30/4/26

Δίστιχο

 

Έχασα την ψευδαίσθησή μου,


το πλαστό νόημα της ζωής μου.



Όλα καλά

 

Όλα καλά,


όλα καλά,


βάζουμε τραγούδια,


τραγουδάμε κι εμείς


-       αποφεύγουμε ωστόσο


εκείνα τα κλαψιάρικα


που μιλούν για χαμένες αγάπες -


βγαίνουμε βόλτα τα απογεύματα,


πίνουμε καφέ,


χαζεύουμε,


χθες πέρασε τυχαία μια φίλη,


καθίσαμε παρέα,


μιλήσαμε για διάφορα…


 

Όλα καλά,


όλα καλά.


 

Ας μην το παρακάνουμε όμως,


γιατί πίσω απ’ την πόρτα


στέκεται η σκιά


και καιροφυλακτεί.


Πολύ δεν θέλει


να ορμήσει μέσα


και να μας στραπατσάρει.


 

Είμαστε υποκριτικά αισιόδοξοι,


μα η σκιά δεν ξεγελιέται


τόσο εύκολα


με τα καμώματά μας.



Επίμονη σκιά,


να δούμε πότε επιτέλους


θα διαλυθείς.





 


28/4/26

Ψυχή μου εσύ...

 

Ψυχή μου εσύ,


η μόνη περιουσία μου,


κάνε με πάλι περήφανη.



Γιατί;

 

Όλη μέρα


ζεις χωρίς αγάπη


και δεν σε νοιάζει.


Το βράδυ ματώνεις.


Γιατί;



Ένας θάνατος που δεν μας δυσαρέστησε καθόλου

 

Ένας εκατομμυριούχος Αμερικανός κυνηγός μεγάλων θηραμάτων, ονόματι Έρνι Ντόσιο, 75 ετών, ιδιοκτήτης αμπελώνα στην Καλιφόρνια, ο οποίος διαθέτει μια τεράστια συλλογή κεφαλών εξωτικών ζώων σε αίθουσες τροπαίων στο σπίτι του, ποδοπατήθηκε μέχρι θανάτου από πέντε ελέφαντες που είχαν μαζί τους και ένα μικρό ελεφαντάκι, ενώ κυνηγούσε μικρές αντιλόπες στην κεντρική Αφρική.


Συνοδευόταν από έναν επαγγελματία κυνηγό στο πυκνό δάσος της Γκαμπόν.


Επί δεκαετίες, είχε κυνηγήσει ελέφαντες, λεοπαρδάλεις, ρινόκερους, βουβάλια και λιοντάρια σε όλη την Αφρική, ενώ στην πατρίδα του, τις ΗΠΑ, είχε κυνηγήσει σχεδόν κάθε είδος άγριου ελαφιού.


Ο μανιακός κυνηγός και ο επαγγελματίας κυνηγός του αιφνιδίασαν τους πέντε θηλυκούς ελέφαντες που είχαν και το μικρό ελεφαντάκι μαζί τους. Νιώθοντας απειλή, οι ελέφαντες τους επιτέθηκαν αμέσως.


Ήταν τόσο καλά κρυμμένοι στην πυκνή βλάστηση που εμφανίστηκαν «σαν από το πουθενά», εκτοξεύοντας τον συνεργάτη του στην άκρη. Τραυματίστηκε σοβαρά και έχασε το όπλο του μέσα στον πυκνό θάμνο, καθώς οι ελέφαντες επιτέθηκαν στον τρομοκρατημένο Ντόσιο που κρατούσε μόνο μια καραμπίνα, ποδοπατώντας τον βάναυσα.


https://www.skai.gr/news/world/afriki-ekatommyriouxos-kynigos-thiramaton-podopatithike-mexri-thanatou-apo-5-elefantes


Στενοχωρηθήκατε;


Εγώ πάντως όχι. Μην πω και ότι χάρηκα που ο κόσμος απαλλάχτηκε από έναν μανιακό.


 

27/4/26

Παραμονεύει...

 

Παραμονεύει στη γωνία


το Μηδέν.



Αφτιασίδωτη

 

Σήμερα αποφάσισα


πως έπρεπε να βγω στους δρόμους


άβαφτη,


δίχως φτιασιδώματα και τέτοια.


 

«Εξάλλου δεν υπάρχει λόγος»,


μου είπε η ψυχή μου παγερά,


«υπάρχει;»


«Όχι, δεν υπάρχει»,


της απάντησα.


 

Βγήκα στους δρόμους αφτιασίδωτη.


Ήταν κι αυτό μια τιμωρία


για τα τελευταία λάθη μου.


 

Μου άρεσε.

26/4/26

Μια πρόφαση ζητάμε

 

Μια πρόφαση ζητάμε,


μια δικαιολογία,


μια αφορμή


για να μπορούμε


να συνεχίζουμε


να υπάρχουμε.


 

Μη μας παρεξηγείτε.



 

Τις νύχτες

 

Τις νύχτες έρχονται


οι πιο δύσκολες ώρες.


Όλοι αποσύρονται


και μένεις μόνος.


 

Γλιστρά ύπουλα τότε


η σκέψη σου,


πάει εκεί που δεν πρέπει.



25/4/26

Τιμώρησέ με

 

Τιμώρησέ με,


του είπε,


έκανα λάθος,


τιμώρησέ με.


 

Μια μόνο μέρα,


της απάντησε αυτός,


γιατί είναι


η πρώτη σου φορά.


 

Θα κάνω τότε


κι άλλα λάθη


κι άλλα


κι άλλα…


του είπε ανατριχιασμένη.



23/4/26

Ηλέκτρα 2

 

Ηλέκτρα,


σε κάθε άντρα βλέπεις


τον νεκρό πατέρα σου


και κλαις.


 

Αυτή η Κλυταιμνήστρα,


η μάγισσα,


χάλασε τη ζωή σου.



Ηλέκτρα 1

 

Ηλέκτρα,


ακόμα κλαις 


για τον σκοτωμένο σου πατέρα;


Ως πότε θα  τον κλαις;



Πολιτιστική παράδοση για φτύσιμο

 



«Πρόκειται για πολιτιστική παράδοση που πρέπει να διατηρηθεί.»

 

Αυτό υποστηρίζουν οι ανώμαλοι – μου επιτρέπετε την ορολογία – που επιμένουν ότι πρέπει να διατηρηθούν οι ταυρομαχίες στην Ισπανία και γενικά στον ισπανόφωνο κόσμο.

 

Μα φυσικά.

 

Κάποτε ήταν πολιτιστική παράδοση οι ανθρωποθυσίες. Κακώς και τις καταργήσαμε.

Ήταν πολιτιστική παράδοση οι δημόσιες εκτελέσεις, να βλέπει ο κόσμος και να χαίρεται. Κακώς τις καταργήσαμε.

Ήταν πολιτιστική παράδοση η σφαγή ζώων μπροστά σε βωμούς σε επίσημες εκδηλώσεις. Κακώς τις καταργήσαμε.

‘Ήταν πολιτιστική παράδοση να δείχνουμε στον κόσμο το ματωμένο σεντόνι της παρθενιάς την επομένη του γάμου. Κακώς το καταργήσαμε.

Ήταν πολιτιστική παράδοση να σφάζει ο αδελφός την αδελφή που ατιμάστηκε. Κακώς την καταργήσαμε.

 

Πολλές πολιτιστικές παραδόσεις έχουμε καταργήσει. Ας αφήσουμε τουλάχιστον την ταυρομαχία ήσυχη. Που μαζεύει ανώμαλους από όλα τα μέρη του κόσμου να χαρούν το θέαμα.


Κι αφήνει και πολλά λεφτά με τον τουρισμό αυτή η πολιτιστική παράδοση. Γιατί ακόμα ο κόσμος έχει πολλούς ανώμαλους που ευχαριστιούνται με τέτοια θεάματα. Μην τους τα στερήσουμε.



22/4/26

Λείπεις

 

Τώρα


ό,τι απόμεινε από σένα


είναι ένας κύκλος,


πράσινος κύκλος μικρός


που, όταν  δεν τον βλέπω,


αδειάζει η ψυχή μου.


 ----------------------------------


Λείπεις.


Δεν έχει νόημα


να είμαι εδώ


και να περιπλανιέμαι άσκοπα


περιμένοντας


να ανάψει στο παράθυρό σου


ένα φως,


δεν έχουν νόημα


αυτές οι βόλτες


πάνω κάτω. 



Κι εγώ να επιμένω


στο όνειρο.



 


21/4/26

Εμπάργκο

 

Και με το εμπάργκο


μικρή αποδείχτηκε


η επιτυχία μας.


