Και τώρα, τι;

 

 

Και τώρα τι θα γίνει,

μου λες;

 

Μούδιασες, έτσι;

Καλά ήταν τα ποιήματα και οι κλάψες

και τα κρυπτομηνύματά σου.

Ένιωθες ασφαλής,

μόνη στο χώρο σου

εσύ και τα τεχνάσματά σου.

 

Τώρα που θα σταθείς

μπροστά στο είδωλό σου,

τι θα του πεις;

 

Τώρα που ο κόσμος

θα αναστραφεί

και οι ψευδαισθήσεις σου θα σβήσουν,

τι θα πεις;

 

Θα πεις για τον καιρό,

για την πολιτική,

για την κοινωνική πραγματικότητα;

 

Θα πεις λόγια ερωτικά;

(Δεν θα ντραπείς;)

 

Το είδωλό σου

θα σε κοιτά στα μάτια

-το ήξερες  εξάλλου

πως κάποτε θα συνέβαινε αυτό,

αλλά δεν ήσουν προετοιμασμένη,

έτσι δεν είναι;

 

Μπορείς βέβαια

να το παίξεις κυνική,

να βγουν από το στόμα σου

πρόστυχες λέξεις

ή

να το παίξεις

αθεράπευτα ερωτευμένη

και ξελιγωμένη

ή

ψύχραιμη και αδιάφορη

ή

υποταχτική και ταπεινή

ή

ρεαλίστρια και εξουσιαστική

ή

χίλια δυο

που εσύ δεν είσαι.

 

Όλα αυτά μπορείς

στα δάχτυλά σου να τα παίξεις.

 

Μόνο ένα δεν θα αντέξεις:

 

Το είδωλό σου να γυρίσει,

να σου πει:

Άλλο μη με ενοχλείς,

μη με απασχολείς.