ἔνθα δ᾽ ἔην Κλυμένη Ἰάνειρά τε καὶ Ἰάνασσα

Μαῖρα καὶ Ὠρείθυια ἐϋπλόκαμός (καλλιπλόκαμη) τ᾽ Ἀμάθεια

ἄλλαι θ᾽ αἳ κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν

(κι άλλες Νηρηίδες που ήταν στα βάθη της θαλάσσης).

Από όλα αυτά τα μαγευτικά ονόματα μόνο δύο κατόρθωσαν να διαβούν τους αιώνες και να φτάσουν ως τις μέρες μας:  Θάλεια και  Γαλάτεια. 

Τα υπόλοιπα καταποντίστηκαν στα βάθη της θαλάσσης, εκεί που ζούσαν οι πανέμορφες Νηρηίδες, στο παλάτι του πατέρα τους Ωκεανού.