Όλα

 

Να σου γράψω ένα ποίημα;

Να σου στείλω ένα φιλί;

Να σου βάλω ένα τραγούδι;

Να σου γράψω πρόστυχα;

Όλα θέλω να τα κάνω απόψε.

Αφόρητη μοναξιά

 

 

Μέσα σ’ αυτό το αχανές Σύμπαν βρήκε η Δημιουργία ένα μικρό πλανήτη, ασήμαντο, τιποτένιο, του πεταμάτου κι έκατσε κι έφτιαξε ατμόσφαιρα, έριξε νερά και φύτεψε ζωή.

 

Δεν μπορώ να το χωνέψω.

 

Τι στην οργή ήθελε να αποδείξει; Ότι ξέρει να φτιάχνει ζωή;

Κι εμείς τώρα τι φταίμε να ταλαιπωρούμαστε εδώ πέρα και μετά να πεθαίνουμε κι από πάνω;

 

Δεν θα’ ταν πιο ωραίο η Γη να είναι σαν τα αδέλφια της, τον Άρη, την Αφροδίτη, τον Κρόνο και τους άλλους πλανήτες, ξερή, πέτρα και χώμα, άνυδρη, βουβή, να κάνει βόλτες γύρω από τον επίσης ασήμαντο Ήλιο μας και το Σύμπαν να συνεχίζει την πορεία του προς την απόλυτη διάλυση;

 

Δηλαδή και τι έγινε που τώρα εδώ πέρα υπάρχει ζωή; Και καθόμαστε εμείς και καμαρώνουμε στους καθρέφτες ότι «κοίτα τι ζωγράφισα! Κοίτα, τι ποίημα έγραψα! Κοίτα τι ωραίο άγαλμα έφτιαξα! Κοίτα που ανακάλυψα το άτομο! Κοίτα που το διέσπασα! Κοίτα τους γαλαξίες που εντόπισα!»

 

Και;

 

Ποιος θαρρείτε πως νοιάζεται έξω από εμάς τους ζωντανούς; (Διότι οι νεκροί ανήκουν ήδη στο νεκρό Σύμπαν).

 

Αφόρητη μοναξιά, αν το καλοσκεφτείς, να ζεις για λίγο σε έναν Κόσμο που νεκρός, ασύνειδος, τυχαίος, αδιάφορος διαστέλλεται εσαεί πηγαίνοντας στο πουθενά.

 

Δείπνο στο Βρετανικό Μουσείο

 

Δείπνο στο βρετανικό μουσείο

----------------------------------------

Ήρθαν οι σκιές,

κάθισαν αναπαυτικά

κάτω από το Αιώνιο,

έφαγαν, ήπιαν,

αντάλλαξαν κοινοτοπίες

με το Αιώνιο ακίνητο

να στέκει από πάνω τους.

 

Έπειτα διαλύθηκαν οι σκιές.

 

Και το Αιώνιο

πάντα αδιάφορο,

πάντα έξω από το χρόνο,

πάντα μέσα στην απόλυτη

αυτάρκειά του,

πάντα μέσα στις δικές του

διαστάσεις,

τις απλησίαστες.

*

Το Βρετανικό Μουσείο πρόσφερε κορεάτικα πιάτα με ντεκόρ, και πάλι, τα Γλυπτά του Παρθενώνα.

 

https://www.thepresident.gr/2026/10/19/to-vretaniko-moyseio-prosfere-koreatika-piata-ntekor-pali/?utm_medium=paid&utm_source=fb&utm_id=120235663461290373&utm_content=120251653917570373&utm_term=120235663461280373&utm_campaign=120235663461290373&fbclid=IwY2xjawVR8ZZleHRuA2FlbQEwAHBkb2YBYWRpZAGrOD38IW_Vc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABH46iX-Gc-iojKPRtmV4tVCoMzep0gN6aQUnUSIXN03fRdlQ7qFCNkszm2ash_aem_JnVYid5bOxR0EepMLCPVSw

 

 

Μια πολύ μικρή ιστορία

 

Χτύπησε η πόρτα.

Άνοιξε και είδε τον γείτονά της.

-Είμαι μόνος, της είπε. Ήρθα για λίγη συντροφιά.

 

Κάθισαν στο χολ σιωπηλοί.

Μετά από μια ώρα περίπου ο γείτονας σηκώθηκε.

 

-Ευχαριστώ, είπε.

 

Άνοιξε την πόρτα κι έφυγε.

Τι απέγιναν εκείνοι οι αρχαίοι Ρωμαίοι;

 

 

Τι απέγιναν εκείνοι οι γενναίοι στρατηλάτες που κατακυρίεψαν τον κόσμο από την Αγγλία και την Ιβηρική Χερσόνησο μέχρι την Ασία και από τον Δούναβη και τον Ρήνο μέχρι τη Βόρεια Αφρική και ίδρυσαν τη μεγάλη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;

 

Για να δούμε πώς ξεκίνησαν και πού κατέληξαν:

 

Ο πληθυσμός των Ρωμαίων πριν από την έναρξη των μεγάλων κατακτήσεών τους (δηλαδή έως τον 4ο αιώνα π.Χ.) ήταν περιορισμένος στην πόλη της Ρώμης και την ευρύτερη περιοχή του Λατίου. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της ίδιας της πόλης κυμαινόταν μεταξύ 100.000 και 250.000 κατοίκων.

 

 Μετά τους Λατινικούς Πολέμους (340–338 π.Χ.) και την ενσωμάτωση των γειτονικών λατινικών πόλεων, το ρωμαϊκό κράτος είχε πληθυσμό περίπου 600.000 ανθρώπων.

 

Μετά τους Καρχηδονιακούς Πολέμους (264–146 π.Χ.) και την εξάπλωση στη Μεσόγειο, ο πληθυσμός εκτοξεύθηκε σε εκατομμύρια, με την ίδια την πόλη της Ρώμης να γίνεται η πρώτη στον κόσμο που άγγιξε το 1 εκατομμύριο κατοίκους κατά τον 2ο αιώνα π.Χ.

 

Στην κορύφωση της αυτοκρατορίας (1ος–2ος αιώνας μ.Χ.), όταν ο συνολικός πληθυσμός άγγιζε τα 60 έως 75 εκατομμύρια, οι επίσημα καταγεγραμμένοι Ρωμαίοι πολίτες αποτελούσαν μόλις το 10% με 15% του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή περίπου 5 έως 6 εκατομμύρια άνθρωποι.

 

Τους πρώτους δύο αιώνες της αυτοκρατορίας, η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων δεν ήταν Ρωμαίοι. Ο πληθυσμός χωριζόταν σε:

 

Ρωμαίους Πολίτες με πλήρη πολιτικά δικαιώματα.

Επαρχιώτες (Peregrini): Ελεύθεροι υπήκοοι των κατακτημένων περιοχών (π.χ. Έλληνες, Αιγύπτιοι, Σύριοι) χωρίς δικαίωμα ρωμαϊκής ιθαγένειας.

Δούλους: Αποτελούσαν το 20% με 30% του συνολικού πληθυσμού της αυτοκρατορίας.

 

Όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος διενήργησε την απογραφή του 14 μ.Χ., καταγράφηκαν 4,9 εκατομμύρια Ρωμαίοι πολίτες.

Η πλειονότητά τους ζούσε στην Ιταλία.

Στις δυτικές επαρχίες (π.χ. Γαλατία, Ισπανία) αποτελούσαν το 4%–7% του ελεύθερου πληθυσμού.

Στις ανατολικές επαρχίες (όπως η Ελλάδα και η Μικρά Ασία), το ποσοστό των Ρωμαίων πολιτών ήταν εξαιρετικά χαμηλό, μόλις 1% με 3%.

 

Η κατάσταση άλλαξε ριζικά το 212 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Καρακάλλας εξέδωσε την περίφημη Constitutio Antoniniana (Διάταγμα του Καρακάλλα). Με αυτό το διάταγμα, παραχωρήθηκε η ρωμαϊκή ιθαγένεια σε όλους τους ελεύθερους άνδρες που ζούσαν εντός των συνόρων της αυτοκρατορίας.

 

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, εκατομμύρια Έλληνες, Γαλάτες, Αφρικανοί και Σύριοι έγιναν νομικά «πραγματικοί Ρωμαίοι».

(Τώρα τι λογής Ρωμαίοι ήταν όλοι αυτοί, μπορούμε να φανταστούμε).

 

Και τέλος πάντων τι απέγιναν όλοι αυτοί οι γνήσιοι Ρωμαίοι μέσα στον κατακλυσμό των εκατομμυρίων υπηκόων τους που τελικά έγιναν κι αυτοί Ρωμαίοι με το διάταγμα του Καρακάλλα; Φυσικά ανακατεύτηκαν όλοι μαζί και έγιναν ένα πράγμα.

 

Παρ’ όλα αυτά οι γνήσιοι Ρωμαίοι εξακολουθούσαν να νιώθουν πραγματικοί Ρωμαίοι, παρά το ανακάτεμα τόσων φυλών και εθνών μέσα στην αυτοκρατορία.

 

Μέσα σ’ αυτόν τον φυλετικό χυλό ο ρωμαϊκός στρατός βασιζόταν όλο και περισσότερο σε βαρβάρους μισθοφόρους (foederati), οι οποίοι δεν είχαν πραγματική πίστη στη Ρώμη. Ας ξεχάσουμε λοιπόν τις ατρόμητες στρατιές των γνήσιων Ρωμαίων, δεν υπάρχουν πια.

 

Παράλληλα η τεράστια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν δύσκολο πια να κυβερνηθεί από μια έδρα. Διαιρέθηκε λοιπόν σε Ανατολικό και Δυτικό τμήμα, πράγμα που αποδυνάμωσε τη Δύση. Η Ανατολή (δηλαδή το τμήμα εκείνο που μεταστοιχειώθηκε σε Βυζαντινή αυτοκρατορία) ήταν πολύ πιο πλούσια και πυκνοκατοικημένη και άφησε τη Δύση να αντιμετωπίσει μόνη της τους βαρβάρους που εποφθαλμιούσαν την πλούσια και οργανωμένη αυτοκρατορία.

 

Γότθοι, Βάνδαλοι, Ούννοι, Φράγκοι, Βουργουνδοί, Λομβαρδοί διάβηκαν τα σύνορα, μπήκαν στην Ιταλία και στις άλλες ρωμαϊκές επαρχίες της Ευρώπης και καλοκάθισαν εκεί. Δεν έφυγαν ποτέ.

 

Οι παλιές αρχοντικές οικογένειες των Ρωμαίων που είχαν αντέξει ως τότε, χάθηκαν κι αυτές μέσα στην πλημμυρίδα των βαρβάρων.

 

Η πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ. σηματοδότησε το τέλος της αρχαιότητας και την απαρχή του Μεσαίωνα στην Ευρώπη. Το γεγονός αυτό δεν συνέβη ξαφνικά, αλλά ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας παρακμής:

 

410 μ.Χ. Η λεηλασία της Ρώμης από τους Βησιγότθους υπό την ηγεσία του Αλάριχου. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τεράστιο σοκ στον τότε πολιτισμένο κόσμο, καθώς η πόλη είχε να πατηθεί από ξένο εχθρό 800 χρόνια.

 

 455 μ.Χ. Η λεηλασία από τους Βανδάλους.

 

476 μ.Χ. Η επίσημη Πτώση: Ο γερμανικής καταγωγής στρατιωτικός διοικητής Οδόακρος ανατρέπει τον τελευταίο Δυτικό Ρωμαίο αυτοκράτορα, τον έφηβο Ρωμύλο Αυγουστύλο.

 

Και ενώ η Δύση κατέρρευσε και κατακερματίστηκε σε διάφορα βαρβαρικά βασίλεια, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατάφερε να επιβιώσει, να εξελληνιστεί και να ακμάσει για ακόμα χίλια χρόνια, μέχρι το 1453.

 

Έτσι αργά αλλά σταθερά μέσα σε λίγους αιώνες οι γνήσιοι Ρωμαίοι έσβησαν από τον χάρτη.

 

 

Αυτό είναι ένα μικρό μάθημα Ιστορίας που μας διδάσκει ότι μέσα στον χρόνο τίποτε δεν μένει σταθερό και ότι ένας μεγάλος πολιτισμός έχει τα όριά του.

 

Ο εκφυλισμός καραδοκεί και δεν βιάζεται. Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, επικρατεί.

(Πήρα πληροφορίες από την ΑΙ).

 

 

Με τα αόρατα

 

Με τα αόρατα τραφήκαμε εμείς,

αυτά μας χάιδευαν τις νύχτες τα μαλλιά,

όταν οι δρόμοι αντηχούσαν

από τα τραγούδια σας,

αυτά μας παρηγόρησαν,

όταν εσείς

μας είχατε ξεχάσει.

Με αγνόησες σήμερα

 

Με αγνόησες σήμερα.

 

Μια τρύπα αιωρείται

 

στο δωμάτιο.

Με έμαθες να μην ερωτεύομαι

 

Με έμαθες να μην ερωτεύομαι,

αλλά να αγαπώ.

Και αντάλλαξα την ηδονή

με τη δουλεία.

Το μπλε διαμάντι

 

 

Αυτή την πολύτιμη πέτρα

που βλέπεις από μακριά

να λάμπει στο φως,

να λάμπει στο σκοτάδι,

αυτό το μπλε μονάκριβο διαμάντι

να το κοιτάς

και να προσεύχεσαι,

να το κοιτάς

και να ευχαριστείς

εκείνον που σ' το έστειλε

- γιατί μπορούσε και

να μη σου το είχε στείλει

και τότε η ζωή σου

δεν θα ήταν όπως τώρα.

 

Αυτό το μπλε διαμάντι

που κάθεται σιωπηλό

και μόνο λάμπει,

μόνο λάμπει

άλλαξε τη ζωή σου,

σ’ έκανε να χαμογελάς

κάποιες στιγμές

και τα σκοτάδια σου

δεν είναι πια τόσο βαριά,

τα αντέχεις.

 

Αυτό το μπλε διαμάντι

φώτισε τη ζωή σου

κι ας στέκεται μακριά σου

κι ας μην μπορείς εσύ

να το ακουμπήσεις.

 

Κάποιος -άγνωστο ποιος - 

το έφερε

και το ακούμπησε πιο πέρα

για να το βλέπεις

και να χαμογελάς.

 

Χαμογελάς.

Τι άλλο θέλεις στη ζωή σου;

Κοινωνικός χαμαιλέων

 

Υπάρχουν δυο τύποι κοινωνικού χαμαιλέοντα.

 

Ας ξεκινήσουμε από τον πιο απλό. Είναι ο άνθρωπος που μιμείται τους άλλους στον περίγυρό του, ώστε να νιώθει ότι είναι ίδιος με αυτούς, ενώ στην πραγματικότητα ο χαρακτήρας του είναι διαφορετικός. Αυτό που επιδιώκει είναι να κάνει καλή εντύπωση στους υπόλοιπους.

 

Έχει διαφορετικές σκέψεις, απόψεις, επιθυμίες, ιδεολογία, αλλά όλα αυτά τα κρύβει από τον φόβο του «τι θα πουν οι άλλοι, καλύτερα να το βουλώσω».

 

Αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται την κοινωνική απόρριψη και δεν τολμούν να αφεθούν ελεύθεροι να εκφράσουν τις πραγματικές τους σκέψεις και προτιμήσεις. Για τον λόγο αυτό δεν μπορούν να συνάψουν πραγματικές φιλίες και είναι συνεχώς σε σύγκρουση με τον εαυτό τους.

 

Εξαιρούνται όσοι ασχολούνται με  την πολιτική, το μάρκετινγκ, τη διαφήμιση και τη διπλωματία. Αυτοί αναγκαστικά πρέπει να γίνουν χαμαιλέοντες την ώρα της δουλειάς τους, αλλά τουλάχιστον στην ιδιωτική τους ζωή είναι ο εαυτός τους.

 

Ο δεύτερος τύπος κοινωνικού χαμαιλέοντα είναι και κάπως επικίνδυνος.

 

Μιλάμε για χειριστικό άτομο που κρύβει σκόπιμα την πραγματική του ζωή και δράση χρησιμοποιώντας ως προπέτασμα άλλα άτομα εύπιστα ή αφελή, ώστε να δίνει προς τα έξω μια ακίνδυνη, φυσιολογική εικόνα.

 

Πρόκειται για μια εικόνα «βιτρίνας»: κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι πίσω από την βιτρίνα κινείται άτομο με σκοτεινές δραστηριότητες.

 

Τα άτομα, με τα οποία συναναστρέφεται δημόσια είναι ειδικά επιλεγμένα, ώστε να είναι ευκολόπιστα, να μην κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις και φυσικά να μην είναι καχύποπτα.

 

Ζει σε δυο διαφορετικούς κόσμους: τον δημόσιο που είναι κοινωνικά αποδεκτός και τον κρυφό που τον ξέρει μόνο αυτός ή έστω κάποιοι λίγοι συνεργάτες του. Αυτοί οι δύο κόσμοι εννοείται ότι δεν συναντώνται ποτέ.

 

Αυτό το δεύτερο είδος χαμαιλέοντα προβάλλει προς τα έξω μια εικόνα ευγενικού και συχνά γοητευτικού ανθρώπου χαμηλών τόνων. Μπορεί μάλιστα να αναφέρει κάποια μικρά μυστικά της ζωής του, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των άλλων. Τα σοβαρά μυστικά δεν τα αποκαλύπτει βεβαίως ποτέ.

 

Ωστόσο μπορούμε να υποψιαστούμε ότι κάτι δεν πάει καλά, καθώς ο τύπος αυτός αφήνει άθελά του κάποια ίχνη:

Παραδείγματος χάριν παρατηρούμε κάποια κενά στον χρόνο του. Εξαφανίζεται για μέρες και οι δικαιολογίες του μετά είναι αόριστες ή ασαφείς. Εκδηλώνει υπερβολική μυστικοπάθεια με οτιδήποτε έχει σχέση με τα ηλεκτρονικά (κινητό, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης κλπ). Μιλά ελάχιστα για το παρελθόν του και μπορεί να πέσει σε αντιφάσεις. Λέει κάποια ψέματα που, αν αποκαλυφθούν, τα υποβαθμίζει.

 

Υπάρχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο που λειτουργεί ένας κοινωνικός χαμαιλέοντας του πρώτου τύπου από τον δεύτερο.

 

Ο πρώτος είναι ένας αδύναμος χαρακτήρας που βρίσκεται σε συνεχή εσωτερική ταραχή στην αγωνία του να προβάλει προς τα έξω ένα ψεύτικο πρόσωπο, ένα προσωπείο που θα είναι αποδεκτό από τον περίγυρό του. Ακίνδυνος αλλά ψεύτικος βρίσκεται σε συνεχή σύγκρουση με τον πραγματικό εαυτό του.

 

Ο δεύτερος τύπος χαμαιλέοντα είναι ψυχρός, υπολογιστικός, αδιάφορος προς τους εύπιστους «φίλους» του που τους ξεγελά σκόπιμα για να δώσει μια εικόνα συνηθισμένου, καθημερινού ανθρώπου. Στην πραγματικότητα αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να κρατήσει μυστικές τις συνήθως ύποπτες δραστηριότητές του.

(Πληροφορίες άντλησα από την ΑΙ).