Για την Πόλη τι να πεις, τα έχουν πει όλα άλλοι.
Πρώτη φορά εκεί ανάμεσα σε Τούρκους,
δεν αισθανόμασταν και πολύ καλά ο πρώην κι εγώ. Εν τω μεταξύ, βολτάροντας
βλέπαμε παντού μαγαζιά που σέρβιραν ξινόγαλα.
Μας άρεσε το ξινόγαλα, είπαμε να πάμε
να το δοκιμάσουμε και σ’ ένα τούρκικο μαγαζί να δούμε πώς είναι.
Μπήκαμε σε ένα τέτοιο
ξινογαλακτοπωλείο, μας σέρβιρε ένας ευγενικός Τούρκος, μας έπιασε και την
κουβέντα, χαλαρώσαμε.
Τόσο πολύ χαλαρώσαμε που του είπαμε ότι
είμαστε Έλληνες. Αυτός ενθουσιάστηκε. Μας μίλησε για τον παππού του που
καταγόταν από την (ελληνική τώρα) Θράκη, είπαμε κι άλλα διάφορα που δεν θυμάμαι
τώρα και, όταν πήγαμε να πληρώσουμε, μας είπε:
-Όχι, κερνά το μαγαζί!
Και χαμογελούσε ο καλός εκείνος
άνθρωπος.
Τι μου λέτε τώρα… δεν είναι όλοι οι Τούρκοι Γκρίζοι Λύκοι και αυτός ο
Ερντογάν πολύ καιρό κάθεται στον σβέρκο των ομοεθνών του, καιρός να τον
στείλουν να ψαρεύει λαγοκέφαλους και να μας αφήσει ήσυχους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου