Οι σιαμαίες

 

 

Είμαι η μικρή Καταλίνα ή αλλιώς η τρομερή μικρή. Κάτι μου συνέβη στα πρώτα χρόνια της ζωής μου και δεν μπόρεσα να μεγαλώσω, έμεινα για πάντα μικρή.

 

Αλλά είμαι τρομερή, γιατί δεν κάθομαι ποτέ ήσυχη. Αυτό το καταλαβαίνει αμέσως κανείς, μόλις με πλησιάσει. Αν και φροντίζω τώρα να κρύβομαι, να μη με βλέπουν οι άλλοι, αφού τους ξαφνιάζω ενοχλητικά. Κρύβομαι, κάθομαι ήσυχη, όσο  οι άλλοι είναι κοντά κι αντί για μένα αυτοί βλέπουν την αδελφή μου, τη μεγάλη Καταλίνα.

 

Με την αδελφή μου διαφέρουμε όσο η μέρα με τη νύχτα. Σε τίποτα δηλαδή δεν μοιάζουμε, γιατί αυτή είναι σοβαρή και ώριμη και πολύ διαβασμένη, ενώ αντίθετα εγώ ξέρω πολύ λίγα πράγματα για τον κόσμο κι αυτά τα ξέρω στραβά. Έτσι λέει η αδελφή μου.

 

Κατά σύμπτωση μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα αυτή κι εγώ, είμαστε δηλαδή κάτι σαν σιαμαίες. Μάλιστα, στα πρώτα χρόνια της ζωής μου νόμιζα ότι ήμουν μόνη μου, τόσο πολύ ενωμένες ήμασταν.

 

Μετά, όταν μεγαλώσαμε λιγάκι και η αδελφή μου άρχισε να μιλά ξεχωριστά από μένα, τότε κατάλαβα ότι ήμασταν δυο πρόσωπα διαφορετικά.

 

Ύστερα, κάτι έγινε και σταμάτησα εγώ να μεγαλώνω. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό. Η αδελφή μου όμως συνέχισε να μεγαλώνει και τώρα πια είναι ολοφάνερη η διαφορά μας: εγώ είμαι ένα παιδί, ένα αναποδιασμένο και δύσκολο παιδί κι αυτή είναι μια μεγάλη γυναίκα με απέραντη υπομονή.

 

Το λέω αυτό, γιατί η μεγάλη Καταλίνα, παρ’ όλα όσα κάνω, ποτέ δεν αγανακτεί μαζί μου, μόνο μου τραβά χαϊδευτικά το αφτί μετά από κάθε σκανταλιά μου και μου λέει «πάλι έκανες την αταξία σου, τρομερή μικρή!».

 

Γιατί εγώ κάνω συνέχεια αταξίες. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είμαι και όλο γκρίνια, τίποτα δεν μ’  ευχαριστεί, άλλοτε θυμώνω, άλλοτε είμαι μουτρωμένη, ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένη. Τα βράδια στριφογυρίζω στο κρεβάτι γεμάτη εκνευρισμό και δεν αφήνω την αδελφή μου να κοιμηθεί. Σηκώνομαι και πάω στην κουζίνα και τρώω κι εκείνη αναγκαστικά με ακολουθεί νυσταγμένη, αλλά δεν μου λέει τίποτα. Γενικά είμαι ένα πολύ αναποδιασμένο πλάσμα.

 

Η μεγάλη Καταλίνα βλέπει τα καμώματά μου, αλλά ποτέ δεν με μαλώνει. Με παρακολουθεί μονάχα ήσυχα κι αν καμιά φορά το παρακάνω, μου δίνει ένα μπατσάκι και μου λέει: «Φτάνει πια, αρκετά με αυτές τις ανοησίες» και με φέρνει στα σύγκαλά μου.

 

Πάντα έτσι κάνει. Δεν μου χαλά χατίρι ποτέ. Κι όταν είμαι κακόκεφη και δεν ξέρω τι θέλω, εκείνη αμέσως με ρωτά:

-Τι θέλεις, τρομερή μικρή; Πες μου τι θέλεις κι εγώ θα σου το δώσω. Ό,τι θέλεις θα σου δώσω, φτάνει να σε δω ευχαριστημένη.

 

Και μου αραδιάζει ένα σωρό ιδέες και προτάσεις.

 

-Θέλω να πεθάνω, της είπα μια φορά που ένιωθα πολύ δυστυχισμένη. Αυτό θέλω τώρα, μεγάλη Καταλίνα.

 

Εκείνη έμεινε σιωπηλή για αρκετή ώρα και μετά μου είπε:

-Κι αυτό το χατίρι θα σου το κάνω, αρκεί να είμαι βέβαιη πως δεν θα ξανανιώσεις ποτέ χαρά. Όμως, τι λες κι εσύ, θα είσαι έτσι δυστυχισμένη για πάντα, όπως είσαι τώρα;

 

Σκέφτηκα κι εγώ για λίγο κι ύστερα είπα:

-Δεν ξέρω. Μάλλον όχι.

-Τότε, ας μη μιλήσουμε άλλο γι’ αυτό. Να ξέρεις μόνο πως δεν θα σ’ αφήσω να τυραννιέσαι, αν έχει χαθεί κάθε ελπίδα. Αυτό σ’ το υπόσχομαι.

 

-Γιατί είσαι τόσο καλή μαζί μου, μεγάλη Καταλίνα; τη ρώτησα τις προάλλες. Εγώ σου κάνω δύσκολη τη ζωή κι εσύ, αντί να θυμώνεις, μ’ αγαπάς όλο και πιο πολύ. Γιατί το κάνεις αυτό;

 

Κι αυτή αναστέναξε και μου είπε:

-Πώς γίνεται να μη σ’ αγαπώ, αφού είμαστε ένα πράγμα; Θα υπήρχα εγώ, αν δεν υπήρχες εσύ;

-Ναι, αλλά εγώ σε βασανίζω, δεν σ’ αφήνω σε ησυχία. Κι αν δεν ήμουν τόσο ιδιότροπη και απαιτητική, εσύ θα ήσουν ευτυχισμένη στον κόσμο των μεγάλων. Ενώ τώρα κάθεσαι και με νταντεύεις.

- Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία στη ζωή μου από σένα. Και θέλω αυτό να το θυμάσαι πάντα, μου είπε τότε η μεγάλη Καταλίνα.

 

Αυτό μου το λέει ταχτικά. Συχνά τα βράδια που στριφογυρίζω άυπνη στο κρεβάτι, με παίρνει αγκαλιά και με ρωτά ψιθυριστά:

-Τι σε τυραννά; Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί, πες μου.

-Δεν ξέρω, της λέω, έχω εκνευρισμό, ανησυχία, δεν ξέρω τι έχω.

-Μη νοιάζεσαι για τίποτα, μου λέει τότε αυτή, γιατί είμαι εγώ εδώ για σένα. Εγώ φροντίζω για σένα, εγώ σε προστατεύω, άλλο σκοπό στη ζωή μου δεν έχω. Μόνο γι’ αυτό τον λόγο υπάρχω, μικρή Καταλίνα.

 

Τέτοια λόγια μού λέει κι εγώ ησυχάζω σιγά σιγά και με παίρνει ο ύπνος στο τέλος.

 

Και λέει αλήθεια, γιατί ποτέ δεν μ’ έχει εγκαταλείψει η μεγάλη Καταλίνα. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μου αυτή είναι κοντά μου και βρίσκει λύσεις και με παρηγορεί. Γιατί είναι έξυπνη και μορφωμένη και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Έτσι ποτέ δεν μ’ αφήνει εκτεθειμένη, όσες βλακείες κι αν κάνω.

