Θα έχετε
ακούσει τη φράση «το δώρο της ζωής».
Η φράση
αυτή πάντα με ξένιζε.
Δώρο;
Ποιος μας έκανε αυτό το δώρο; Οι γονείς μας; Σιγά μη σκέφτονταν να κάνουν δώρο
σε ένα πλάσμα που ακόμα δεν υπήρχε. Δώρο έκαναν στον εαυτό τους, ναι, αυτό το
δέχομαι. Αν και συνήθως η γέννηση ενός παιδιού θεωρείται αυτονόητη, άλλοτε
είναι τυχαία, άλλοτε ανεπιθύμητη, δώρο πάντως δεν είναι.
Έχουν το
δώρο της ζωής εκείνοι που γεννιούνται με βαριές αρρώστιες και ταλαιπωρούνται,
μέχρι να ξεψυχήσουν;
Έχουν το
δώρο της ζωής τα παιδιά που μεγαλώνουν στους δρόμους, χωρίς κανείς να
ενδιαφέρεται γι’ αυτά;
Έχουν το
δώρο της ζωής οι εγκληματίες, το οποίο και χρησιμοποιούν αναλόγως; Το έχουν και
οι αυταρχικοί δικτάτορες που τυραννούν τους λαούς τους που έχουν κι εκείνοι -οι λαοί – το δώρο της ζωής;
Έχουν το
δώρο της ζωής τα παιδιά που πεθαίνουν από τα χέρια των γονιών τους;
Έχουν το
δώρο της ζωής αυτοί που πεινούν, οι άστεγοι, οι επαίτες και όσοι πεθαίνουν νέοι
από τραγικά δυστυχήματα ή αρρώστιες;
Και
φυσικά το «δώρο» αυτό δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους. Έκανε λέτε δώρο της ζωής στο
αρνάκι της η προβατίνα που το γέννησε και που θα σφαχτεί συντόμως και θα
φαγωθεί;
Έχουν το
δώρο της ζωής τα απειράριθμα ζώα που γεννιούνται στην ύπαιθρο ή – ακόμα
χειρότερα – σε ειδικές εγκαταστάσεις και που οδηγούνται, όταν έρθει η ώρα, στα
σφαγεία;
Έχει το
δώρο της ζωής το μυρμήγκι, η μέλισσα, το κουνούπι, ο ψύλλος, η ψείρα;
Τι σόι
δώρο της ζωής είναι αυτό που θα σε οδηγήσει αργά ή γρήγορα στον θάνατο;
Γι’ αυτό
καλό θα είναι να αλλάξουμε τη διατύπωση:
Δεν
πρόκειται για δώρο της ζωής αλλά για δώρο του θανάτου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου