24/4/17

Όταν οι δρόμοι της Αθήνας δεν είχαν ονόματα




Από την εφημερίδα «Ακρόπολις», 25/1/1884.  Διατηρείται η ορθογραφία:

"Μετ’ άκρας ευχαριστήσεως έμαθον οι κάτοικοι των Αθηνών (...)  την βάπτισιν των αθηναϊκών οδών. Τέλος πάντων θα ηδυνάμεθα τώρα να ερωτώμεν πού είναι η οδός και να οδηγώμεν τους ερωτώντας αντί με το: πήγαινε δεξιά, κατέβα αριστερά, στρέψε προς τα επάνω, σημάδεψε τον Λυκαβηττόν και την Ακρόπολιν και άλλα αοριστότερα και μηδένα νουν έχοντα, ονομάζοντες αυτάς τας οδούς. (...).

21/4/17

"What a wonderful world"




What a wonderful world
Τι όμορφος που είναι αυτός ο κόσμος,
όταν παρατηρείς από ψηλά
λιβάδια ανθισμένα,
δάση πυκνά, ποτάμια βουερά
κι απέραντες γαλάζιες θάλασσες,
όταν δεν φτάνει ως τα αυτιά σου
ο ήχος των βομβών
που καταστρέφουν πολιτείες,
κραυγές ανθρώπων που ψυχορραγούν
διαμελισμένοι,
λυπητερά τραγούδια από παιδιά
που τριγυρνούν στους δρόμους ολομόναχα,
θρήνοι μπροστά σε φέρετρα,

Give peace a chance
αλλόμως,
δώσε επιτέλους μια ευκαιρία στην ειρήνη
για όλους τους κακότυχους
που βρέθηκαν στης συμφοράς το κέντρο,
που τριγυρνούν αλλοπαρμένοι
μες τα ερείπια των σπιτιών τους
ψάχνοντας τους αγαπημένους τους,
δώσε μια ευκαιρία στην ειρήνη,
μήπως κι ο κόσμος τούτος ο απάνθρωπος
γλυκάνει έστω μια στιγμή,
μήπως και γίνει όμορφος,
όπως  τον τραγουδάνε τα τραγούδια μας,

Imagine
γιατί, φαντάσου,
φαντάσου αλήθεια
όλοι εμείς σε κύκλο καθισμένοι
και με κεράκια αναμμένα
να τραγουδάμε ευγενικά,
αισθαντικά τραγούδια συναδέλφωσης,
άκακα αρνιά βελάζοντα
ευτυχισμένα μέσα στο μαντρί,
ενώ τα εκρηκτικά θα μας διαμελίζουν,
όμως αυτό εμάς δε μας φοβίζει,
γενναία, ατρόμητα αρνιά
που τραγουδάμε υμνώντας
το χασάπη μας,
γιατί έχει κατά βάθος καλωσύνη,
ω, αγαθέ χασάπη, κοίτα
με πόσο θάρρος έχουμε σταθεί μπροστά σου,
έλα λοιπόν και σφάξε μας,
εμείς θα σε αγαπάμε έτσι κι αλλιώς,

Always look on the bright side on life
πάντα εμείς θα βλέπουμε
τη φωτεινή πλευρά ετούτης της ζωής,
αγάπη,
ελπίδα,
αισιοδοξία,
με τους αφρούς και τα αίματα στο στόμα
ακόμα εμείς θα τραγουδάμε
τι όμορφος που είναι αυτός ο κόσμος
με τα πολύχρωμα λουλούδια του,
τις μελισσούλες του,
και τα καράβια που διασχίζουν ήρεμα
τα γαλανά πελάγη.


18/4/17

Το ελληνικό τραγούδι στα χρόνια της δικτατορίας 1967-1974





Ήμουν πολύ νέα, όταν επιβλήθηκε η δικτατορία στη χώρα μας και καλά-καλά δεν ήξερα τι ήταν αυτό το πράγμα. Μια και δεν καταλάβαινα ακριβώς τι είχε συμβεί, αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν η απαγόρευση να ακούω τα τραγούδια του Θεοδωράκη.

