Οι μαχαιριές

 

-Και πώς είστε σήμερα, κυρία;

-Λίγο καλύτερα θα έλεγα.

-Μπορώ να δω το τραύμα σας;

-Ναι, ασφαλώς!

-Χμ…υπάρχει βελτίωση βλέπω. Η πληγή σας δείχνει πως θέλει να επουλωθεί. Πονάτε, τώρα που την πιέζω;

-Ναι, πονάω λιγάκι.

-Μα φυσικά, ακόμα είναι νωρίς, δεν έχουν νεκρωθεί όλα τα κύτταρα γύρω από την πληγή. Αλλά θα νεκρωθούν και θα πέσουν από το δέρμα σας και νέα ζωντανά, υγιή κύτταρα θα τα αντικαταστήσουν. Λίγη υπομονή χρειάζεται.

-Θα μείνει η ουλή;

-Φοβάμαι πως ναι. Αλλά η ουλή δεν πονάει.

-Φωνάζει όμως σε όλους τους τόνους για το τραύμα που δοκίμασα.

-Ε, και τι; Ντρέπεστε να έχετε μια ουλή;

-Ντρέπομαι, γιατί έχω πολλές.

-Ναι, τις βλέπω. Μα πώς το πάθατε, δεν μου είπατε επακριβώς.

-Ούτε και θα σας πω. Είναι πολύ προσωπική μου υπόθεση.

-Ανήκετε μήπως σε εκείνους που αυτοτραυματίζονται;

-Όχι, δεν αυτοτραυματίζομαι. Τα μαχαίρια έρχονται απέξω. Απλά εγώ δεν έχω τρόπο να αμυνθώ. Δέχομαι τη μαχαιριά και μετά φωνάζω πως πονάω.

-Και ποιος σας μαχαιρώνει, αν επιτρέπεται;

-Διάφοροι. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει αυτό. Γνωρίζω τόσο κόσμο, περνάμε καλά, συζητούμε, βολτάρουμε, όλα είναι ευχάριστα. Και ξαφνικά γνωρίζω κάποιον, νομίζω ότι είναι ακίνδυνος και τότε, χωρίς να το καταλάβω, τρώω τη μαχαιριά.

-Μαχαιροβγάλτης δηλαδή.

-Όχι, όχι, δεν είναι μαχαιροβγάλτης. Τώρα, πώς να σας το εξηγήσω… με μαχαιρώνει, αλλά δεν το καταλαβαίνει… τέλος πάντων, είναι λίγο περίεργα αυτά τα πράγματα.

-Να προσέχετε τότε. Δεν γίνεται να τρώτε μαχαιριές κάθε τόσο!

-Προσέχω, γιατρέ μου, προσέχω, αλλά παρ’ όλα αυτά έχω φάει πολλές μαχαιριές. Δεν βλέπετε τις ουλές; Ευτυχώς δεν είναι βαθιές. Έχω επιβιώσει από όλες.

-Και γελάτε;

-Ναι, γελώ, γιατί νιώθω καλύτερα. Θα κλείσει η πληγή σε λίγες μέρες, το ξέρω εκ πείρας. Βάλτε μου τώρα εσείς τις αλοιφές σας, μην πάθω καμιά μόλυνση και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Κάποτε που δεν πρόσεξα, μολύνθηκε το τραύμα κι έμεινε ανοιχτό ένα χρόνο. Είπα, πάει, τελείωσε η ζωή μου, αυτό ήταν. Αλλά έκλεισε τελικά.  Μου άφησε όμως μια βαθιά ουλή. Να, δείτε την κι εσείς.

-Χμ, ναι, πολύ βαθιά ουλή. Αλλά είναι παλιά.

-Πάνε σαράντα τόσα χρόνια από τότε. Ντρέπομαι ξέρετε να κυκλοφορώ με τόσες ουλές. Είμαι και μεγάλη πια, γιατρέ μου.

-Και τουλάχιστον δεν έχουν αραιώσει οι μαχαιριές λόγω ηλικίας;

-Πώς, πώς, έχουν αραιώσει. Μάλιστα είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τέλειωσε αυτή η ιστορία και ότι τέλειωσαν και οι μαχαιριές. Αλλά είχα κάνει λάθος. Και  εκατό χρονών να πάω, θα τις τρώω τις μαχαιριές μου πού και πού.

-Γελάτε πάλι;

-Μα δεν είναι αστείο; Να τρώω τέτοιες μαχαιριές στην ηλικία μου;

-Αν θέλετε να σας παρηγορήσω, μπορώ να σας πω ότι δεν είστε η μόνη με αυτή την περίεργη κλίση να τρώτε  μαχαιριές.

-Ναι, το ξέρω, είμαστε πολλοί εμείς οι γελοίοι.

-Μην υπερβάλλετε, καλή μου κυρία. Στο κάτω κάτω δεν φταίτε εσείς. Έτσι σας έφτιαξε η Φύση. Να βάζετε αυτή την αλοιφή στο τραύμα σας και σε λίγες μέρες αυτό θα κλείσει.

-Και θα μείνω με την ντροπή μου.

-Ποια ντροπή σας;

-Την ουλή.

 

(Μικρές ιστορίες)