Υπάρχουν και δεν υπάρχουν

 

Σκέφτομαι συχνά ανθρώπους που μπήκαν κάποτε στη ζωή μου και που αργότερα χάθηκαν και δεν ξέρω καθόλου αν ζουν, πώς ζουν ή αν πέθαναν. Σκέφτομαι κι αυτούς που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου και που ξέρω ότι πια δεν ζουν.

 

Και στις δυο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: αυτοί οι άνθρωποι ζουν, εφόσον εγώ τους έχω στο μυαλό μου, θυμάμαι τις μορφές τους, τη φωνή τους, τα ρούχα που φορούσαν, τις εκφράσεις του προσώπου τους τις συναντήσεις και τις συζητήσεις μας, τα ταξίδια μας, τις βόλτες μας, τα δείπνα μας, τους έρωτές μας -αν υπήρξαν – όλα αυτά που αποτελούν αυτό που λέμε «γεγονότα».

 

Δεν ξέρω πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή και τι κάνουν, δεν ξέρω αν ζουν, δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτούς από τότε που για διάφορους λόγους χαθήκαμε, με εξαίρεση κάποιους που έχω μάθει ότι δεν υπάρχουν στη ζωή.

 

Αλλά είτε υπάρχουν είτε όχι, είναι σαν να μην υπάρχουν και συγχρόνως σαν να υπάρχουν, αφού εγώ τους κρατώ στη μνήμη μου.

 

Δεν υπάρχουν, γιατί μάλλον δεν πρόκειται να τους ξαναδώ ποτέ.

 

Υπάρχουν, γιατί τους θυμάμαι και αυτό επίσης δεν θα σταματήσει ποτέ, θα τους θυμάμαι πάντα – όσο υπάρχω εγώ.