Η αξιοπρέπεια του πόνου

 

 

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην καθημερινότητά μας που όλα μάς έρχονται ανάποδα και χάνουμε την υπομονή μας, μαύρες σκέψεις μάς κατακλύζουν και γκρινιάζουμε για τη ζωή που μας έχει δοθεί, παραμιλούμε θυμωμένοι, γιατί μας έτυχε αυτό κι εκείνο και το άλλο και το παράλλο και μας πιάνει μια κακή διάθεση και μια απαισιοδοξία, μπορεί και καμιά κατάθλιψη.

 

Πριν λίγο καιρό μού συνέβη κι εμένα αυτό – για άλλη μια φορά – και ήμουν έτοιμη να πέσω σε μελαγχολία, όταν σκέφτηκα τους φίλους και γνωστούς μου με τα δικά τους προβλήματα. Θα μπορούσα να σκεφτώ ακόμα παραπέρα για τα δράματα που βιώνουν άγνωστοι σε μένα άνθρωποι και που τα μαθαίνω από τα νέα της ημέρας, να σκεφτώ, όπως συχνά το κάνω, τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται σε τόσα  μέρη του πλανήτη – δεν έχει τέλος η ανθρώπινη, και όχι μόνο, τραγωδία.

 

Ωστόσο αυτή τη φορά περιορίστηκα στους φίλους μου. Τους σκέφτηκα έναν-έναν, τι δυσκολίες περνούν, προσωπικές, οικογενειακές και πώς συμπεριφέρονται.

 

‘Όταν συναντιόμαστε, θα μιλήσουν για τις δυσκολίες αυτές που δεν είναι καθόλου απλές. Θα μιλήσουν ψύχραιμα, ήρεμα και χωρίς φλυαρία κι εγώ ή εμείς που ακούμε, θα πούμε τη γνώμη μας, θα προτείνουμε κάποιες λύσεις, θα πούμε με τη σειρά μας τις δικές μας δυσκολίες το ίδιο απλά και ήρεμα και μετά η συζήτηση θα στραφεί σε άλλα θέματα πιο γενικά, πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά, θα πούμε κανένα αστείο, θα γελάσουμε, θα σχολιάσουμε και στο τέλος θα χωριστούμε και ο καθένας μας θα ξαναμπεί στην προσωπική του ζωή.

 

Κανείς από τους φίλους μου – και εμού συμπεριλαμβανομένης – δεν οδύρεται γι’ αυτό που του έτυχε, δεν απασχολεί τους υπόλοιπους με το δράμα του, δεν γκρινιάζει, δεν σπαταλά τον χρόνο της συνάντησής μας με παράπονα και γκρίνια.

 

Το μυαλό μου πήγε εκείνο το βράδυ σε μια συγκεκριμένη φίλη που ήξερα τι δυσκολίες είχε περάσει πρόσφατα, τι μεγάλα ζόρια και πόσο απλά μας είχε μιλήσει γι’ αυτά, πόσο λίγο χρόνο κατανάλωσε για να μας ενημερώσει, σοβαρή αλλά όχι κλαψιάρα, και πώς μετά η συζήτηση περιστράφηκε σε άλλα θέματα και η συνάντησή μας κύλησε κανονικά, σαν να μη συνέβαινε τίποτα.

 

Έχω την καλή τύχη να συναναστρέφομαι τέτοιους ανθρώπους που μιλούν για τα βάσανά τους με αξιοπρέπεια και χωρίς πολυλογίες και οιμωγές και θυμήθηκα κάποιον στωικό φιλόσοφο, αλλά δεν θυμάμαι τώρα ποιον, που έλεγε αυτό: ότι ο άνθρωπος πρέπει να φέρει τα βάσανά του με αξιοπρέπεια και ψυχραιμία, χωρίς κλάψες κι οδυρμούς.

 

Κι αφού τα σκέφτηκα όλα αυτά, βρήκα πως η γκρίνια μου ήταν ανόητη, άναψα το τσιγάρο μου και απόλαυσα την ηρεμία της νύχτας, όταν όλοι κοιμούνται και εγώ κάνω σκέψεις περί του κόσμου τούτου.

 

Δυστυχία υπάρχει άφθονη παντού, υπήρχε πάντα, θα υπάρχει, έτσι είναι καμωμένος αυτός ο κόσμος. Δεν χρειάζεται να ουρλιάζουμε γι’ αυτήν, τα ουρλιαχτά μας δεν τη λιγοστεύουν. Αν μπορούμε να την απαλύνουμε, θα το κάνουμε. Με τις κλάψες και τη γκρίνια μας δεν γίνεται τίποτα. Απλώς μιζεριάζουμε και τους άλλους που είναι υποχρεωμένοι να υποστούν τους οδυρμούς μας.

 

Δεν θα το κάνουμε ποτέ αυτό. Κι αν χρειαστούμε βοήθεια, θα τη ζητήσουμε πολύ διακριτικά και θα έχουμε ανταπόκριση.