Τρεις παρατηρήσεις από την τρέχουσα επικαιρότητα

Α

Η επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα ήταν πάλι μια καλή αφορμή για να διχαστούμε οι Έλληνες με βάση: α) αν είμαστε ευρωπαϊστές ή ευρωφοβικοί β) αν συμπαθούμε ή αντιπαθούμε το κόμμα που μας κυβερνά  και γ) αν υποφέρουμε ή όχι από τα σύνδρομα του παρελθόντος (προστάτιδα Ρωσία επί Τουρκοκρατίας, χριστιανική ορθοδοξία και άλλα παρόμοια).

Πολιτικοί χαμηλής ευφυΐας

Ο κόσμος έχει μια απαρασάλευτη βεβαιότητα ότι οι πολιτικοί που τον κυβερνούν μπορεί να έχουν διάφορες αρετές ή ελαττώματα, όμως οπωσδήποτε έχουν μια σταθερή ιδιότητα, οι περισσότεροι τουλάχιστον από αυτούς: είναι ευφυείς.

Αν αυτό δεν φαίνεται καθαρά στους πολιτικούς που κυβερνούν τον τόπο μας, όμως είναι πασιφανές – έτσι δηλαδή νομίζουν οι απλοί πολίτες – στους πολιτικούς που κυβερνούν τις ισχυρές χώρες του πλανήτη.

Προοδευτικοί μεσαιωνικών αποχρώσεων

Υπόθεση εργασίας: έχουμε μια ομάδα εκατό ατόμων ηλικίας από 18 έως 65 ετών.

Εβδομήντα από αυτά δηλώνουν ότι είναι κατά του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων.

Πενήντα από αυτά δηλώνουν ότι είναι υπέρ της επαναφοράς της θανατικής ποινής.

Πενήντα από αυτά δηλώνουν ότι είναι κατά της ανέγερσης τζαμιού στην Αθήνα.

Πενήντα από αυτά δηλώνουν ότι θέλουν να αναγράφεται στην ταυτότητα το θρήσκευμα του πολίτη.

Σαράντα από αυτά δηλώνουν ότι είναι υπέρ της τιμωρίας και όχι της επανένταξης των παραβατών του νόμου.

Εβδομήντα από αυτά δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος.

Τριάντα από αυτά δηλώνουν ότι είναι υπέρ της βίας από οργανωμένες ομάδες πολιτών κατά των μεταναστών.

Οι διαταραγμένοι οπαδοί των ακραίων ιδεολογιών

Κάποτε, πριν χρόνια, σε ένα διάλειμμα στο σχολείο, υποστήριξα σε μια συζήτηση την άποψη ότι οι μορφωμένοι άνθρωποι  είναι κατά κανόνα πιο εξευγενισμένοι και πιο ευαισθητοποιημένοι σε σχέση με εκείνους που δεν είχαν την τύχη να μορφωθούν. Μια συνάδελφος τότε πετάχτηκε και μου είπε: «Και οι Ναζιστές μορφωμένοι άνθρωποι ήταν».  Είχε δίκιο κι εγώ βρέθηκα σε δύσκολη θέση.  Ευτυχώς μού έκοψε και απάντησα: «Μορφωμένοι αλλά ανώμαλοι».

Από τότε άρχισα να σκέφτομαι αυτή την ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπων που, μορφωμένοι ή όχι, γοητεύονται από απολυταρχικά, ολοκληρωτικά συστήματα και γίνονται πιστοί οπαδοί τους.

Εσύ τι είσαι, Δυτικός ή Ανατολικός, Βόρειος ή Νότιος;

Το διήγημα «Η μεγάλη ησυχία» το είχα γράψει τη δεκαετία του 80 και είχα στο νου μου τον ψυχρό πόλεμο που ακόμα ήταν στο φόρτε του.  Οι μεν Ανατολικοί συμβόλιζαν το Ανατολικό Μπλοκ, οι δε Δυτικοί τον Δυτικό Κόσμο. Οι Βόρειοι συμβόλιζαν τις ευημερούσες και αδιάφορες δημοκρατίες της βόρειας Ευρώπης και οι Νότιοι όλα εκείνα τα φτωχά κράτη που  ήταν πιόνι στον πόλεμο μεταξύ Κομμουνισμού και Καπιταλισμού.

Το διήγημα το περιέλαβα στη συλλογή μου  «Οι πόρτες»  το 2010, όταν πια το Ανατολικό Μπλοκ ήταν παρελθόν. Αναγκαστικά έκανα μερικές διορθώσεις για να ανταποκρίνεται στην νέα πραγματικότητα. Έτσι οι μεν Δυτικοί συνέχισαν να συμβολίζουν τον Δυτικό Κόσμο, οι Βόρειοι και οι Νότιοι ομοίως συμβόλιζαν τις βόρειες δημοκρατίες και τα φτωχά κράτη αντιστοίχως, οι Ανατολικοί όμως τώρα συμβόλιζαν τους φανατικούς Ισλαμιστές.

Εδώ και μερικές μέρες σκέφτομαι ότι τούτο εδώ το διήγημα μπορεί μια χαρά να συμβολίσει και την πραγματικότητα που ζούμε εμείς οι Έλληνες στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό.

Φταίνε οι λαοί για τα λάθη των προγόνων τους;

Κάποτε, πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια, οι Πέρσες ήρθαν στην Ελλάδα με σκοπό να την υποδουλώσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Θα έπρεπε άραγε να μισούμε τους σημερινούς απογόνους τους για τις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις των προγόνων τους;

Τα ίδια έκαναν λίγους αιώνες αργότερα και οι Ρωμαίοι. Αυτοί μάλιστα τα κατάφεραν και μας έκαναν τελικά ρωμαϊκή επαρχία. Να μισούμε τώρα τους απογόνους τους Ιταλούς;

Εφήμερα νεανικά οράματα

 Θα έπρεπε κανονικά, μετά από σαράντα ένα χρόνια συλλαλητηρίων, διαμαρτυριών, πορειών προς διάφορες πρεσβείες, συγκρούσεων με την αστυνομία, τραυματισμών, θανάτων και γενικά μετά από σαράντα ένα χρόνια φανατικής αμφισβήτησης του πολιτικού μας κατεστημένου, θα έπρεπε να είχαν αλλάξει όλα στον τόπο μας.

Οι νεαροί που συμμετείχαν με πάθος σε πολυπληθείς πορείες διαμαρτυρίας το 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980 είναι, υπολογίζω, σήμερα περίπου 55-60 χρονών. Αν εξαιρέσουμε κάποιους ελάχιστους που σκάλωσαν σ’ αυτές τις διαμαρτυρίες και γερνούν μαζί με αυτές, οι υπόλοιποι πού είναι;

Μπαράκ Ομπάμα - Φρανσουά Ολάντ: τα προτεινόμενα μοντέλα

Το μοντέλο που μας έρχεται από την Αμερική δεν είναι πρωτότυπο, αντίθετα μας είναι πολύ γνωστό και οικείο. Έχουμε εδώ την ευτυχισμένη οικογένεια με ένα σύζυγο που αγαπά και τιμά τη σύζυγό του, μια σύζυγο που αγαπά και στηρίζει το σύζυγό της και με δυο, τρία, τέσσερα παιδιά που δείχνουν φυσιολογικά και χαρούμενα ανάμεσα στους γονείς τους.

Είναι το παραδοσιακό μοντέλο της οικογένειας προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις της εποχής μας, όπου η σύζυγος δεν είναι μια μουγκή φιγούρα και όπου ο σύζυγος σε κάθε ευκαιρία δείχνει πόσο ψηλά την έχει στην υπόληψή του, τα δε παιδιά τους μεγαλώνουν ευτυχισμένα περιβαλλόμενα από την υγιή αγάπη των γονιών τους.

Γιατί πληθαίνουν οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής;

Διαβάζω στο διαδίκτυο, βλέπω στο φέις μπουκ, ακούω στην τηλεόραση: ο κόσμος, ο απλός και ο λεγόμενος επώνυμος, καταδικάζει την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, καταδικάζει και τις πράξεις της. Το αντίθετο δεν το βλέπω. Δεν βλέπω ανθρώπους να την υποστηρίζουν, να τη δικαιολογούν, να προβάλλουν με θετικό τρόπο τις θέσεις της.

Γιατί λοιπόν ανεβαίνουν τα ποσοστά της στις σφυγμομετρήσεις; Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Δεν γίνεται όλοι να καταφερόμαστε εναντίον της Χρυσής Αυγής κι αυτή να αποχτά όλο και περισσότερους οπαδούς.

