Το διπλό βλέμμα

Μεγέθυνε τη φωτογραφία του και την παρατήρησε λίγη ώρα. Και τότε το πρόσεξε.

Αυτός ο άνθρωπος είχε διπλό βλέμμα.

Μα ήταν δυνατόν;

Επέμεινε να κοιτάζει πότε το ένα μάτι και πότε το άλλο.

Ναι, ήταν ολοφάνερο.

 

Το ένα μάτι έστελνε ένα βλέμμα ψυχρό, απρόσβλητο από κάθε συναίσθημα. Σαν να έλεγε: είμαι αμείλικτος, είμαι άτεγκτος, δεν θα σου χαριστώ ποτέ, όποιος κι αν είσαι, σε παρατηρώ και σε  καταγράφω. Όσο κι αν σκύψεις μπροστά μου, κατανόηση δεν πρόκειται να βρεις. Είμαι πέτρινος.

 

Το άλλο μάτι έστελνε τρυφερότητα, μια αθώα γλυκύτητα, ένα βαθύ ίχνος αγάπης. Σαν να έλεγε: είμαστε φίλοι, είμαστε αγαπημένοι, μπορείς να με εμπιστευθείς, σε νιώθω, έχω κι εγώ μέσα μου πολύ ζεστό συναίσθημα.

 

Έμεινε μετέωρη κοιτάζοντας πότε το ένα και πότε το άλλο μάτι.

 

Το πρώτο τής προκαλούσε φόβο, την πάγωνε, λες και είχε μπροστά της τον Μέγα Κριτή που ήταν έτοιμος να την καταδικάσει με βαριές κατηγορίες, να τη ρίξει αδιάφορος σε ισόβια δεσμά αγνοώντας τα παρακάλια της.

 

Το άλλο την ηρεμούσε, της έλεγε, μείνε κοντά μου, είμαι ακίνδυνος, όπως ένα πουλί που κελαηδεί στον κήπο. Έχω αγάπη για σένα, δεν το βλέπεις; Είμαι καλός σου φίλος, είμαι καλή συντροφιά. 

 

Είναι διφυής, σκέφτηκε. Είναι επικίνδυνος και είναι και ακίνδυνος. Εχθρός και φίλος μαζί. Θα έχει ενδιαφέρον μια ιστορία μαζί του.

(Μικρές ιστορίες)