16/7/18

Οι δύο Αμερικές








Δεν ξέρω πόσους μπορεί να ενδιαφέρει η σύσταση του πληθυσμού των ΗΠΑ και οι φυλές που τον απαρτίζουν. Eμένα πάντως μου κίνησε το ενδιαφέρον να το ψάξω, καθώς εδώ και καιρό παρακολουθώ στη δορυφορική τηλεόραση πλήθος αμερικάνικων ντοκιμαντέρ και άλλων προγραμμάτων, όπου σπανίως βλέπω να εμφανίζονται μη λευκοί Αμερικανοί. Αυτό, σε αντίθεση με τις κινηματογραφικές ταινίες και τις τηλεοπτικές σειρές, όπου οι Αφροαμερικανοί κυρίως αλλά και οι Ισπανόφωνοι και οι Ασιάτες δευτερευόντως είναι σχεδόν πάντα παρόντες και συχνά πρωταγωνιστές, με έκανε να αναρωτηθώ, κατά πόσο έχουμε σαφή εικόνα της πολυφυλετικής σύνθεσης του αμερικανικού έθνους.

12/7/18

Οι γλύκες









Η Πιπίνα, η Μαρίτσα, η Αργυρώ και η Αγγελική αποφάσισαν ένα πρωί να εφαρμόσουν τα χριστιανικά διδάγματα που τους μάθαιναν στο σχολείο. Πρόχειρο αντικείμενο της καλοσύνης τους βρήκαν την Ελπινίκη που ως εκείνη τη στιγμή υφίστατο διώξεις και προπηλακισμούς.

-Ποια είναι η πρωτεύουσα της Βουλγαρίας;  ρωτά παραδείγματος χάριν ο δάσκαλος.

-Η Σοφία, απαντά η Ελπινίκη και τα κορίτσια καγχάζουν ανταλλάσσοντας βλέμματα και  η γλύκα της υπεροχής τα κατακλύζει.

7/7/18

Πώς θα σχολιαζόταν η Σταύρωση, αν τότε υπήρχε το διαδίκτυο







Πράξεις που σήμερα μας προκαλούν φρίκη και αποτροπιασμό αντιμετωπίζονταν στο παρελθόν με απόλυτη φυσικότητα. Έτσι, η σταύρωση, θανατική ποινή ατιμωτική και πολύ οδυνηρή, που επέβαλλαν οι Ρωμαίοι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όχι μόνο δεν προκαλούσε ανθρωπιστικές αντιδράσεις, αλλά γινόταν και θέαμα προς τέρψιν του λαού. Τα υποθετικά σχόλια που ακολουθούν προσπαθούν να αντικατοπτρίσουν το πνεύμα της εποχής και την πολυπολιτισμικότητά της, όπως αυτά θα μπορούσαν να εκφραστούν από τους απλοϊκούς ανθρώπους του 1ου αιώνα μΧ.


Η είδηση ήταν λακωνική, δεδομένου ότι οι εκτελέσεις ήταν σχεδόν καθημερινές και δεν προκαλούσαν έκπληξη σε κανέναν:

«Άλλοι τρεις κακούργοι σταυρώθηκαν χθες στο Γολγοθά. Ο ένας μάλιστα εξ αυτών ισχυριζόταν ότι ήταν γιος Θεού».

6/7/18

Friends, twenty years after the breakup of the group






In 2004, Monica and Chandler with their twin babies leave their small apartment in New York City and  move to a large and comfortable house in the suburbs. Friends give promises to one another that they will continue to meet, though they deeply know that nothing will be the same.

Twenty years later, in 2024, that’s how things are:

Phoebe
Phoebe continues to wander around the streets of New York and live in the way she likes. Her marriage to Mike was dissolved in three years, as Mike was finally bored of  her peculiarities. But she also was bored of Mike not understanding her. They have no children. They split very quietly.

1/7/18

Δυστυχισμένος







Είναι δυστυχισμένος, αλλά όχι τόσο, ώστε να βγει και να το φωνάξει. Δυστυχισμένος, αλλά όχι τόσο, όσο ήταν στο παρελθόν. Δυστυχισμένος, αλλά όχι τόσο, όσο πολλοί άλλοι συνάνθρωποί του. Δυστυχισμένος, αλλά όχι τόσο, όσο θα ήταν δυνατόν να είναι.

Είναι δυστυχισμένος σε μια χρόνια δυστυχία, ώστε να μην το καταλαβαίνει πια πολύ. Ώστε να τη νιώθει σαν μια φυσική κατάσταση. Να ζει λίγο πολύ κανονικά, να κάνει τις δουλειές του, να μιλά με τους άλλους, να ταχτοποιεί τις εκκρεμότητές του. Έχει τόσο εξοικειωθεί με τη δυστυχία του, ώστε πολύ συχνά δεν την προσέχει.

Αν όμως παραξεχαστεί, αν το παρακάνει δηλαδή και την αγνοήσει επιδεικτικά, τότε η δυστυχία του θυμώνει. Του ρίχνει μερικά δυνατά χαστούκια κι αυτός συνέρχεται αμέσως. «Και μην ξεχνάς», του λέει, «ότι ανήκεις στους υποτακτικούς μου». «Βεβαίως», απαντά αυτός με ταπεινότητα.

Ύστερα βγαίνει να πετάξει τα σκουπίδια, να ψωνίσει, να χαζέψει τους άλλους ανθρώπους. Είναι δυστυχισμένος, αλλά δεν υποφέρει, νιώθει σχετικά καλά. Δεν γνωρίζει εξ άλλου και καμιά άλλη κατάσταση.



27/6/18

Τέχνη και συναισθηματική μετατόπιση




  

Πολλές φορές, πάρα πολλές φορές τελειώνοντας την ανάγνωση ενός ποιήματος μένω σκεφτική. «Αυτό δεν είναι ένα ποίημα», αποφαίνομαι μετά.

Οι στίχοι είναι άρτιοι, το ίδιο και η γλώσσα, η σκέψη του δημιουργού ώριμη, τα λεγόμενα καλολογικά στοιχεία είναι παρόντα, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές (ενίοτε) και (δείχνει) ευαίσθητο. Όμως δεν είναι ένα ποίημα. Είναι ωραίες, καλογραμμένες σκέψεις στην καλύτερη περίπτωση και θολές, μπερδεμένες σκέψεις στη χειρότερη.

24/6/18

"Κυλούν οι μέρες μακριά μου..."






Κυλούν οι μέρες μακριά μου,
το φως τους αγνοώ,
τον ήλιο που μεσουρανεί
κρατώ σε απόσταση,
τον κόσμο που ξεχύνεται στους δρόμους
ποτέ δεν βλέπω,
όλη αυτή την όμορφη βουή,
τρεχάματα ανθρώπων,
λεωφορεία στοιβαγμένα,
κορναρίσματα
και μικροπωλητές,
νεανικές παρέες
που θορυβούν χαρούμενα,
λιακάδες στις πλατείες,
ζητιάνοι στις γωνιές,
γυφτάκια ζωηρά,
κυρίες που χαζεύουν στις βιτρίνες,
συνωστισμός στις λαϊκές,
άνθρωποι κάθε σχήματος
με τσάντες φορτωμένες ψώνια
και μεροκαματιάρηδες
και εργάτες
και τεχνίτες πάνω στα μηχανάκια τους,
μες στις δημόσιες υπηρεσίες
υπάλληλοι ανόρεχτοι
και ουρές γερόντων και μεσόκοπων,
τηλέφωνα χτυπούν αδιάκοπα,
στα φαρμακεία οι συνταξιούχοι
προμηθεύονται τα φάρμακά τους,
στα πάρκα παίζουν τα παιδιά,
στους δρόμους μποτιλιάρισμα
και από πάνω ένας ήλιος μεσογειακός,
ήλιος ελληνικός,
κυρίαρχος του παιχνιδιού
και φως λαμπρό διάχυτο παντού.

Όλα έχουν εντυπωθεί στη μνήμη μου,
τότε που ήμουνα κι εγώ ανάμεσά τους,
μέσα σε ένα κόσμο που φάνταζε
πολυάσχολος, χαρούμενος
και μια ιδέα δικός μου.

Τώρα στο σκοτεινό μου σπίτι
τα ονειρεύομαι όλα αυτά
και ίσως πότε πότε να τα νοσταλγώ,
όμως σαν κάπως να μου έχουν απαγορευθεί,
σαν κάπως μια αόρατη απειλή
να με κρατεί δεμένη
και περιμένω
πότε η πολιτεία θα βουτηχτεί
σε κείνο το ημίφως,
καθώς ο ήλιος μόλις έχει βασιλέψει
και πάνω απλώνεται ο ουρανός
μες στο βαθύ του μπλε
και στον ορίζοντα χορεύουν
ρόδινες, κόκκινες σκιές φλεγόμενες,
τα πρώτα φώτα ανάβουν
κι έχει κατακαθίσει ο κουρνιαχτός της μέρας.

Είναι η ώρα μου αυτή
να βγω στους δρόμους
και να σταθώ εκστατική
στο μεγαλείο που συντελείται
μπρος στα μάτια μου,
η μέρα να βυθίζεται αργά
σε ένα παρελθόν απύθμενο
κι η νύχτα σαν βασίλισσα να κατεβαίνει
μες στο βαρύ μαύρο φουστάνι της
το κεντημένο με αμέτρητα
φώτα ηλεκτρικά.


21/6/18

Όποιος σκοτώνει δεν είναι στα καλά του







Κάποτε, σε χρόνους παλαιολιθικούς, ο άνθρωπος σκότωνε τον άλλον άνθρωπο, χωρίς αυτό να έχει επιπτώσεις στη ζωή του. Σήμερα όποιος κάνει κάτι τέτοιο έχει κατά την άποψή μου σοβαρό πρόβλημα κοινωνικής προσαρμογής, άρα δεν είναι εντελώς στα καλά του. Ακόμα και σε περιπτώσεις πωρωμένων δολοφόνων θα έλεγα ότι υπολανθάνει ψυχική ανωμαλία, εφόσον δεν θεωρούν τον φόνο ως τη βαρύτερη εγκληματική πράξη μέσα στη σύγχρονη κοινωνία. 

16/6/18

Τα αστικά επαγγέλματα στο Βυζάντιο







Στο μνημειώδες έργο του Φαίδωνος Κουκουλέ «Βυζαντινών βίος και πολιτισμός» υπάρχει ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στα επαγγέλματα των ανθρώπων της εποχής.

Εννοείται ότι η αριστοκρατία δεν ασκούσε κανένα επάγγελμα, όσοι όμως ανήκαν στη μεσαία και την κατώτερη τάξη έπρεπε να δουλέψουν για να ζήσουν. Μαζί με τους λαϊκούς και οι κληρικοί και οι μοναχοί καταπιάνονταν με δουλειές, μολονότι η Εκκλησία δυσανασχετούσε και συχνά τους το απαγόρευε.

10/6/18

Βρωμερή κοινωνία, προηγμένη και ένοχη







Νιώθω ένοχη.
Επειδή έχω ηλεκτρικό ψυγείο, ηλεκτρική κουζίνα, τηλέφωνο, μπάνιο και τρεχούμενο νερό.
Επειδή δεν κυκλοφορώ με μπαλωμένα παπούτσια και ρούχα εικοσαετίας που συνεχώς επιδιορθώνω.
Νιώθω ένοχη που δεν ζω σε μιαν αυλή παρέα με άλλες δέκα οικογένειες που ξέρουν ποια ακριβώς στιγμή πάω να κατουρήσω.
Που όταν αρρωσταίνω, δεν κάθομαι στο κρεβάτι μου να περιμένω να γίνω καλά ή να πεθάνω.
Που δεν κυνηγώ, δεν βασανίζω, δεν δέρνω, δεν αφήνω νηστικά και δεν σκοτώνω τα σκυλιά και τα γατιά της γειτονιάς μου.
Που δεν έχω μια βέργα να σπάω στο ξύλο τα παιδιά μου.

8/6/18

Πώς να πετύχετε στις εξετάσεις








Τότε το έλεγαν «Ακαδημαϊκό απολυτήριο». Μόλις είχαν ξεκινήσει οι δοκιμές «στου κασίδη το κεφάλι» που συνεχίζονται μέχρι σήμερα με τη γνωστή κατρακύλα που τέλος δεν έχει ως φαίνεται. Τέλος πάντων.

Καλή μαθήτρια εγώ αλλά και τρία πουλάκια κάθονταν, πιο πολύ με ενδιέφεραν οι έρωτες παρά τα πανεπιστήμια και οι σπουδές. Όσο για τους γονείς μου, σημασία δεν έδιναν. Έκαναν φροντιστήριο οι συμμαθήτριές μου από την Πέμπτη τάξη του εξατάξιου τότε Γυμνασίου, εγώ πέρα έβρεχε. Κάπου στη μέση της Έκτης τάξης άρχισαν οι φίλες μου να με πιέζουν. «Θα δώσουμε εξετάσεις εμείς και δεν θα δώσεις εσύ που είσαι καλή μαθήτρια;» Λέγε- λέγε με έπεισαν.

7/6/18

"Αγάπη είναι..."







Η αγάπη είναι μία,
οι πόλοι της αγάπης δύο.
Αλλιώς δεν είναι αγάπη,
είναι αγωνία.

Βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου
κι εσύ τον βλέπεις μέσα από τα δικά μου.
Αυτό που βλέπουμε είναι πάντα το ίδιο.

Είμαι ό,τι είμαι, επειδή κι εσύ είσαι ό,τι είσαι.
Γι’ αυτό και η αγάπη μας είναι ό,τι είναι.

Δεν έχουν σύνορα τα σώματά μας,
δεν είμαστε δύο, ένα είμαστε σε δύο.
Κι ένα σε ένα, όταν σμίγουμε.

Από τα σπλάχνα μου βγαίνεις εσύ
κι εγώ απ’ τα δικά σου σπλάχνα.

Κάθε λαγνεία μέσα στην αγάπη
γίνεται αιθέριο όνειρο.

Έξω από την αγάπη ο χρόνος κυλά,
χωρίς η αγάπη να νοιάζεται γι’ αυτόν.

Όταν κοιταζόμαστε,
ο κόσμος είναι στέρεος σαν βράχος.

 Δεν λέμε λόγια αγάπης.
Είμαστε ήσυχοι όπως η νύχτα,
όπως ο ουρανός ο φορτωμένος άστρα.
Ακούμε μόνο την αναπνοή μας
όπως το θρόισμα στις φυλλωσιές.

Σιωπηλοί αγκαλιαζόμαστε.
Είναι ο αέρας γύρω μας 
γεμάτος μηνύματα.

Πέρα, πολύ μακριά η βουή του κόσμου.
Εδώ η αγάπη ατάραχη.

Δεν έχει θάνατο η αγάπη,
δεν ξέρει από τέτοια παιχνίδια
με αρχή και τέλος.

Δεν έχει πόνο η αγάπη,
δεν έχει πόνο ο παράδεισος.

Πώς ήταν δυνατό να μην αγαπηθούμε;
Μπορεί ο χείμαρρος να κάνει πίσω;

Λάμπει ο ήλιος,
τα χωράφια πράσινα,
εσύ στον κήπο στέκεσαι σε μια αιώνια στιγμή,
εγώ απ’ το παράθυρο κοιτάζω.
Η εικόνα μεγεθύνεται ως το άπειρο.

Στο σπίτι όλα βουβά.
Το διατρέχουν ρεύματα αγάπης,
όλα τα αντικείμενα αγαπούν το ένα το άλλο.

Αυτό που αιωρείται γύρω μας
είναι η πνοή ενός θεού
που αποκαλύπτεται με νεύματα.

Έρχεσαι εσύ και όλα γύρω τρέμουν.

Σε κοιτάζω, με κοιτάζεις.
Γύρω ιερή σιωπή.

Γιατί υπάρχουν οι άλλοι, αναρωτιέμαι.

Ειρηνεύουν οι ψυχές μας, 
όταν τα σώματά μας μέσα σε θύελλα
αγκαλιάζονται.

