Τώρα θα με δείρετε, αλλά δεν με νοιάζει.
Όντας εκπαιδευτικός 31 χρόνια, μόνο μια χρονιά είχα μια τάξη, όπου δίδασκα φιλοσοφία δυο ώρες την εβδομάδα και δεν μπορούσα να επιβληθώ. Συμβαίνει μερικές φορές οι περισσότεροι μαθητές να είναι αλήτες και τότε δεν μπορείς να κάνεις μάθημα. Όλα τα υπόλοιπα χρόνια όμως έκανα τη δουλειά μου ήσυχα και ωραία. Ήταν όμως άλλες εποχές και ακόμα το σχολείο δεν είχε γίνει αυτό που βλέπουμε σήμερα, δηλαδή χαμαιτυπείο.
Και τώρα ώρα να με δείρετε:
Οι μαθητές και οι μαθήτριες έρχονται στο σχολείο με συγκεκριμένη στολή που δηλώνει την ιδιότητά τους. Οι δάσκαλοι όχι, αλλά είναι ντυμένοι κόσμια -όχι αυτό που βλέπουμε σήμερα.
Ο δάσκαλος μπαίνει στην τάξη και οι μαθητές σηκώνονται από τη θέση τους σε ένδειξη χαιρετισμού - και σεβασμού, γιατί όχι; Μετά κάθονται ήσυχα στη θέση τους και το μάθημα αρχίζει.
Η τάξη κάθεται ήσυχη και συμμετέχει στο μάθημα. Για να γίνει αυτό, πρέπει ο δάσκαλος να έχει κύρος. Παραβλέπει μια ασήμαντη αταξία -για να μη διαταραχτεί ο ρυθμός του μαθήματος - αλλά δεν συγχωρεί μια σοβαρή αταξία ή την αυθάδεια προς το πρόσωπό του.
Δεν προσβάλλει ποτέ τον άταχτο μαθητή. Τον βγάζει ήρεμα από την τάξη και στο διάλειμμα τα λένε παρέα με τον διευθυντή. Αυτό είναι αρκετό για να συνετίσει τον μαθητή (στο ιδανικό σχολείο). Φυσικά υπάρχει πάντα η περίπτωση αλλαγής περιβάλλοντος, ο μαθητής απομακρύνεται από το σχολείο και πάει σε άλλο με τη στάμπα ωστόσο του κακού μαθητή.
Για να γίνουν όμως όλα αυτά, πρέπει όλοι οι δάσκαλοι να φέρονται με τον ίδιο τρόπο, να κρατούν αποστάσεις, να είναι σοβαροί, να παραβλέπουν το ασήμαντο, να μην παραβλέπουν το σημαντικό, να προκαλούν με την παρουσία τους τον σεβασμό και να αποτρέπουν τις πολλές οικειότητες. Ένα αστείο ωστόσο κάπου κάπου στη μέση του μαθήματος είναι απαραίτητο για να νιώσουν χαλαρά οι μαθητές.
Άμα μου βρείτε ένα τέτοιο σχολείο και τέτοιους δασκάλους στην ελληνική επικράτεια, να μου τρυπήσετε τη μύτη.
Δεν αναφέρομαι στο κράτος που κάνει ό,τι μπορεί για να εξαλείψει και την τελευταία υπόληψη που έχει κανείς για τα ελληνικά σχολεία και τους δασκάλους τους.
Δεν αναφέρομαι στους γονείς που με τη σιωπηλή συγκατάθεση του κράτους έγιναν οι νταήδες των σχολείων.
Δεν αναφέρομαι στους δασκάλους που παίζουν καρπαζιές με τους μαθητές και είναι όλοι μαζί φιλαράκια.
Δεν αναφέρομαι στην ΟΛΜΕ που κάνει κι αυτή ό,τι μπορεί για να διαλυθεί η παιδεία μια ώρα αρχύτερα.
Όλο το σύστημα είναι σάπιο.
Υστερόγραφο
________________
Γιατί στην Εκκλησία όλοι είναι σοβαροί και μετρημένοι κατά τη διάρκεια της λειτουργίας;
Το σχολείο πρέπει να γίνει εκκλησία.
(Δεν είμαι θρησκευόμενη και η λέξη "εκκλησία" έχει μεταφορική σημασία).
