Σε ποια πόλη δεν θυμάμαι (Σεβίλλη,
Γρανάδα, Κόρδοβα;) χαζολογούσαμε ένα απόγευμα στους δρόμους, είδαμε μια όμορφη
καθολική εκκλησία και είπαμε να μπούμε μέσα να δούμε πώς ήταν.
Μπήκαμε με τα σακίδιά μας, ωραία και
υποβλητικά ήταν όλα, μας άρεσε και, όταν είπαμε να βγούμε έξω, πέσαμε σε ένα
κύμα Ισπανών που έμπαιναν στην εκκλησία. Αναγκαστικά περιμέναμε να μπουν όλοι
για να βγούμε εμείς.
Αμ δε… Μετά από αυτούς ερχόταν
μεγαλοπρεπώς η νύφη και ο γαμπρός.
Δεν μένουμε λίγο ακόμα να δούμε και
έναν ισπανικό γάμο; είπαμε.
Πήγαμε και καθίσαμε πίσω πίσω
διακριτικά, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν πολλοί οι καλεσμένοι και κάποιες κυρίες
κάθισαν στα παραδιπλανά καθίσματα.
Κάπως λίγο σαν να εγκλωβιστήκαμε. Αν
σηκωνόμασταν τώρα να φύγουμε, θα έβλεπαν ότι ήμασταν τουρίστες που μόλυναν το
ιερό μυστήριο του γάμου.
Μείναμε ακίνητοι και σιωπηλοί και
παρακολουθούσαμε σεβαστικά τα τεκταινόμενα, τα οποία όμως μάκραιναν πολύ και
αρχίσαμε να βαριόμαστε.
Πάμε να φύγουμε, είπαμε χαμηλόφωνα και
σηκωθήκαμε στις μύτες των ποδιών μας παρέα με τα σακίδιά μας.
Οι κυρίες παραδίπλα, μας είδαν,
κατάλαβαν πως ήμασταν τουρίστες, μας κοίταξαν ενοχλημένες και κάτι μουρμούρισαν
μέσα απ’ τα δόντια τους.
Βγήκαμε έξω σαν βρεγμένες γάτες.
Δίκιο είχαν όμως οι κυρίες. Ούτε ένα
γάμο να μην μπορείς να κάνεις με την ησυχία σου; Παντού πια αυτές οι κατσαρίδες
οι τουρίστες; Άει στο διάολο πια!
Συνέβη χρόνια πριν.
Σήμερα αρχίζουμε να το νιώθουμε κι
εμείς.
(Στη φωτογραφία: Ο καθεδρικός ναός της Γρανάδας)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου