Αντιόχεια, 387 μΧ. Η εξέγερση κατά του Θεοδοσίου Α΄

(Απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημά μου: «Οι Αποκλίνοντες»)

Ο νέος αύγουστος Θεοδόσιος είναι οπαδός του Συμβόλου της Νίκαιας.

Με το που ανέβηκε στο θρόνο καθαίρεσε το Δημόφιλο, τον αρειανό επίσκοπο της Βασιλεύουσας κι έβαλε στη θέση του έναν δικό του, το Γρηγόριο Ναζιανζηνό. Σ’ εμάς εδώ έστειλε  επίσκοπο το Φλαβιανό.Ύστερα διέταξε τους αρειανούς να παραδώσουν  στους οπαδούς του Συμβόλου όλες τις εκκλησίες τους. Έχασαν οριστικά τη δύναμή τους οι αρειανοί, καμιά ελπίδα δεν έχουν πια να έρθουν ξανά  στα πράγματα.  Αρειανοί είναι τώρα μόνο οι Γερμανοί, αλλά ο Θεοδόσιος δεν ενοχλείται, αυτοί είναι ξένοι.

"Βάρβαροι απλώθηκαν παντού..."

Θα γίνω χριστιανός,

το αποφάσισα,

η ένδοξη αυτοκρατορία μας

καταρρέει

κι αυτό το βρίσκουν όλοι φυσικό,

μάταιο είναι πια να μάχομαι

για ιδέες που οι συγκαιρινοί μου

θεωρούν ξεπερασμένες.

Η ομορφιά του κόσμου

από καιρό πια έχει μπει

σε νέα καλούπια,

τα αγάλματά μας

τα περιφρονούν

και κάτι τερατόμορφες,

ασύμμετρες φιγούρες

συγκινούν

το νέο θεοσεβούμενο κοινό.

Βάρβαροι απλώθηκαν παντού

σε όλες τις πολιτείες,

σπάζουν και καίνε,

καταστρέφουν

ό,τι με αγάπη φτιάξαμε

κι ο κόσμος φοβισμένος

έχει κλειστεί στα σπίτια του

και δεν μιλά.

Οι εθνικοί μείναμε λίγοι,

άδικα διαμαρτυρόμαστε,

χάνεται η φωνή μας

μες τους αλαλαγμούς

των νέων βαρβάρων

κι οι φίλοι μου ένας-ένας

γίνονται χριστιανοί,

άλλαξαν, λένε, οι καιροί

και είναι ανάγκη πλέον

να μάθουμε να ζούμε

με τη νέα ηθική.

Πρέπει να το παραδεχτώ επομένως,

διαφορετικά βλέπουν οι άνθρωποι

τα πράγματα,

μια άλλη λογική έχει επικρατήσει

και βέβαια φταίμε εμείς

που αποδεχτήκαμε χωρίς αντίσταση

αυτές τις σκοτεινές ιδέες,

που δικαιολογήσαμε

κάθε ασχημοσύνη.

Το αποφάσισα λοιπόν,

θα γίνω χριστιανός,

το σπίτι μου να προστατέψω θέλω

και την ησυχία μου.

Δεν έχει πλέον δύναμη

η αρχαία μας πίστη

που δεν την υπολήπτεται κανείς.

Τι λένε οι ξένοι για μας

Βλέπω με τι καμάρι οι συμπατριώτες μου ανεβάζουν στο διαδίκτυο τσιτάτα διασήμων ανδρών που παινεύουν την Ελλάδα και τους Έλληνες και με πιάνει μελαγχολία. Άλλοτε πάλι γελώ πικρά.

Διότι οι καλοί μου συμπατριώτες  τα έχουν μπερδέψει όλα στο μυαλό τους και νομίζουν πως οι διάσημοι άνδρες μιλούν για μας, τους σημερινούς Έλληνες. Δυστυχώς για τους σημερινούς Έλληνες μόνο λόγια συμπόνιας έχουν να πουν οι διάσημοι ή καμιά φορά και λόγια περιφρόνησης. 

"Μπαμπά..."

Με είχες αγκαλιά,

μου έλεγες γλυκόλογα

κι εγώ σαν χαϊδεμένο παλιοκόριτσο

ζητούσα,

όλο και περισσότερα ζητούσα.

Να μείνουμε οι δυο μας ήθελα,

να φύγει από ανάμεσά μας

η μητέρα.