Κάτω Ιταλία, Σικελία: Παλέρμο (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

 

Τρίτο και τελευταίο ταξίδι μου στην Ιταλία.

 

Ό,τι έπαθα με την Τραπεζούντα το έπαθα κι εδώ. Να μαθαίνεις στο Πανεπιστήμιο για την Εκκλησία της Κεφαλούς και μετά από χρόνια να βρίσκεσαι μέσα στην εκκλησία της Κεφαλούς και να βλέπεις στην αψίδα το πανέμορφο ψηφιδωτό του βυζαντινού Παντοκράτορα!

 

Τσεφαλού λένε σήμερα αυτόν τον καθεδρικό ναό του Μονρεάλε που βρίσκεται λίγο έξω από το Παλέρμο και που τον παρήγγειλε ο Νορμανδός βασιλιάς Γουλιέλμος Β. Διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές ψηφιδωτών εσωτερικών χώρων στον κόσμο, όλες με βάση τον βυζαντινό ρυθμό.

 

Και μετά στο Παλέρμο, στο Palazzo Reale, το παλάτι των Νορμανδών, όπου παντού, όπου και να κοιτάξεις βλέπεις εκπληκτικά βυζαντινά ψηφιδωτά που σου υπενθυμίζουν ότι η  δύναμη της βυζαντινής τέχνης είχε εξαπλωθεί όχι μόνο στην Χερσόνησο του Αίμου και την Ρωσία αλλά και στην Δύση, σε ένα νορμανδικό βασίλειο.

 

Μαγεμένη τα κοίταζα όλα αυτά που είχα διδαχθεί στο Πανεπιστήμιο και τα είχα δει σε φωτογραφίες.

 

Και η Κεφαλού και το Palazzo Reale έχουν ενταχθεί στα Mνημεία της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 

Αλλά ήρθε η ώρα να διηγηθούμε το περιστατικό:

 

Στο Παλέρμο λοιπόν, μόλις είχε νυχτώσει, περπατούσαμε στους ωραίους, μεγάλους του δρόμους και η Πέπη είδε ένα μικρό σχετικά κατάστημα με καλλυντικά. Κάτι θυμήθηκε να αγοράσει και μπήκαμε μέσα. Ήδη ο μαγαζάτορας εξυπηρετούσε μια άλλη κυρία κι εμείς σταθήκαμε στην άκρη και περιμέναμε.

 

Κι εκεί που περιμέναμε, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα ένας ψηλός, ωραίος, καλοντυμένος άντρας.  Ο μαγαζάτορας αφήνει την κυρία και πάει να εξυπηρετήσει τον κύριο. Ανταλλάσσουν κάποιες κουβέντες – τίποτα δεν καταλάβαμε με τα σισιλιάνικά τους - πολύ εξυπηρετικός ο μαγαζάτορας, μπαίνει σε ένα εσωτερικό δωματιάκι κι εμείς απέξω περιμέναμε.

 

Στρέφεται ο τύπος και μας ρίχνει μια εξεταστική ματιά. Ψυχρή και ανέκφραστη. Σαν να είχε μόλις βγει από τον «Νονό» του Κόπολα. Μόνο που αυτός εδώ ήταν γνήσιος, δεν έπαιζε ρόλο σε ταινία.

 

Ανατριχιάσαμε λίγο, διατηρήσαμε πάντως την ηλίθια έκφραση του τουρίστα. Αυτός κατάλαβε ότι ήμασταν ακίνδυνες και μας γύρισε την πλάτη. Εμείς μαρμαρωμένες.

 

Βγήκε σε λίγο ο μαγαζάτορας από το δωματιάκι, υποχρεωτικότατος απέναντι στον ψηλό, κάτι του έδωσε, κάτι πήρε ο ψηλός, κάτι είπαν πάλι στα σισιλιάνικα, λίγες κουβέντες και βιαστικές και έφυγε ο μαφιόζος.

 

Και πήραμε κι εμείς την κανονική μας έκφραση.

 

Χαμός πρέπει να γίνεται εκεί πέρα.