Κρατώ τη σφαίρα του κόσμου
σαν αρχαία αυτοκράτειρα,
ορίζω το μέλλον μας.

Μια αρχέγονη δύναμη μάς κρατά ενωμένους.
Αν ποτέ χωριζόμασταν,
τα άτομα θα διασπώνταν,
η έκρηξη θα ήταν τρομερή.

Όλα είναι αυτονόητα,
κάθε πράγμα στη θέση του,
εσύ κι εγώ μαζί.
Οι σειρήνες μπαινοβγαίνουν στα δωμάτια,
οι μουσικές τους δονούν τον αέρα.



3/6/18

Εγώ σου το δείχνω, εσύ γιατί το κοιτάζεις;








-Καλησπέρα, χρυσή μου, είσαι υπέροχη απόψε.

-Βρίσκεις, χρυσέ μου;

-Μα ναι, ξεχωρίζεις από όλες εδώ μέσα. Είσαι πανέμορφη!

-Σ’ ευχαριστώ, χρυσέ μου. Κάνε λίγο πιο πέρα να με φωτογραφίσουν.

1/6/18

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν καλό στην υγεία








Καταλαβαίνω την απογοήτευση που νιώθει πολλές φορές ο κόσμος για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα στα οποία κυκλοφορούν και εκφράζονται δημόσια λογής λογής αποκλίνοντες, παλαβοί, κακοήθεις, φανατικοί, μισαλλόδοξοι, πρόστυχοι, πληρωμένοι και τρολ.

28/5/18

Το Πεδίο του Άρεως πεθαίνει κι αυτοί χτενίζονται








Δεκαέξι χρονών, όταν ήρθα στην Αθήνα, το τελευταίο μέρος που θα ήθελα να επισκεφθώ ήταν το Πεδίο του Άρεως, το πάρκο που βρισκόταν δέκα λεπτά πιο κάτω από το σπίτι μου.

Μεγαλωμένη δίπλα στη θάλασσα, σε μια μικρή, όμορφη πόλη, όπως ήταν τα Χανιά τη δεκαετία του ’50 και του ’60, αυτό που με θάμπωνε στην Αθήνα ήταν η αίσθηση ότι ζούσα τώρα σε μια μεγάλη πόλη, με φώτα, με κίνηση, με μεγάλες λεωφόρους, με ανωνυμία – αυτό κυρίως, η ανωνυμία που ακόμα μου αρέσει – με αμέτρητα μαγαζιά και προ πάντων με αμέτρητες καφετέριες.

25/5/18

«Με λένε Αρτέμη»: δυο τύποι Νεοελλήνων του 1982 που σήμερα έχουν γίνει καθεστώς







Ποτέ δεν συμβάδισα με τις πολιτικές απόψεις του Χάρρυ Κλυνν  και οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις του τα τελευταία χρόνια μού είχαν προκαλέσει απογοήτευση και θυμό. Αυτό όμως δεν αναιρεί το μεγάλο του ταλέντο και την αξία του ως σατιρικού καλλιτέχνη.

Ανάμεσα στους τύπους του Νεοέλληνα που σατίρισε θεωρώ ότι κατέχει μοναδική θέση ο Αρτέμης, ο καλοζωισμένος αριστερός διανοούμενος που ούτε αριστερός είναι ούτε διανοούμενος.

21/5/18

Κατάσταση res







Τι ακριβώς είσαι, όταν βρίσκεσαι ξαπλωμένος, αναισθητοποιημένος στο χειρουργικό κρεβάτι και από πάνω σου στέκονται διάφοροι ξένοι και άγνωστοι άνθρωποι, γιατροί, νοσοκόμοι και άλλοι που κρατούν παράξενα εργαλεία στα χέρια τους, μιλούν μεταξύ τους με οικειότητα και ανοίγουν τρύπες στο σώμα σου; Τι ακριβώς είσαι εκείνη την ώρα;

14/5/18

Οι μάζες, τα είδωλα και η πραγματικότητα






Καλά είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και για άλλους λόγους και γιατί παίρνουμε μια ιδέα για το πώς σκέφτονται οι μάζες, όταν ερεθίζονται από τα έργα και τις ημέρες των διασήμων.