Τα τραγούδια άλλων καλών τραγουδοποιών δεν απαγορεύτηκαν μεν, αλλά όμως σταμάτησαν να ακούγονται  από το ελληνικό ραδιόφωνο - το οποίο, αν είχε κάποια ποιότητα προηγουμένως, την έχασε μετά την επιβολή της χούντας. Οι κρατικοί  ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν τραγούδια ανώδυνα και κατά κανόνα άνοστα.

11/4/17

Οι γεωμέτρες ιερείς



Είμαστε οι υπηρέτες των θεών.
Η κάστα μας χάνεται στα βάθη των γενεών και κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν ο πρώτος μας πρόγονος, αυτός που πήρε από τους Ουρανούς το δικαίωμα να δικάζει. Τη λεπτομέρεια αυτή δεν την ξέρει ο λαός. Παντού σ’ όλη τη χώρα, σ’ όλες τις πολιτείες μας είναι στημένα τα αγάλματα ενός μυθικού προγόνου που  λατρεύουμε. Είναι ο Δίκαιος Γεωμέτρης, ο συμπότης των θεών, ο σύντροφος στις ευωχίες τους και ο ιερός μεσολαβητής ανάμεσα σε κείνους και σε μας.

8/4/17

Αν άνθρωποι ήταν αράχνες




Αν οι άνθρωποι ήταν αράχνες, το φλερτ μεταξύ τους θα ήταν λίγο διαφορετικό.

Βέβαια, όπως έχει ορίσει η φύση, το θηλυκό θα καθόταν φρόνιμο και θα ονειρευόταν να φτιάξει την οικογένειά του - αυτό κάνουν όλα τα θηλυκά του κόσμου - και το αρσενικό βράζοντας στις ορμόνες του θα έψαχνε εδώ κι εκεί να βρει κανένα θηλυκό να εκτονωθεί. Όταν θα το έβρισκε, θα το πλησίαζε και θα άρχιζε το φλερτ. Μάλιστα, για να το συγκινήσει, θα έφερνε μαζί του και ένα δωράκι. Πάντα τα θηλυκά γοητεύονται από τους γαλαντόμους υποψήφιους.

5/4/17

"Κατέβηκαν ξανά τα μαύρα σύννεφα..."



Κατέβηκαν ξανά τα μαύρα σύννεφα,
φόβος απλώθηκε στην πολιτεία,
ο Θάνατος καβάλα στο άλογό του
βαρύθυμος περνά
κι οι δρόμοι άδειασαν.

Ακούγονται τα πέταλα του αλόγου του,
όπως χτυπούν τις πλάκες,
ήχος τρομαχτικός,
αναστενάζει Αυτός
και ακονίζει το δρεπάνι του.

Ένας πατέρας τραβάει τα μαλλιά του,
πιο πέρα μια γυναίκα
παραδίνεται χωρίς αντίσταση
κι ένα παιδί ανύποπτο κοιτάζει.

Απόλυτη σιωπή στην πολιτεία,
παράθυρα κλειστά
και τα λουλούδια στα μπαλκόνια
αδιάφορα αναδίνουν
το μεθυστικό τους άρωμα.

Άνοιξη,
σταυρωθείτε οι άνθρωποι.


3/4/17

Αλλαγή φύλου από λάθος διάγνωση





  
Μια μητέρα βουρτσίζει τα μακριά μαλλιά του γιου της. Το αγόρι γυρίζει το κεφάλι του και την κοιτάζει. Με αβέβαιη φωνή τη ρωτά: «Μαμά, θα μ’ αγαπούσες, αν ήμουν αγόρι;»

Κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτή τη σκηνή, το καταλαβαίνουμε αμέσως. Η μαμά θα ήθελε να είχε κορίτσι, αλλά το αγόρι δεν είναι ευχαριστημένο με  το ρόλο του κοριτσιού που του ανέθεσε η μαμά του. Το πιθανότερο είναι ότι το αγόρι αυτό θα εκδηλώσει σύντομα μια ψυχική διαταραχή που θα διαγνωσθεί ως διαταραχή φύλου. Μπορεί όμως η διάγνωση αυτή να μην είναι η σωστή.