Ποιος ήταν αυτός ο προδότης;

ΑΝΑΞΙΟΣ  ΤΗΣ  ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ  ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Όπου αν διήλθεν ο κ. Β. από των Πατρών εις Αθήνας ηκούσθησαν φωναί διαμαρτυρίας κατά της καταστάσεως και της αντεθνικής πολιτικής του κ. Β. Τόσον δε έχει ριζωθεί πλέον εις την συνείδησιν του λαού ότι ο κ πρωθυπουργός εγένετο τυφλόν όργανον των ξένων και ότι επί των ημερών αυτού η Ελλάς δεν έχει εθνικήν πολιτικήν υποδουλωθείσα κτηνωδώς εις ξένας θελήσεις, ώστε η λέξις ξένος και αι φωναί έξω οι ξένοι είνε το γενικόν σύνθημα όπερ ακούεται πανταχού. Η αποστροφή δε του θαρραλέου εκείνου Μεγαρέως, όστις κατά την άφιξιν του κ. Β. διακόπτων τας ατόνους και στερεοτύπους υποσχέσεις του εφώναξε: Βγάλε την Αγγλική σημαία, την έχεις στην τσέπη σου,  η αποστροφή λέγομεν αύτη είνε η ευγλωττοτέρα διαμαρτυρία η ερμηνεύουσα τον πόνον και την αγανάκτησιν όλου του Ελληνικού λαού δια την αντεθνικήν και προδοτικήν πολιτείαν του κ. Β., ήτις παρέδωκε την Ελλάδα δεσμίαν εις τας χείρας των ισχυρών,...

Καταλάβατε για ποιον πρόκειται; Όχι; Αν συμπληρώσω την προηγούμενη φράση, θα τον βρείτε;

... ευτελή δούλην εις τας αγριότητας και την κτηνωδίαν των Τούρκων.

Ακόμη δεν τον βρήκατε; Δεν πειράζει.  Συνεχίζω εγώ και εν τω μεταξύ εσείς προσπαθήστε να μαντέψετε ποιος είναι.

Συλλογική παράνοια και θεωρίες συνωμοσίας

                            Πίνακας της Nadezhda Hope Anfalova.

Παρανοϊκός είναι αυτός που έχει χρόνια αισθήματα καταδίωξης, δυσπιστίας και φιλυποψίας. Πιστεύει  ότι είναι σημαντικό άτομο και ότι κάποιοι άλλοι (άνθρωποι ή οργανώσεις) τον καταδιώκουν και θέλουν να τον βλάψουν, χωρίς εκείνος να έχει κάνει τίποτα κακό. Ο παρανοϊκός χρειάζεται βέβαια επειγόντως γιατρό, αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι.

Αλλά, όταν αυτά τα συμπτώματα τα εκδηλώνουν ομάδες ανθρώπων ή και ολόκληροι λαοί, τότε κανείς γιατρός δεν μπορεί να τους κάνει καλά, διότι και οι γιατροί μάλλον θα πάσχουν από την ίδια παράνοια. Εδώ πλέον πρόκειται για νοσηρό κοινωνικό φαινόμενο και η λογική που είναι το μοναδικό φάρμακο απέναντι στον παραλογισμό, έχει χάσει τη δύναμή της.

Ανδρικά και γυναικεία λάικ στο face book

              Noel Murphy: "Members of the Northern Ireland Assembly".

Δεν ξέρω, αν έχει γίνει κάποια έρευνα στο face book σχετικά με τα λάικ που βάζουμε στις διάφορες αναρτήσεις. Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε ποια θέματα προτιμούν οι χρήστες ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, το κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο, το επάγγελμα, την καταγωγή και την ιδεολογία τους.

Προσωπικά έχω παρατηρήσει ότι υπάρχουν θέματα που τραβούν περισσότερο την προσοχή των γυναικών και άλλα που τραβούν περισσότερο την προσοχή των ανδρών. Οι αναρτήσεις παραδείγματος χάριν που αφορούν στην οικονομία είναι σχεδόν terra incognita για τις γυναίκες.  Οι αναρτήσεις πολιτικού περιεχομένου, αν είναι πολύ εμβριθείς, δεν αρέσουν στις γυναίκες. Aν είναι απλοποιημένες, αρέσουν εξίσου σε άνδρες και γυναίκες.  Γενικά πάντως η πολιτική δεν είναι πολύ αγαπητό θέμα για τις γυναίκες, με εξαίρεση εκείνες που είναι αφοσιωμένες σε κάποια ιδεολογία. Αυτές είναι λαλίστατες και οι αναρτήσεις τους έχουν κατά κανόνα πολιτικό περιεχόμενο. Αντιθέτως οι αναρτήσεις που έχουν σχέση με την τέχνη  δεν συγκινούν πολλούς άνδρες. Ποίηση, πεζογραφία, μουσική, ζωγραφική είναι το αγαπημένο θέμα των γυναικών κυρίως.