Οι διάσημοι το ξέρουν αυτό και προσέχουν τι θα πουν και πώς θα σταθούν, όταν οι δημοσιογράφοι τούς περιτριγυρίζουν. Τι κάνουν, όταν είναι μακριά από τη δημοσιότητα, δεν γνωρίζουμε και δεν μας πέφτει και λόγος. Παρ’ όλα αυτά οι μάζες είναι σαρκοβόρες και αλίμονο σε κείνον που θα βρεθεί στα σαγόνια τους.

11/5/18

"Όμορφος νεαρός παίζει"






Κόλλαγε το κορμί του πάνω της,
ωραίο, γερό κορμί, νεανικό,
τάχα τη μάθαινε να κάνει τις ασκήσεις,
όμως εκείνος έπαιζε
σίγουρος για την ομορφιά του.
Πίσω απ’ τα γελαστά του μάτια
τρεμόπαιζε η πρόκληση:
«Κι εσύ θα προσκυνήσεις»,
έλεγαν τα μάτια του.
Έπαιρνε τρυφερά το χέρι της,
το ακουμπούσε πάνω του,
«προσκύνα,
θέλω να δω την ήττα σου,
μία κι εσύ ακόμα
που δεν άντεξε
που έσπασε στην αγκαλιά μου μέσα.
Έλα λοιπόν,
σε περιμένω να παραδοθείς».

Μάλλον απογοητεύτηκε μετά,
δεν είδε τίποτα στο πρόσωπό της
κι έγινε κάπως ταπεινός.

Νέο παιδί, δεν ξέρει,
δεν υποψιάστηκε
τα κύματα της τρέλας
που την είχαν περιλούσει.


9/5/18

Κύπρος, πατρίδα





Αυτός ο γυάλινος τοίχος
πρέπει ορισμένως να θραυσθεί,
να περάσει ελεύθερος ο αέρας,
οι μυρωδιές του,
να πλημμυρίσουν την ατμόσφαιρα
οι φωνές,
να αγγιχτούν τα σώματα,
όταν ο άνεμος θα σηκώνεται,
να ανταλλάσσονται τα χώματα,
να ακούγονται τα τιτιβίσματα πουλιών,
το κύμα που σκάει στην παραλία.

Αυτός ο γυάλινος τοίχος
είναι ψεύτικος,
δεν υπάρχουν δυο καρδιές
σε ένα σώμα.

Αθήνα
Βόλος
Λάρισα
Λευκωσία
Δράμα
Καβάλα
Λεμεσός
Ηράκλειο
Άρτα
Θεσσαλονίκη
Λάρνακα,
μια πατρίδα είναι.

5/5/18

Τα «παρακατιανά» τραγούδια του ’60 που ξεπέρασαν την εποχή τους






Μπορεί να τα σνομπάραμε ελαφρώς εμείς που ακούγαμε Χατζιδάκι και Θεοδωράκη και λίγο μετά και Σαββόπουλο και Ξαρχάκο και γενικά όλους αυτούς τους τραγουδοποιούς του «επιπέδου» μας, όμως τα ακούγαμε κι αυτά, δεν αλλάζαμε σταθμό στο ραδιόφωνο, όταν τα μετέδιδαν. Μπορεί να μην κοσμούσαν τη δισκοθήκη μας και να μην τα αναζητούσαμε ποτέ, όμως μας ήταν οικεία, δεν τα αποστρεφόμασταν. Μπορεί να γελούσαμε απαξιωτικά, όμως τα τραγουδούσαμε, άμα τύχαινε.

2/5/18

"Με εγκατέλειψαν οι αμαρτίες μου..."






Με εγκατέλειψαν οι αμαρτίες μου
κι έγινε ο κόσμος ξαφνικά πολύ βατός
και βαρετός
και τα δαιμονικά μου πλάσματα
με αγνοούν,
με εγκατέλειψαν κι αυτά,
αφού μου ρούφηξαν όλο το αίμα,
πάνε σε άλλους ευνοούμενούς τους τώρα,
σε σώματα γενναία και γερά
που αντέχουν κακουχίες.

Παράπονο δεν πρέπει να έχω,
πολύ μ’ αγάπησαν οι δαίμονές μου,
ό,τι τους ζήτησα μου το έδωσαν.
Καιρός να δοκιμάσουν την αγάπη τους
καινούργια πλάσματα, νεαρά,
γεμάτα ικμάδα,
καιρός να αντηχήσουν νέα ουρλιαχτά
μέσα στις σκοτεινές αβύσσους.

27/4/18

«Criminal»







Μπορεί ένας ειδεχθής εγκληματίας που όλη τη ζωή του ήταν σε σύγκρουση με τον νόμο και την κοινωνία να μεταλλαχθεί σε φιλειρηνικό άτομο που αγαπά και συμπονά τους άλλους ανθρώπους;

Θεωρητικά, ναι. Πρακτικά, πολύ δύσκολο.

23/4/18

Παιδικά ατυχήματα στη δεκαετία του ’50: από τύχη επιβιώσαμε







Θυμάμαι - με τρόμο τώρα – κάποιες φορές που ο θάνατος με πλησίασε, όταν ήμουν παιδί, με κοίταξε κι έπειτα έκανε στροφή κι έφυγε. Λες και κάποιος εκείνη τη στιγμή να του ψιθύρισε στο αφτί «φύγε αποδώ, άσ’ την αυτήν».

19/4/18

" Ο δύτης και το χταπόδι"






  
Ο δύτης κάτω από τα νερά
παίζει με το χταπόδι
κι αυτό ανταποκρίνεται,
«αγάπη», λέει ο δύτης
και το χταπόδι το καταλαβαίνει,
«αγάπη», λέει κι αυτό,
τυλίγει τα πλοκάμια του στο χέρι του,
«μονάχοι είμαστε εδώ στον κόσμο τούτο», λέει ο δύτης,
«μονάχοι», απαντά κι αυτό,
«και πρέπει οπωσδήποτε να αγαπηθούμε,
αφού Εκείνος τόσο ανάλγητα μας φέρθηκε»,
«πρέπει», λέει ο δύτης,  
«η γάτα να αγαπήσει το ποντίκι
και το λιοντάρι τη γαζέλα,
ο αετός το σκίουρο
κι ο αλιγάτορας το ελαφάκι»,
«πρέπει να γίνει οπωσδήποτε αυτό»,
λέει το χταπόδι,
«γιατί τίποτε άλλο δεν μας απομένει
εκτός απ’ την αγάπη»,
«τίποτε άλλο», λέει ο δύτης,
«είμαστε μόνοι εδώ πέρα
κι Εκείνος θέλει να σε πάρω τώρα
να σε χτυπήσω αλύπητα στα βράχια πάνω,
μέχρι να πεθάνεις»,
«θα κάνεις κάτι τέτοιο;» λέει το χταπόδι,
«μα όχι», απαντά ο δύτης,
«τώρα που τα πλοκάμια σου χαϊδεύουν απαλά το χέρι μου,
μας δένει η αγάπη».
«Ας δείξουμε λοιπόν σ’ Εκείνον»,
λέει το χταπόδι,
«πως τελειώνει η βασιλεία του
και πως  ο Άλλος έρχεται,
ο Άλλος είναι καθ’ οδόν».

15/4/18

Είκοσι χρονών και εβδομήντα χρονών







Ήρθε και με βρήκε ο εαυτός μου των είκοσι χρονών, δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, μάλλον κάποια αναδίπλωση του χρόνου συνέβη και βρεθήκαμε ενώπιος ενωπίω.

Κοιταζόμασταν αμίλητες για κάμποση ώρα, το σοκ ήταν μεγάλο, όπως καταλαβαίνετε, και εκτός αυτού δεν ήμασταν και σίγουρες ότι αυτό που βλέπαμε απέναντί μας ήταν ο εαυτός μας με διαφορά μισού σχεδόν αιώνα.

Δεν ξέρω τι έβλεπε πάνω μου αυτή των είκοσι χρονών, αλλά από την έκφρασή της καταλάβαινα ότι δεν της άρεσε καθόλου. Αλλά ούτε και σε μένα άρεσε αυτή που είχα απέναντί μου.