31/3/17

Ελεύθεροι και δυστυχισμένοι





Λαοί ευτυχισμένοι δεν υπάρχουν, για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει ευτυχία, μια μόνιμη δηλαδή κατάσταση γαλήνης, ευχαρίστησης, χαράς, ικανοποίησης, κατά την οποία όλες οι επιθυμίες μας έχουν εκπληρωθεί και δεν ζητάμε τίποτε άλλο ποτέ πια.

Αυτά συμβαίνουν μόνο στον παράδεισο.

27/3/17

"Εσείς που τώρα..."






Εσείς που τώρα
σε μιαν άλλη διάσταση υπάρχετε
δεν βαρεθήκατε άραγε
την αδιατάραχτη γαλήνη σας
δεν νοσταλγείτε λίγο
τον πόνο των πραγμάτων
τα δάκρυα
για ό,τι ανέφικτα ποθήσατε;

Δύσκολο είναι να ανεχτούμε
την απάθειά σας
εμείς
που κάθε μέρα  εδώ
κάτω απ' το φως του ήλιου
χίμαιρες κυνηγούμε 
και ευτυχίες άπιαστες.


23/3/17

Οι καλοί τζιχαντιστές πάνε στον Παράδεισο






Νομίζω όλοι πια το έχουμε καταλάβει πως δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα με την ισλαμιστική τρομοκρατία.

Τελικά τι είναι αυτοί οι ισλαμιστές τρομοκράτες; Είναι κακοί άνθρωποι ή είναι παράφρονες; Τι τους ωθεί σ’ αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις που μας προκαλούν τη φρίκη;

21/3/17

Ποιητής




Πρέπει οπωσδήποτε
να ολοκληρώσει
την αποστολή του,
αλλιώς
κανένα νόημα δεν έχει
ετούτη η ζωή,
κανένα νόημα
η φιλία, ο έρωτας,
κανένα νόημα
οι άπειρες αναπνοές του,
οι καθρέφτες
που τον δείχνουν
κάθε μέρα να γερνά,
οι ηδονικές κραυγές
της εκσπερμάτωσής του,
τα όνειρα που έρχονται
στον ύπνο του,
ο κόσμος τούτος ο ατέλειωτος
κανένα νόημα δεν έχει,

αν δεν ολοκληρώσει το έργο του,
αυτό για το οποίο κλήθηκε,
για χάρη του οποίου
του δωρήθηκε το δώρο της ζωής,
το φως του ήλιου
και η αστραφτερή ομορφιά
πολλών πραγμάτων,
συμμετρικών προσώπων και σωμάτων,
φωνών,
βλεμμάτων,
σπάνιων ερώτων
και διάχυτων επιθυμιών.

Πρέπει οπωσδήποτε
να ολοκληρώσει
τα φανταστικά του σχήματα
που αιωρούνται ημιτελή εντός του,
να ξεχρεώσει την παλιά οφειλή του,

γιατί τι άλλο είναι 
εκτός από μια μηχανή
που τέλεια δουλεύει και παράγει,
μια μηχανή
που αυτός ανέλαβε την εποπτεία της
και πρέπει,
πριν να σπάσουν οι ιμάντες,
πριν οι βίδες ξελασκάρουν,
πριν οι ροδέλες του ξεδοντιαστούν,
να παραδώσει το προϊόν του
κι ύστερα
να περάσει στο αιώνιο σκότος.

Μα όμως έχει χρέος προηγουμένως
να δώσει στους ανθρώπους
αυτό
που μέσα του κοχλάζει
και γυρεύει σχήμα.