 

-Σε ντροπιάζω, μεγάλη Καταλίνα, της λέω καμιά φορά, όταν με τα φερσίματά μου την εκθέτω στους μεγάλους.

-Ναι, είναι αλήθεια αυτό, με ντροπιάζεις, μου απαντά και δεν δείχνει ούτε λυπημένη ούτε θυμωμένη.

 

Μόνο μια φορά την είδα θυμωμένη μαζί μου και δεν μπόρεσα να καταλάβω και την αιτία. Ήταν τότε που έπαιζα πάλι τα τρελά μου παιχνίδια και την είχα κουράσει κι ένα βράδυ μού έβαλε τις φωνές:

 

-Γιατί δεν  βλέπεις πόσο ηλίθια είναι αυτά που κάνεις; Γιατί δεν το καταλαβαίνεις αυτό; Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου και δες την πραγματικότητα, άνοιξέ τα έστω και μια φορά!

 

Και με τράνταζε από τους ώμους σαν για να με ξυπνήσει.

 

-Δες την αλήθεια, μου φώναζε, η αλήθεια είναι άλλη κι όχι οι παραλογισμοί που πιστεύεις εσύ. Σβήσε επιτέλους αυτή τη βρομοεγγραφή από το μυαλό σου!

 

Εγώ την κοίταζα κατάπληκτη, δεν καταλάβαινα τι έλεγε και για ποια εγγραφή μιλούσε. Στο τέλος με παράτησε απογοητευμένη.

 

-Τι έκανα και θύμωσες; τη ρώτησα αργότερα.

-Τίποτα δεν έκανες, καλή μου. Δεν έκανες τίποτα εσύ, μου απάντησε και η φωνή της ακούστηκε πολύ κουρασμένη.

 

-Μεγάλη Καταλίνα, μου φαίνεται πως παραμεγάλωσες, της είπα ένα απόγευμα, καθώς βαφόταν στον καθρέφτη. Δεν είναι κουραστικό να με σέρνεις και μένα μαζί σου που είμαι δέκα χρονών;

-Κάθε άλλο. Εσύ με κρατάς νέα, μου είπε και μου έκλεισε συνωμοτικά το μάτι. Χωρίς εσένα εγώ τώρα θα ήμουν μια σεβάσμια, δυσκίνητη κυρία και κάθε τόσο θα έτρεχα στους γιατρούς για το ένα πονάκι και το άλλο. Ενώ τώρα βλέπεις πόσο καλά περνάμε.

 

Χάρηκα που μου το είπε αυτό, είμαι τελικά κι εγώ σε κάτι χρήσιμη στη μεγάλη Καταλίνα.

 

Τη λατρεύω την αδελφή μου. Χωρίς αυτήν δεν θα τα έβγαζα πέρα σ’ αυτόν τον κόσμο των μεγάλων που σκέφτεται αλλιώς από ό,τι εγώ. Της έχω καταστρέψει τη ζωή, το ξέρω, όμως αυτή ποτέ δεν έχει παραπονεθεί γι’ αυτό.

 

-Μια αποστολή έχω σ’ αυτόν τον κόσμο, μου λέει συχνά, να σε κρατήσω σώα και ασφαλή. Κι αυτό θα κάνω πάντα.

 

Και λέει αλήθεια. Γι’ αυτό, όσο κι αν είμαι αγχωτική και ιδιότροπη, κατά βάθος νιώθω ασφαλής. Η μεγάλη Καταλίνα θα είναι κοντά μου για πάντα. Ως το τέλος.

 

-Μη σε νοιάζει καθόλου, μου λέει τα βράδια που δεν κοιμάμαι και γκρινιάζω πως δεν μ’ αγαπά ο κόσμος των μεγάλων. Καθόλου μη σε νοιάζει αυτό. Σ’ αγαπώ εγώ κι αφού σ’ αγαπώ εγώ, είναι σαν να σ’ αγαπά ολόκληρος ο κόσμος.

 

(2007)