12/4/18

CosmoteTV, άλλαξε τους υποτιτλιστές σου






Παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ σε κάποιο κανάλι της CosmoteTV διάβασα έκπληκτη στους υποτίτλους ότι αυτό που έβλεπα συνέβαινε στη Γκαγιάνα.

Ποια είναι πάλι αυτή η Γκαγιάνα, απόρησα, και πού βρίσκεται αυτή η χώρα που ποτέ στη ζωή μου πριν δεν είχα ακούσει; Τέλος πάντων συνέχισα να παρακολουθώ το ντοκιμαντέρ, η Γκαγιάνα κάθε τόσο εμφανιζόταν στους υποτίτλους, μέχρι που αναγκάστηκα να στήσω αφτί για να ακούσω πώς την έλεγε ο αγγλόφωνος δημοσιογράφος. Και αίφνης φωτίστηκε ο νους μου. Επρόκειτο για τη Γουιάνα, χώρα παντελώς άγνωστη προφανώς στον Έλληνα μεταφραστή.

9/4/18

Η τελευταία της νύχτα








Βασικά δεν σκέφτομαι πολλά πράγματα. Η ζωή μου είναι απλή, επομένως και η σκέψη μου είναι απλή.

Από υγεία είμαι καλά και επίσης δεν έχω λόγο να ανησυχώ για την τροφή μου, καθώς εκείνος ο άνθρωπος έρχεται μια φορά τη μέρα και μου αφήνει φαγητό. Μου αφήνει και νερό. Είναι αμίλητος και μουτρωμένος, αλλά δε δίνω σημασία. Τι με νοιάζει; Σημασία έχει ότι δεν μ’ αφήνει νηστική.

6/4/18

Είμαι καλός άνθρωπος;







Είμαι καλός άνθρωπος; Νομίζω όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε αναρωτηθεί σχετικά. Και νομίζω ότι όλοι μας έχουμε απαντήσει θετικά.

Τελικά φαίνεται ότι ο κόσμος μας αποτελείται από καλούς ανθρώπους που όμως κάνουν κακές πράξεις. Ή και αντίστροφα: αποτελείται από κακούς ανθρώπους που κάνουν και καλές πράξεις.

4/4/18

Γέροντας γιος με γερόντισσα μητέρα








Η Άντα Κίτινγκ, 98 χρονών, από το Λίβερπουλ, μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας για να είναι κοντά στον 80χρονο γιο της που ήδη ζει εκεί. Ο διευθυντής του γηροκομείου λέει πως μάνα και γιος είναι αχώριστοι.


Όταν είσαι ογδόντα χρονών και η μαμά σου είναι ενενήντα οχτώ, τότε η φύση στάθηκε παράξενα καλή μαζί σου. Σου επέτρεψε να φτάσεις σε αυτή την ηλικία έχοντας στο πλευρό σου την αγαπημένη σου μητέρα, σου επέτρεψε να γεράσεις μαζί της και να είστε τώρα δυο συμπαθείς και αξιαγάπητοι γέροι που λίγο ή και καθόλου δεν διαφέρετε εξωτερικά.

26/3/18

"Ασύμβατοι"





Καλημέρα,
μου είστε αδιάφορος.
Βλέπω στα μάτια σας
μια ατέρμονη ευθεία γραμμή,
οι φωτοσκιάσεις λείπουν,
το φόντο είναι οδυνηρά λευκό,
η ηχητική συνοδεία μονότονη,
οι ατάκες σας πολύ κοινές.
Γνωρίζετε μόνο ένα ρόλο
και θέλετε να πρωταγωνιστήσετε
σε έργο πολυεπίπεδο,
όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται
από τη μια στιγμή στην άλλη.
Σας εξηγώ
ότι οφείλετε να ανιχνεύσετε το έρεβος
που κείται εντός των παρενθέσεων
κι εσείς σκοντάφτετε συνέχεια
ως τυφλός.
Καλύτερα ας μιλήσουμε για ποίηση,
αγαπητέ.