21/11/26

Μην κοιτάς που δεν μιλώ

 

Μην κοιτάς που δεν μιλώ. 


Είναι που κολυμπώ σε μια ζεστή θάλασσα. Μετά από τόσο αγώνα πάνω σε βράχια, μέσα σε χαράδρες, ξυπόλυτη μέσα στα χιόνια, παγωμένη ολόκληρη, γκρεμοί από δω, γκρεμοί από κει, σκοτάδια ακίνητα, πίσω να με ακολουθεί η σκιά του θανάτου κι εγώ να προχωρώ προς το τίποτα αγκομαχώντας, χωρίς ελπίδα - θέλω αυτό να το προσέξεις- χωρίς καμιά ελπίδα και με μια καρδιά από πέτρα.

 

Και ξάφνου στον ορίζοντα, να λίγο φως και η θάλασσα απέναντι ήσυχη, φιλική να με καλεί.

 

Βυθίζομαι κομματιασμένη, ματωμένη βυθίζομαι και η καρδιά μου λιώνει, το κορμί μου μαλακώνει. Ξεπροβάλλει ο ήλιος παρηγορητικός και γεμίζουν δάκρυα τα μάτια μου, φεύγει προς τα πίσω η σκιά του θανάτου.

 

Κολυμπώ μες στα ζεστά νερά της θάλασσας.

 

Ξέρω πως δεν καταλαβαίνεις (και δεν χρειάζεται, εδώ που τα λέμε). Σου εξηγώ απλώς, γιατί πια δεν μιλώ.

 

Στον Ήλιο δεν μιλάμε. Ούτε στη θάλασσα.

Τι να τους πούμε;

Ευχαριστώ που υπάρχετε;

Δεν θα μας καταλάβουν.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: