Ξένοι ημεδαποί και αλλοδαποί

Κάποτε, πριν τρεις δεκαετίες και περισσότερο, άνθιζαν στους τοίχους της πρωτεύουσας τα συνθήματα: «Έξω  οι βλάχοι από την Αθήνα», «Βλάχοι, να πάτε στα χωριά σας» και άλλα παρόμοια που έδειχναν την ενόχληση των γηγενών Αθηναίων για τη μαζική εσωτερική μετανάστευση στο άστυ που είχε αλλοιώσει σοβαρά την καθημερινότητά τους.

Διάλογος Μηλίων και Αθηναίων: ένα μνημείο πολιτικού αμοραλισμού Β΄μέρος

(Παρατηρώ ότι στο διαδίκτυο έχει αναπαραχθεί το κείμενό μου, χωρίς να αναφέρεται το όνομά μου).

Ο διάλογος Μηλίων και Αθηναίων συνεχίζεται.

 Οι Αθηναίοι έχουν εξηγήσει στους Μήλιους ότι θεωρούν επικίνδυνους  για την ηγεμονία τους όσους νησιώτες δεν έχουν ακόμα υποτάξει. Τους έχουν επίσης εξηγήσει ότι η συζήτηση που κάνουν, δεν μπορεί να στηριχτεί στην έννοια του δικαίου αλλά στο συμφέρον του ισχυρότερου. Ότι αν θέλουν να σωθεί η πόλη τους, πρέπει να υποταχθούν στην αθηναϊκή ηγεμονία. Ότι δεν τους ενδιαφέρει η φιλία τους, αλλά αντίθετα προτιμούν το μίσος τους που θα είναι  η απόδειξη της δύναμής τους πάνω στους συμμάχους και τους υποτελείς τους. Τέλος ότι όσοι νησιώτες έχουν την απαίτηση να παραμείνουν ανεξάρτητοι, είναι απλώς απερίσκεπτοι και αυτό οι Αθηναίοι δεν μπορούν να το επιτρέψουν.

Μήλιοι: 

«Επομένως, αν εσείς αναλαμβάνετε τόσο μεγάλους κινδύνους για να μην καταλυθεί η εξουσία σας κι αν οι υπόδουλοι διακινδυνεύουν τόσο πολύ για να απαλλαγούν από αυτήν, τότε εμείς που είμαστε ακόμα ελεύθεροι , θα θεωρηθούμε τελείως ανίκανοι και δειλοί, αν δεν φτάσουμε στα έσχατα προκειμένου να μην υποδουλωθούμε».

Διάλογος Μηλίων και Αθηναίων: ένα μνημείο πολιτικού αμοραλισμού. Α΄ μέρος.

(Παρατηρώ ότι στο διαδίκτυο έχει αναπαραχθεί το κείμενό μου, χωρίς να αναφέρεται το όνομά μου).

Στον αιματηρό και  πολύχρονο πελοποννησιακό πόλεμο που μας εξιστορεί  με το γνωστό ψύχραιμο και παράλληλα συγκλονιστικό τρόπο του ο Θουκυδίδης, είναι καταγραμμένο το επεισόδιο της αντιπαράθεσης Αθήνας και Μήλου, ενός νησιού που βρέθηκε στη δίνη του πολέμου, χωρίς να το θέλει.

Μάρτιος του 416 π. Χ.

Ο πόλεμος σε αυτή τη φάση  έχει περιοριστεί σε περιφερειακές συγκρούσεις, διότι οι δύο μεγάλοι μονομάχοι, Αθήνα και Σπάρτη, δεσμεύονται από την εφήμερη, όπως αποδείχτηκε, Νικίειο ειρήνη.

Οι Αθηναίοι  έρχονται στη Μήλο  και απαιτούν να υποταχθεί το νησί στην ηγεμονία τους.