25/9/17

Ειδήσεις εκατό χρόνια πριν




Από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης»:

 25 Ιουλίου 1917

Επί αισχροκερδεία

Εμυνήθη επί αισχροκερδεία υπό του Ιω. Παπαδάκη, ο υπάλληλος του παντοπωλείου του Ι. Στάμου, Κωνστ. Λοκαντίκης, διότι επώλησε σανόν εκ βρώμης προς 70 λεπτά την οκάν, ενώ η διατίμησις ορίζει αυτόν προς 35 λεπτά.

18/9/17

"Όλα είναι μάταια..."



Όλα είναι μάταια
το είπε ο Εκκλησιαστής

θα ήταν προφανώς
ένας ξεδοντιασμένος γέροντας
όταν κατάλαβε
τη ματαιότητα των πάντων
θα είχε κάνει στη νεότητά του
όργια
μεθύσια
και ασέλγειες
με παλλακίδες
και με εφήβους
ίσως να είχε κάνει
και κάποια φονικά
θα είχε κλέψει
ολόκληρα κοπάδια
από τους γείτονές του
θα είχε συκοφαντήσει σωρηδόν
θα είχε άγριες αντιζηλίες
και ανταγωνισμούς
με τους συγκαιρινούς του
θα υπήρξε υποκριτής
θα είχε προσκυνήσει
τους άδικους του τόπου του
θα είχε απειλήσει
θα είχε μουντζώσει πολλές φορές
τους Ουρανούς

και τώρα
σαπισμένος πια απ’ τα γεράματα
με ένα ημιθανές κορμί
κατάλαβε επιτέλους
πόσο μάταια πάλευε
χρόνια και χρόνια
για φευγαλέες διακρίσεις
για ηδονές
και τα τοιαύτα.


Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Μανδραγόρας», τεύχος 56.

3/9/17

"Είναι ατέλειωτος ο χρόνος..."




Είναι ατέλειωτος ο χρόνος
(αν κάπως σε παρηγορεί αυτό
ή αν ίσως σε απελπίζει
του ρολογιού το επίμονο τικ τακ
που θα αντηχεί αέναα στους αιώνες,
ενώ εσύ ακίνητος θα μένεις
σε ένα μοιραίο τακ
με μια εικόνα τελευταία του κόσμου
θολή, ανεξήγητη 
στα σβησμένα μάτια σου).


31/8/17

Rohingya, μια από τις πιο καταδιωγμένες εθνικές μειονότητες στον κόσμο




Με αφορμή το πρόσφατο πογκρόμ εναντίον τους ανεβάζω ένα παλιό μου σχετικό κείμενο από το 2010.

Ποιος ασχολείται με τη Μιανμάρ; Ποιος τη θυμάται;

Κάποια στιγμή τα ειδησεογραφικά πρακτορεία μάς τη θύμισαν, όταν τον Αύγουστο του 2008 ο κυκλώνας Ναργκίς διέλυσε τις υποδομές της χώρας και σκότωσε χιλιάδες κατοίκους της. Μετά πάλι την ξεχάσαμε.

29/8/17

Ο εκπεσών Άγγελος




-Σου απαγορεύω να απαιτείς, του είπε και για πρώτη φορά μέσα στη μακαριότητά του ένιωσε κάτι που δεν έμοιαζε με μακαριότητα.

Ο Άλλος έμεινε σιωπηλός.

Οι  Υπόλοιποι γύρω παρακολουθούσαν  απορημένοι. Αυτή η διαφορετική θέληση του Άλλου είχε προκαλέσει μια ανεπαίσθητη ταλάντωση στην ακύμαντη διάστασή τους, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά , αν και ήταν ανίκανοι να κατανοήσουν τι σημαίνει να συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά.

26/8/17

Οι ταπεινοί Αθηναίοι της εποχής του Αριστοφάνη







Τι έκαναν άραγε οι Αθηναίοι της εποχής του Αριστοφάνη, όταν δεν πήγαιναν στην Εκκλησία του Δήμου ή στο θέατρο ή στα γυμνάσια ή στους διάφορους αθλητικούς αγώνες ή στις θρησκευτικές γιορτές ή στον πόλεμο;

Προφανώς δούλευαν. Διότι δεν ήταν πλούσιοι όλοι οι Αθηναίοι. Οι πιο πολλοί ήταν μεροκαματιάρηδες άνθρωποι, βιοπαλαιστές, μεσαίοι οικογενειάρχες.