Λαθραία πλοιάρια


εισχωρούν στους κόλπους μας


και ξεφορτώνουν


απαγορευμένα συναισθήματα.


Τα αποκεφαλίζουμε επί τόπου,


μα κάποια μας ξεφεύγουν.




Κόλαση και τιμωρία

 



 

Όσοι είστε πιστοί και επομένως περιμένετε μετά θάνατον να βρεθείτε στον Παράδεισο ή στην Κόλαση, δεν ξέρω πώς θα είναι στον Παράδεισο, αλλά όσον αφορά στην Κόλαση, ξεχάστε τα καζάνια με το βραστό νερό ή ό,τι άλλο υγρό τέλος πάντων, ξεχάστε τις πυρές και τα αιώνια τρυπήματα της σάρκας των αμαρτωλών με μαχαίρια, πριόνια, ακόντια, ξίφη, βέλη κλπ.

 

Αυτά όλα τα βασανιστήρια ήταν φαντασίες των ανθρώπων του Μεσαίωνα που τα  έβλεπαν να γίνονται στην πραγματικότητα μπροστά στα μάτια τους στις πλατείες και στους δρόμους από τους δήμιους και τους άλλους σχετικούς υπαλλήλους της τότε Εξουσίας.

 

Σήμερα που ο άνθρωπος πάσχει από άλλα βασανιστήρια, η Κόλαση πρέπει να έχει άλλη μορφή: πρέπει να είναι μια αιώνια κατάθλιψη.

 

Σκεφτείτε: να ζείτε αιώνια μέσα στην κατάθλιψη. Αιώνια. Αιώνια. Χωρίς διακοπή. Χωρίς ούτε ένα λεπτό μιας μικρoύλας, τόσης δα χαράς. Αιώνια. Για πάντα. Μέσα στην κατάθλιψη.

 

Αυτή είναι Η Κόλαση!

 

Γι’ αυτό μην αμαρτάνετε, καλοί μου άνθρωποι.


*


Στη φωτογραφία: Erik Turner, "Depression"

 

20/4/26

Του διαβόλου

 

Με τριγυρίζει ο διάβολος,


μου στέλνει εικόνες,


μου γαργαλά τη φαντασία:


«Αν όμως δεν…» μου λέει,


«και μήπως, ίσως, μάλλον…»


και μου καρφώνει


με τρόπο το καρφί.


Πονάει το καρφί.


 

Του απαντώ ψυχρά:


«Υπέγραψα συμβόλαιο,


έχει από κάτω την υπογραφή μου».


«Ναι, αλλά αν ίσως, λέω, αν ίσως…


Πόνεσε κι αυτός, το ξέρεις;»


«Φύγε από δω, Οξαποδώ,


πιο πολύ από μένα


αποκλείεται να πόνεσε».



 

18/4/26

Εξετάσεις αίματος

 

Μου παίρνετε το αίμα μου,


ύστερα θα το βάλετε


κάτω απ’ το μικροσκόπιο


και θα κοιτάξετε με αναίδεια,


με θράσος  ασυγχώρητο


τα πιο μικρά κομμάτια του εαυτού μου,


θα δείτε πού έχει παρεκκλίνει η φύση μου


και πώς το σώμα μου τραβά την ανηφόρα,


ύστερα θα κουνήσετε το δάχτυλο


κι εγώ σαν ένοχος θα σκύψω το κεφάλι


και θα απολογηθώ.


 

Δεν φταίω, θα σας πω,


εγώ μονάχα λίγες εύκολες χαρές επιζητούσα,


χαρές που αγοράζονται,


δεν ξέρω, αν με καταλαβαίνετε,


το σώμα θέλει κι αυτό τις απολαύσεις του,


έστω εκείνες τις μικρές


που ακόμα και οι φτωχοί μπορούν να έχουν,


τις άλλες πάντα έβλεπα από μακριά.



Όσο για τις μεγάλες,


έχω παραιτηθεί από καιρό.



 

17/4/26

Μεγαλώνω

 

Τώρα εδώ,


στα καθημερινά,


κάθε ώρα μεγαλώνω


κατά ένα έτος.



Ακούω τον βράχο μέσα μου


να σπάει


κομματάκι -κομματάκι,


έχει λίγη παγωνιά,


αλλά αντέχεται.



Είμαι απαθής ωστόσο


κι έτσι απαθής θα μείνω


στον αιώνα.