Μην πετάς

 

 

Ο άνθρωπος έχει πόδια για να περπατά. Και τα τετράποδα έχουν πόδια για να περπατούν. Και τα πολύποδα ομοίως. Τα ψάρια έχουν πτερύγια και ουρά για να κολυμπούν. Τα πουλιά έχουν φτερούγες για να πετούν.

 

Βάλε έναν άνθρωπο σε μια καρέκλα, δέσε  τον από τη μέση και κάτω, ώστε να μη μπορεί  να περπατήσει και άσε τον εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του.

 

Μπορείς να τον φροντίζεις με πολλή αγάπη,  να του δίνεις τα πιο ωραία φαγητά, να τον χαϊδεύεις, να τον κανακεύεις, να του γλυκομιλάς. Αν αρρωστήσει, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να γίνει καλά. Γιατί τον θέλεις κοντά σου, δεν θέλεις να πάθει τίποτα. Τον αγαπάς πολύ.

 

Μόνο που δεν του επιτρέπεις να περπατά. Τον κρατάς εκεί καθηλωμένο στην καρέκλα και τον πείθεις ότι όλα πάνε καλά. Στο τέλος το πιστεύει κι αυτός. Ένας άνθρωπος υγιής που η φύση τού έδωσε δυο γερά πόδια για να περπατά, κάθεται δεμένος στην καρέκλα για χρόνια. Μέχρι να πεθάνει.

 

Πώς σας φαίνεται αυτό;

Άγριο πράγμα, ε;

 

Τότε γιατί έχετε κλεισμένα σε κλουβιά τα πουλιά που η φύση τα προόρισε να πετούν; Αυτή είναι η φτιάξη τους, αλλιώς δεν θα είχαν φτερά.

 

Τα πουλιά γεννιούνται με φτερούγες για να πετούν στον αέρα. Κι εσείς τα κλείνετε σε κλουβιά. Και τα αγαπάτε πολύ. Και τους γλυκομιλάτε. Έχουν το φαγάκι τους, έχουν το νεράκι τους, έχουν και την αγάπη σας. Τι άλλο μπορεί να θέλουν;

 

Και τα φτεράκια τους τούς είναι άχρηστα. Χοροπηδούν μέσα στο κλουβί τους, προσπαθούν να πετάξουν αλλά μάταια. Τα φτερά τους αχρηστεύονται. Η φύση τους αχρηστεύεται. Γίνονται δίποδα. Μικρά τέρατα δηλαδή.

 

Αλλά εσείς τα αγαπάτε. Αφού διαστρέψατε τη φύση τους, αφού τα φυλακίσατε στο κλουβί, αφού τα μετατρέψατε σε δίποδα, τα αγαπάτε.

 

Κι όταν μαραζώσουν και πεθάνουν, κλαίτε.

 

Μετά φέρνετε ένα νέο κλουβί στο σπίτι σας με ένα νέο διεστραμμένο πλάσμα που, αντί να πετά ελεύθερο στον αέρα, χοροπηδά και κελαηδά με παραλυμένα τα φτερά του και σεις ευφραίνεστε.

 

Ευφραίνεστε με το ανάπηρο πουλί που έχετε στην κατοχή σας.