17/3/17

Ανακλαστική ευρωφοβία






Α
Για πάρα πολλά χρόνια ζούσα με την ψευδαίσθηση ότι οι μοναδικοί ευρωφοβικοί στην Ελλάδα ήταν οι κομμουνιστές, ένα ποσοστό δηλαδή του πληθυσμού μας σχετικά μικρό.

Βέβαια και το ΠΑΣΟΚ πούλησε ευρωφοβία για να πάρει την εξουσία, αλλά τα συνθήματά του δεν τα πήρα ποτέ στα σοβαρά και μάλλον είχα δίκιο. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» φώναζε το ΠΑΣΟΚ, αλλά φυσικά δεν το εννοούσε, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.

14/3/17

Η μισάνθρωπος κυρία και ο ψυχαναλυτής




Πίνω συχνά τον καφέ μου σε μια κεντρική καφετέρια της πόλης, όπου συχνάζουν φοιτητές, εργαζόμενοι, γυναίκες που κατέβηκαν στο κέντρο για ψώνια, αργόσχολοι, συνταξιούχοι, όλα τα είδη των θαμώνων γενικά. Έχω πάντα μαζί μου μια ξενόγλωσση εφημερίδα, καπνίζω τα τσιγάρα μου και διαβάζω για τον κόσμο, όπως τον βλέπουν οι άλλοι Ευρωπαίοι, καμιά φορά και οι Αμερικανοί.

Είμαι πάντα μόνη. Οι θαμώνες της καφετέριας μού ρίχνουν πότε πότε καμιά ματιά, αλλά δεν τους στέλνει κανένα σήμα η παρουσία μου, έτσι με αφήνουν ήσυχη.

9/3/17

Λευκή γυναίκα μεσόκοπη ψάχνει…







Είναι συνήθως από πενήντα χρονών και πάνω, μπορεί και εξήντα, μπορεί και εβδομήντα. Είναι λευκή και ζει σε κάποια ανεπτυγμένη χώρα της Ευρώπης ή της Βόρειας Αμερικής. Είναι οικονομικά ανεξάρτητη. Δεν είναι όμορφη. Δεν είναι λεπτή. Δεν είναι ελκυστική. Έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και ένα παρελθόν αποτυχημένων ερωτικών σχέσεων. Και είναι μόνη.

6/3/17

"Verdünner"




Φερντύνερ λένε στα γερμανικά αυτό που εκλεπτύνει,
θίνερ στα αγγλικά,
στα ελληνικά αντιστοίχως πρέπει να λέγεται εκλεπτυντικό.

Παρακαλώ,
θα ήθελα ένα εκλεπτυντικό
για να απαλύνω μερικά χοντρά και άκομψα συμβάντα της ζωής μου, 
όπως ας πούμε
την ιστορία μου με κείνον τον αγράμματο και άξεστο νεαρό
που όμως μπόρεσε να αναταράξει τα βαλτωμένα μου νερά
με φράσεις και με πράξεις
που δεν μπορώ  έτσι απεριποίητες να τις εκθέσω ενώπιόν σας,

επίσης θέλω να βάλω λίγο εκλεπτυντικό
στη σχέση μου με τη μητέρα μου,
άγρια σχέση και πολύ τραχιά,
με συναισθήματα ακραία θανάτου, φόβου και απέραντης λατρείας,
με άλλα λόγια τελείως ακατάλληλη για ραφινάτα γούστα,

καθώς
 -κι αυτό κυρίως με ενδιαφέρει-
θέλω πολύ και άφθονο εκλεπτυντικό
για να παρουσιάσω δημοσίως τις δικές μου σκέψεις.
Φοβάμαι, ξέρετε,
αν δεν τις κάνω πιο κομψές και φιγουράτες,
μήπως το πνεύμα σας εξεγερθεί,
μήπως σας κάνω εχθρούς, 
πριν με γνωρίσετε καλά-καλά.

