Ηλικιακός ρατσισμός; Τι είναι αυτό;

 

Ποιος επιβάλλει τον ηλικιακό ρατσισμό;

Οι νέοι;

Τους έχω γραμμένους τους νέους με το λίγο μυαλουδάκι, με τις λιγοστές τους γνώσεις και με μια φύση που τους κρατά υποδουλωμένους στα ένστικτα και στις ορμές τους.

 

Είμαι 78 χρονών και δεν έχω νιώσει ποτέ καλύτερα από ό,τι τώρα. Γιατί είμαι στην κορυφή, ενώ οι υπόλοιποι, οι νεότεροι δηλαδή, ακόμα παλεύουν να σκαρφαλώσουν και τους βλέπω να αγκομαχούν, να ιδροκοπούν και να λένε και σαχλαμάρες νομίζοντας πως πρωτοτυπούν.

 

Παιδάκια, τις έχουμε πει κι εμείς αυτές τις κοινοτοπίες που τώρα εσείς μηρυκάζετε, έχουμε κι εμείς βιώσει τις εμπειρίες που τώρα εσείς ανακαλύπτετε – κι άλλες που δεν θα βιώσετε ποτέ εσείς, καλά μου παιδιά – έχουμε περάσει θύελλες, ευτυχίες, δυστυχίες, κλάματα, γέλια, θυμό, πλήξη, αγάπες και άλλα τέτοια κοινά και συνήθη και ξέρετε κάτι; Τα βλέπουμε τώρα όλα αυτά αφ’ υψηλού και χαμογελάμε ικανοποιημένοι.

 

Και όχι, δεν βαρεθήκαμε. Μας αρέσουν ακόμα πολλά πράγματα και δεν έχουμε κανένα λόγο να τα κρύψουμε. Από ποιον να τα κρύψουμε; Γιατί να τα κρύψουμε;

 

Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ ότι οι νέοι με αντιμετώπισαν ως γηραιά, αξιολύπητη θεία. Ίσως γιατί εκπέμπω άθελά μου καλή διάθεση προς αυτούς: τους βλέπω με συμπάθεια και κατανόηση, τους μιλώ γλυκά και δεν ντρέπομαι καθόλου, μα καθόλου σας λέω, να ζητήσω τη βοήθειά τους, αν τη χρειαστώ.

 

Αν κάτι μού πέσει κάτω, πού να σκύβω τώρα να το πιάσω. Λέω στον νεαρό ή τη νεαρή που βρίσκεται κοντά μου «μπορείς, σε παρακαλώ, να μου πιάσεις αυτό το δεματάκι, γιατί δεν μπορώ να σκύψω;» Και τα παιδιά ευγενέστατα σκύβουν και μου δίνουν το δεματάκι. Και μου χαμογελούν. Και τους χαμογελώ. Και νιώθουμε άνετα και ωραία αμφότεροι. Καθόλου δεν έχω την αίσθηση ότι «αχ, είμαι ανήμπορη, αχ, πώς κατάντησα έτσι, αχ!» 

Είμαι μεγάλη και δυσκολεύομαι να σκύψω ως το έδαφος. Τι το περίεργο; Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό και δεν έχω δει κανένα να το απαξιώνει.

 

Στο σουπερμάρκετ δεν φτάνω πια τα ψηλά ράφια. Κακό είναι; Ζητώ από την κοπέλα που στέκεται δίπλα μου να μου κατεβάσει αυτό που θέλω. Κι αυτή το κατεβάζει αμέσως. Την ημερομηνία λήξης κάποιου προϊόντος δεν τη βλέπω, άμα είναι με ψιλά γράμματα και δεν έχω μαζί τα γυαλιά μου. Ρωτώ την πωλήτρια να μου πει κι εκείνη μου λέει. Τι έγινε; Πρέπει να ντρέπομαι που δεν διακρίνω τα ψιλά γράμματα;

 

Με άλλα λόγια, ποτέ δεν πρόσεξα να με κοιτάζουν με οίκτο, επειδή δεν είμαι δέκα οχτώ χρονών. Αντίθετα αυτό που νιώθω να εκπέμπουν οι άλλοι προς εμένα είναι ένας ευγενικός σεβασμός.

 

Μου κρατούν ανοιχτή την πόρτα για να περάσω πρώτη. Σπεύδουν να με βοηθήσουν, αν κρατώ πολλά πράγματα. Και μου χαμογελούν τα χρυσά μου.

 

Στο μίνι μάρκετ της γωνίας που είμαι τακτικότατη πελάτισσα ο νεαρός και συμπαθέστατος Γιώργος παρατήρησα μια μέρα ότι είχε αρχίσει να μου μιλά στον ενικό.

 

«Μου αρέσει που μου μιλάς στον ενικό», του είπα, «με κάνει να νιώθω νεότερη». «Ε, μα ναι», μου απάντησε, «τόσο καιρό πια έχουμε γνωριστεί. Και ο πληθυντικός είναι υποκριτικός, δεν έχει νόημα».

 

Νεαρά μου πλάσματα, σας αγαπώ, είστε καλά παιδιά και είμαι κι εγώ καλή μαζί σας.

 

Τώρα, αν γίνονται ηλικιακές διακρίσεις στα πλατό του σινεμά ή στα μουσικά στούντιο, αυτό δεν με ενδιαφέρει και δεν με αφορά.

Και κάτι ακόμα: μήπως είμαστε εμείς οι μεγάλοι που επινοήσαμε τον όρο "ηλικιακός ρατσισμός"; 

Όπως πχ λέμε ότι όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται;