Όταν ο πολιτισμός σαστίζει

 

 

 

Η Κρίστα Πάικ, 50 χρονών τώρα, καταδικασμένη στην ποινή του θανάτου, επειδή στα 18 της χρόνια σκότωσε μαζί με δυο άλλους ένα κορίτσι, οδηγήθηκε το βράδυ της Τετάρτης στην επίσημη αίθουσα θανατικών εκτελέσεων του σωφρονιστικού ιδρύματος υψίστης ασφαλείας Riverbend στο Νάσβιλ, πρωτεύουσα του Τενεσί,  όπου και της χορηγήθηκε θανατηφόρο ενέσιμο διάλυμα ενώπιον νομιμόφρονων και αξιοπρεπών πολιτών - μαρτύρων, όπως είθισται εκεί πέρα στην Αμερική.

 

Δυστυχώς η ένεση δεν είχε το αποτέλεσμα που περίμεναν και αναγκάστηκαν να της κάνουν και δεύτερη θανατηφόρα ένεση. Αλλά ούτε και αυτή είχε αποτέλεσμα και η Πάικ παρέμενε ζωντανή αλλά σε κακή κατάσταση. (Αυτά όλα ενώπιον θεατών – μην το ξεχνάμε αυτό).

 

Αφού η γυναίκα δεν πέθαινε με τίποτα, αναγκάστηκαν να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την κρατήσουν ζωντανή. Διότι η Πάικ έπρεπε να μείνει ζωντανή, ώστε να εκτελεστεί κατόπιν με όλους τους τύπους που προβλέπει η συγκεκριμένη Πολιτεία των ΗΠΑ.

 

Εδώ είναι που μπορούμε να το πούμε λαϊκά ότι ο πολιτισμός μπέρδεψε τα μπούτια του: να κάνουν οι γιατροί ό,τι μπορούν για να τη σώσουν από τον θάνατο, ώστε να την θανατώσει κατόπιν η Πολιτεία.

 

Κι αφού τέλος πάντων έπρεπε να θανατωθεί η Πάικ, γιατί δεν της έκαναν ευθανασία, όπως γίνεται εδώ, σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, ώστε να κλείσει η δύστυχη ήσυχα τα μάτια της και να κοιμηθεί τον ύπνο του θανάτου;

 

Αυτή η ιστορία πραγματικά μας ανακάτεψε το στομάχι.

 

Σε καμιά πολιτισμένη χώρα σήμερα δεν υπάρχει η ποινή του θανάτου με εξαίρεση την Ιαπωνία και μερικές Πολιτείες των ΗΠΑ.

 

Και για μεν την Ιαπωνία μπορώ κάπως να το καταλάβω, γιατί είναι ασιατική χώρα που έκανε άλμα μετά τον Β΄ ΠΠ και μέσα σε λίγες δεκαετίες πέρασε από τον Μεσαίωνα στον σύγχρονο κόσμο. Οι ηθικές αξίες όμως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

 

Σε κάποιες Πολιτείες των ΗΠΑ που ισχύει ακόμα η θανατική ποινή φαίνεται ότι οι πολίτες δεν έχουν καταλάβει σε ποιον αιώνα βρισκόμαστε.

 

Η Πολιτεία δεν έχει κανένα δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή των πολιτών της, όσο ειδεχθείς εγκληματίες και αν είναι αυτοί. Μπορεί άριστα να τους απομονώσει στις φυλακές, ώστε να προστατεύσει τη ζωή των υπόλοιπων πολιτών, όπως κάνει μια καλή μητέρα που προστατεύει τα παιδιά της από τις κακές παρέες. Καμιά φυσιολογική μητέρα δεν σκοτώνει τα παιδιά της, όσο κακά κι αν είναι. Και κανείς, μα απολύτως κανείς, δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή του άλλου.

 

Μπορεί συχνά εμείς οι απλοί άνθρωποι ακούγοντας φριχτά εγκλήματα να σκεφτόμαστε αυθόρμητα: «Θέλει σκότωμα αυτός!». Εδώ, σ’ αυτή την περίπτωση, μιλά η φωνή των προγόνων μας και όχι η δική μας ηθική και λογική.

 

Η οποία ηθική και λογική μας λέει ότι ο παράνομος πρέπει να απομονωθεί από την κοινωνία για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια. Κι αν είναι βαριά παράνομος, να απομονωθεί για πάντα για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Δηλαδή να του επιβληθούν ισόβια.

 

Κι όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια – τη θυμάστε τη φράση και ποιος την είπε. Όχι να μπαίνει ο δολοφόνος στη φυλακή για δέκα πέντε χρόνια και σε οχτώ χρόνια να είναι πάλι έξω για να συνεχίσει το έργο του.

 

Μα περνά από επιτροπή που τον αξιολογεί και κρίνει, αν είναι ακόμα επικίνδυνος ή αν μετανόησε, θα πουν πολλοί.

 

Κάποιοι μετανοούν, κάποιοι όχι. Και οι επιτροπές αυτές, δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, όλο λάθη κάνουν. Και βγαίνουν έξω αμετανόητοι οι ισοβίτες και συνεχίζουν τη δράση τους.

 

Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

 

Ας το επαναλάβουμε: πλην Ιαπωνίας και ορισμένων αμερικανικών Πολιτειών, καμιά πολιτισμένη χώρα στον κόσμο  δεν επιβάλλει πια την ποινή του θανάτου.

 

Θέλετε να δείτε πού ισχύει ακόμα η ποινή του θανάτου; Δείτε και θαυμάστε:

 

Αίγυπτος, Αφγανιστάν, Βιετνάμ, Γκάμπια, ΗΑΕ (τα Εμιράτα), Ινδία, Ινδονησία, Ιορδανία, Ιράκ, Ισημερινή Γουινέα, Κατάρ, Κίνα, Βόρεια Κορέα, Κουβέιτ, Λευκορωσία, Μαλαισία, Μιανμάρ, Μπαγκλαντές, Μπαχρέιν, Μποτσουάνα, Νιγηρία, Σουδάν, Νότιο Σουδάν, Παλαιστίνιοι, Σαουδική Αραβία, Σιγκαπούρη, Σομαλία, Συρία, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη, Υεμένη.