Πείραμα σε φυσικές συνθήκες (διήγημα)

(Το διήγημα το έγραψα σε μια εποχή που οι θεωρίες περί ψεκάσματος ήταν ανύπαρκτες).

-Δεν με καταλαβαίνουν, αναστέναξε ο Πρόεδρος και κάθισε  στην πολυθρόνα του.

Άναψε το πούρο του και κοίταξε έξω από το παράθυρο.

-Δεν θέλουν να με καταλάβουν.

Έκανα ένα μικρό βήμα προς τα δεξιά και μπήκα εν μέρει στο οπτικό του πεδίο. Αυτός δεν μου έδωσε σημασία.

-Τι νομίζουν τέλος πάντων, πως είμαι Θεός; Ρώτησε το κενό.

Σκέφτηκα  να του πετάξω καμιά έξυπνη ατάκα, όμως αυτός με πρόλαβε:

-Αλλά κι ένας Θεός ακόμα χρειάζεται τη συμπαράσταση των πιστών του.

-Έτσι είναι, συμφώνησα.

Μας ψεκάζουν;

 Όταν ήμουν πιτσιρίκα και ακόμα ο κόσμος ήταν ανεξερεύνητος και εν πολλοίς ακατάληπτος, θυμάμαι που έβλεπα στον ουρανό κάτι μακριές λευκές λωρίδες που έμοιαζαν με σύννεφα, αλλά ήταν πολύ κανονικές για να είναι σύννεφα. Φαίνεται πως το παιδικό μου μάτι είχε προσέξει ότι στη μια άκρη της λωρίδας υπήρχε μερικές φορές ένα αεροπλάνο που πετούσε και το μυαλό μου έκανε τη δική του σύνδεση: αυτές οι λευκές μακριές λωρίδες στον ουρανό ήταν αεροπλάνα. Για να βεβαιωθώ ρώτησα μια μέρα τη μητέρα μου, καθώς περπατούσαμε στο δρόμο και στον ουρανό είχα δει πάλι αυτά τα περίεργα σχέδια, αν ήταν αεροπλάνα.

"Κάθεται απέναντί του..."

Κάθεται απέναντί του

και μιλά ακατάσχετα,

γελά, καπνίζει,

λέει προστυχιές,

κάποιες στιγμές

του ψιθυρίζει

λόγια ερωτικά

και υγραίνονται τα μάτια της,

ύστερα πάλι ξεκινά

τις χυδαιότητες,

πράγματα ανείπωτα

και νοσηρά πολύ

και λίγο αλλόκοτα.

Μετά σηκώνεται

και γδύνεται αργά

και τον κοιτάζει

μες τα μάτια,

με θράσος

και με οικειότητα

μέσα στα μάτια τον κοιτάζει

και στέκεται γυμνή μπροστά του,

γλείφει τα χείλια της

με ανείπωτη αυθάδεια

και με άνεση

και μες τα μάτια τον κοιτάζει.

Κι εκείνος

τι να κάνει,

της χαμογελά ανήμπορος.

Τι άλλο άραγε

μπορεί να κάνει

μια φωτογραφία.

Η αποδελτίωση (διήγημα)

-Δεν έχω τίποτα να δηλώσω, είπε η γυναίκα στα σύνορα.

Οι υπάλληλοι την κοίταξαν καχύποπτα.

-           Αυτό που λέτε είναι αδύνατο, της απάντησε κάποιος.

-           Ειλικρινά σας λέω, δεν υπάρχει τίποτα.

-           Αυτό θα το δούμε.

Την ξάπλωσαν σ’ ένα κρεβάτι κι έσυραν από πάνω της τα μηχανήματα.  Τα φώτα έπεσαν στο σώμα της εκτυφλωτικά.

-           Εδώ εμείς βλέπουμε πολλά και διάφορα, σχολίασε ένας υπάλληλος.

-           Με εξευτελίζετε αδίκως, είπε η γυναίκα.

-           Ακούστε, κυρία, είπε ένας άλλος. Κανείς δεν περνά αυτά τα σύνορα χωρίς να δηλώσει κάτι. Εσείς δεν αποτελείτε εξαίρεση.

-           Πάντως εμείς εδώ βλέπουμε πολλά και διάφορα, επανέλαβε ένας άλλος παρατηρώντας τη γυναίκα μέσα απ’ την οθόνη.  Τι είναι παραδείγματος χάριν αυτή η ουλή που ξεκινά απ’ το αριστερό σας μάτι και κατεβαίνει ως τα χείλη;

-           Νόμιζα πως είχε σβήσει, είπε η γυναίκα ενοχλημένη και γύρισε το πρόσωπό της από την άλλη μεριά.