Graffiti

 

Για πρώτη φορά χθες βράδυ, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, δικαιολόγησα (εν μέρει) αυτά τα νεαρά, άσκεφτα παιδιά που λερώνουν τους δρόμους της πόλης με τις σαχλαμάρες που γράφουν σε όποια καθαρή επιφάνεια τοίχου βρουν.

 

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν πειράζει, ας συνεχίσουν να βρομίζουν τους δρόμους μας αυτά τα άσκεφτα, ανόητα παιδιά, στο κάτω κάτω παιδιά είναι, δεν είναι τίποτα μεσόκοποι μαντράχαλοι.

 

Αλλ’ όμως τα δικαιολόγησα κατά κάποιον τρόπο.

 

Γιατί κάτι παρόμοιο έκανα κι εγώ μαζί με μια φίλη μου τότε, δεκαετία του ΄60, και δεν καταλαβαίναμε ότι αυτό που κάναμε ήταν να λερώνουμε τοίχους με τις ανοησίες μας. Αν μας έπιανε κανείς να το κάνουμε και μας κατσάδιαζε, θα βάζαμε μυαλό. Αλλά κανείς δεν μας είδε και δεν μας μάλωσε. Κι εμείς καμαρώναμε.

 

Ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα.

 

Η σουρεαλιστική ποίηση εκείνη την εποχή ήταν άγνωστη στο ευρύ κοινό, ζήτημα να την γνώριζαν εκατό, διακόσια άτομα στην Ελλάδα.

 

Εμείς δεν ξέρω πώς τυχαία την ανακαλύψαμε και φυσικά πέσαμε κάτω από τα γέλια. Εμ, τέτοια ξέρουμε να γράφουμε κι εμείς, είπαμε, και επί όπου σκαρώσαμε μερικούς ακαταλαβίστικους στίχους.

 

Μας άρεσε αυτό το παιχνίδι και το συνεχίσαμε. Φτιάχναμε παλαβά τετράστιχα και όπου βρίσκαμε επιφάνεια καθαρή, τη λερώναμε με τα «ποιήματά» μας.

 

Στα θρανία του σχολείου δεν βόλευε, αλλά τα τραπεζάκια του ινστιτούτου αγγλικών ήταν ό,τι πρέπει για να τα λερώσεις με διάφορες αηδίες. Εμείς τα λερώναμε με τα σούπερ σούπερ σουρεαλιστικά μας  τετράστιχα.

 

Μια και ανήκαμε στη χορωδία του σχολείου και κάναμε εκδηλώσεις σε αίθουσες των κινηματογράφων της πόλης μας, εμείς οι δύο ταραξίες γράφαμε τις βλακείες μας με το στιλό στα παρασκήνια και το διασκεδάζαμε. Ποτέ δεν μας πέρασε από τον νου ότι λερώναμε τον χώρο.

 

Χθες βράδυ λοιπόν που τα θυμήθηκα αυτά, σκέφτηκα ότι τα graffiti που έχουν γεμίσει και βρομίσει τις πόλεις μας είναι έργο νεαρών που δεν καταλαβαίνουν ότι απλώς λερώνουν τον χώρο που ζούμε. Θεωρούν φυσικό αυτό που κάνουν. Βέβαια τώρα αυτό έγινε της μόδας και το κάνουν πολλοί. Αλλά ίσως με μερικές σφαλιάρες κάποιοι από αυτούς θα καταλάβαιναν πόσο λάθος είναι αυτό που κάνουν.

 

Δυστυχώς δεν έχω καταγράψει πουθενά τα «σουρεαλιστικά» τετράστιχα που σκάρωνα τότε κι έτσι αυτή η υψηλή μου τέχνη χάθηκε στον χρόνο. Μόνο ένα θυμάμαι:

 

Κάθε μέρα έπινα

Μια μελένια μπλούζα

Ώσπου τώρα έγινα

Άσπρη καραμούζα.

*

Και μη νομίζετε: αν εμβαθύνετε στο νόημα των στίχων, θα ανακαλύψετε και τη σοφία που κρύβουν.

ΥΓ

Κι άλλο ένα που θυμάμαι μόνο τους δύο τελευταίους στίχους:

Θέλει να' ρθει ένα βόδι

και να πάθει εμπλοκή.

).