Θέλω ακόμα να ρίξω εκλεπτυντικό  
παντού όπου περιφέρομαι,
να γίνουν όλα πιο εξευγενισμένα,
ο υπόκοσμος ας πούμε να γίνει πιο κομψός
και η διαφθορά πιο λεπτεπίλεπτη
και γενικώς  να εκλεπτυνθούν οι άνθρωποι σε όλες τις στιγμές του βίου τους.

Επίσης ο θεός,
πρέπει κι εκείνος κάπως να εκλεπτυνθεί,
να μην τρομάζει με τις αγριοφωνάρες του,
να γίνει πιο ευγενικός και φινετσάτος.

Με λίγα λόγια θέλω να αγοράσω τόνους από εκλεπτυντικό,
χιλιάδες χιλιάδων τόνους,
να περιλούσω όλο τον κόσμο,
ώστε να γίνει χαριέστερος.

Αλλά, τι βλέπω,
 «Προσοχή», γράφει η ετικέτα,  
«μεγάλος κίνδυνος, αν το εισπνεύσετε»,
επίσης 
«προσοχή, να μην το πιείτε και μην πάει στα μάτια σας».

Μα τι εκλεπτυντικό αθλίας ποιότητος είναι αυτό,
με τέτοιο ευτελές προϊόν είναι αδύνατο να κάνω τη δουλειά μου
και επομένως τίποτα,
ο θηριώδης νεαρός,
η απερίγραπτη μητέρα μου,
οι τραχιές μου σκέψεις,
ο κόσμος ο χοντροκομμένος,
και ο ακατέργαστος θεός
θα συνεχίσουν
να περιφέρονται κυκλοτερώς στο νου μου
ματώνοντας κατά καιρούς τις παρυφές του εγκεφάλου μου,
αφού ακίνδυνο εκλεπτυντικό
 -φερντύνερ για τους Γερμανούς και για τους Άγγλους θίνερ- 
ακόμα δεν κυκλοφορεί στην αγορά.


3/3/17

Ασπασία Αννία Ρήγιλλα





 Όλοι έχουμε αναφέρει κάποια στιγμή το όνομά της, ελάχιστοι όμως ξέρουμε ποια είναι αυτή η Ρήγιλλα - αν δηλαδή πρόκειται για γυναίκα ή για κάτι άλλο που αγνοούμε εντελώς.

Ολόκληρο το όνομά της ήταν Appia Annia Regilla Atilia Caucidia Tertulla, αλλά, όταν ήρθε στην Ελλάδα, την είπαμε Ασπασία και την κάναμε Ελληνίδα, μια και παντρεύτηκε τον πάμπλουτο Έλληνα αριστοκράτη Ηρώδη Αττικό.

28/2/17

Στη δημοκρατία έχουν και οι ανόητοι δικαίωμα να εκφράζονται





Στην ξεχαρβαλωμένη δημοκρατία του τόπου μας βρίσκω πολύ παρήγορο το γεγονός ότι οι κραυγές παράλογου μίσους εναντίον ενός νεκρού προκάλεσαν την υγιή αντίδραση των περισσότερων συμπολιτών μας αναγκάζοντας τους ανόητους να σιωπήσουν.

Φυσικά, δημοκρατία έχουμε και μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε.

Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης δεν είναι αυτονόητα πράγματα. Εμείς εδώ μπορεί να τα θεωρούμε δεδομένα και να λέμε δημόσια ό,τι μας κατεβάσει ο νους μας, όμως σε πολλά μέρη του κόσμου είναι απαγορευμένα. Απαγορευμένα ήταν επίσης και στο παρελθόν σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. 

25/2/17

Παιδόφιλοι και άλλες σεξουαλικές παιδικές ιστορίες




                                    Χανιά, Ταμπακαριά


Ο κύριος Θανάσης δουλεύει εργάτης στο ταμπάκικο του αδελφού του , του κ. Νίκου,  και πότε-πότε κάνουμε παρέα όλοι μαζί. Έχει και μια κόρη, την Κωνσταντίνα, λίγο μικρότερή μου, και κατεβαίνουμε στον κήπο και παίζουμε. Αλλά τη βαριέμαι λιγάκι, επειδή δεν παίζει καλά.

22/2/17

"Οι παράξενες ημέρες του Φεβρουαρίου"





Έχει ένα φως αλλιώτικο αυτός ο μήνας
κάπως ωχρό, υπαινικτικό
ο ουρανός με σκόρπια σύννεφα
μέσα σε μια λεπτή μελαγχολία
ωστόσο ήρεμος και μια ιδέα φιλικός

τα απογεύματα
σηκώνεται ένας αέρας μέτριος
που δένει με το φως
-κάτι πλανιέται στην ατμόσφαιρα
που όλο ξεγλιστρά και χάνεται-
φως και αέρας μαζί
και αυτό που διαφεύγει, το απροσδιόριστο
τα τρία στοιχεία αυτού του μήνα
που μεγαλώνουν οι ημέρες.

Απόκριες κάποτε
στην επαρχιακή μου πόλη
παιδιά μασκαρεμένα
μια αόριστη χαρά χωρίς αντίκρισμα
μια προσμονή που ολοκληρώνεται
χωρίς να έχει τίποτε συμβεί

μα είναι κυρίως αυτό το φως
του Φεβρουαρίου
κάπως ωχρό και υπαινικτικό
και ο ψυχρός αέρας
που κυλά στους άδειους δρόμους
η θάλασσα από κάτω με τα κύματα
μες στην απόμακρη ωραία μοναξιά της

στρίβουν οι μασκαράδες στη γωνία
και χάνονται
και η πόλη στέκεται έρημη
γεμάτη προσδοκίες
λουσμένες στο ωραίο κίτρινο φως
μετά φυσά εκείνος ο αέρας
και ολοκληρώνεται η ανεξήγητη αναμονή

δεν έχεις τίποτα
αλλά εντός σου κάτι αλλάζει θέσεις διαρκώς
και προσαρμόζεται
μέσα στο ήσυχο απόγευμα
όλα είναι μακρινά
μα αναδίνουν μια ιδέα θαλπωρής
κάτι που είναι εδώ και όλο ξεφεύγει
κάτι που θα ήθελες να είναι 
αλλά δεν είναι τελικά.


20/2/17

Ονόματα Νηρηίδων, όπως τα βρίσκουμε στο Σ 39-49 της Ιλιάδας.




νθ ρ ην (και εκεί ήταν) Γλαύκη τε Θάλειά τε Κυμοδόκη τε
Νησαίη Σπειώ τε Θόη θ λίη τε βοπις (με τα μεγάλα μάτια)
Κυμοθόη τε κα κταίη κα Λιμνώρεια
κα Μελίτη κα αιρα κα μφιθόη κα γαύη
Δωτώ τε Πρωτώ τε Φέρουσά τε Δυναμένη τε
Δεξαμένη τε κα μφινόμη κα Καλλιάνειρα  
Δωρς κα Πανόπη κα γακλειτ (ξακουστή) Γαλάτεια
Νημερτής τε κα ψευδς κα Καλλιάνασσα·
νθα δ ην Κλυμένη άνειρά τε κα άνασσα
Μαρα κα ρείθυια ϋπλόκαμός (καλλιπλόκαμη) τ μάθεια
λλαι θ α κατ βένθος λς Νηρηΐδες σαν
(κι άλλες Νηρηίδες που ήταν στα βάθη της θαλάσσης).


Από όλα αυτά τα μαγευτικά ονόματα μόνο δύο κατόρθωσαν να διαβούν τους αιώνες και να φτάσουν ως τις μέρες μας:  Θάλεια και  Γαλάτεια. 

Τα υπόλοιπα καταποντίστηκαν στα βάθη της θαλάσσης, εκεί που ζούσαν οι πανέμορφες Νηρηίδες, στο παλάτι του πατέρα τους Ωκεανού.