Έκτωρ και Ανδρομάχη: ένα αιώνιο πρότυπο

 

Το αντίο του Έκτορα στην Ανδρομάχη και τον Αστυάνακταξ , Carl Friedrich Deckler

 

 Η πιο τρυφερή, η πιο όμορφη σκηνή στην Ιλιάδα, ίσως και η πιο όμορφη εικόνα στην παγκόσμια ποίηση, βρίσκεται στο Ζ του έπους, στους στίχους 369 – 496:

 

Είναι η σύντομη και τελευταία συνάντηση του Έκτορα με την γυναίκα του Ανδρομάχη στα τείχη, ενώ κάτω στην πεδιάδα μαίνεται ο πόλεμος. Ένα αιώνιο πρότυπο αγαπημένου νεαρού ζευγαριού που συμπληρώνεται με το μωρό τους.

 

Η ανησυχία της Ανδρομάχης για τον πόλεμο, ο φόβος της μη χάσει την ζωή του ο αγαπημένος της άντρας, τα ασταμάτητα δάκρυά της, η τρυφερή της κίνηση να κρατά το χέρι του Έκτορα, καθώς του μιλά.

 

Η ήρεμη και επίσης τρυφερή κίνηση του Έκτορα να κρατά το χέρι της, καθώς προσπαθεί να την καθησυχάσει και παράλληλα να εκφράζει τη βαθιά του αγάπη για εκείνη.

 

Το μωρό τους που, όταν ο Έκτορας  θέλει να το πάρει στην αγκαλιά του, αυτό τρομάζει με την περικεφαλαία του και εκείνος χαμογελά, βγάζει την περικεφαλαία και το παίρνει αγκαλιά.

 

Το ιδανικό ζευγάρι που συγκίνησε και συγκινεί εκατομμύρια αναγνώστες εδώ και είκοσι εννιά αιώνες και που θα παραμείνει στον πολιτισμό μας ως μοναδικό πρότυπο.

 

Είκοσι εννιά αιώνες πριν ο Όμηρος ύμνησε την αγάπη ενός νεαρού ζευγαριού και άφησε ένα ιδανικό παράδειγμα για τον κόσμο. Για τον δυτικό κόσμο εννοείται.

 

Ιδανικό παράδειγμα για το πώς πρέπει να είναι η οικογένεια. (Που συχνά δεν είναι).

 

Να διαβάσει αυτούς τους στίχους ο σημερινός φανατισμένος ισλαμιστής και να σκίσει τα ρούχα του.

Είκοσι εννιά αιώνες μετά τον Όμηρο, αυτός έχει ακόμα την γυναίκα του ως χρηστικό αντικείμενο του σπιτιού του.

 

(Αύριο θα αναρτήσω αυτούς τους υπέροχους στίχους της Ιλιάδας σε δική μου μετάφραση).