Σε τέσσερις κωμωδίες του Αριστοφάνη, Ιππής, Πλούτος, Αχαρνής και Σφήκες, βλέπουμε τα εξής επαγγέλματα:

24/8/17

Ο μαθητευόμενος δημιουργός






Όταν ο μαθητευόμενος δημιουργός έφτιαξε τον Κόσμο που ξέρουμε, κάλεσε γεμάτος καμάρι το Δάσκαλό του για να του τον δείξει.

-Κοίτα, Δάσκαλε, τι έφτιαξα! Πώς σου φαίνεται; Σου αρέσει;

Ο Δάσκαλος ξαφνιάστηκε πολύ με την πρωτοβουλία του μαθητή του.

-Τι ακριβώς είναι αυτό; ρώτησε καχύποπτα.

-Είναι ένας Κόσμος! απάντησε ο μαθητευόμενος δημιουργός απολαμβάνοντας την έκπληξη του Δασκάλου του.

-Χμ! έκανε συγκρατημένα ο Δάσκαλος. Ώστε το αποτόλμησες τελικά.

-Για ρίξε μια ματιά και πες μου. Πιστεύω ότι έκανα καλή δουλειά.

22/8/17

Ποιος ήσουν στις προηγούμενες ζωές σου;






Αν κάνατε ποτέ αυτή την αξιόπιστη έρευνα που στηρίζεται σε αυστηρά επιστημονικές μεθόδους, θα διαπιστώσατε ότι υπήρξατε πολύ σημαντική προσωπικότητα στις προηγούμενες ζωές σας, βασιλιάς, πρίγκιπας, στρατηγός, αριστοκράτης, φεουδάρχης, η Κλεοπάτρα, ο Μέγας Ναπολέων, ο Γκάντι, η Μάτα Χάρι ή έστω η Χιονάτη.

Οι πιθανότητες να υπήρξατε δούλος, φτωχός, άσημος, λωλός, βιαστής, μαστροπός, κλέφτης είναι μηδενικές. Ούτε ο Χίτλερ υπήρξατε. Ούτε ο Πολ Ποτ. Ούτε ο άνθρωπος- ελέφαντας. Ούτε ποτέ δουλέψατε σε χαμαιτυπείο. Ούτε καν ανώμαλος κατά συρροήν δολοφόνος δεν υπήρξατε.

19/8/17

Τι απαγορεύει η Δημοκρατία να λέμε






Μέχρι ποίου σημείου μπορεί να ανεχθεί η Δημοκρατία τις λεκτικές επιθέσεις των εχθρών της; Νομομαθής δεν είμαι και επομένως δεν μπορώ να δώσω τη σωστή απάντηση. Η λογική μου όμως λέει ότι κάπου πρέπει να υπάρχει ένα όριο.

Στη Δημοκρατία έχουμε την ελευθερία να λέμε ό,τι θέλουμε, ό,τι σκεφτόμαστε. Μπορούμε ακόμα και να τη βρίζουμε και να προτείνουμε άλλα πολιτεύματα στη θέση της που τα θεωρούμε καλύτερα, χωρίς τον κίνδυνο να συλληφθούμε και να περάσουμε από δίκη ως εχθροί της. Αυτή είναι μία από τις αξίες της και γι’ αυτό η Δημοκρατία είναι τόσο αγαπητή στον ελεύθερο κόσμο. Αν βέβαια περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις, τότε το πράγμα αλλάζει, επειδή στην περίπτωση αυτή η Δημοκρατία νιώθει ότι απειλείται άμεσα.

17/8/17

Ωραία Ελένη και Πάρις: πώς έσβησε ένας μεγάλος έρωτας





Στο Ζ της Ιλιάδας ο Έκτωρ ψάχνει τον αδελφό του Πάρι και πού τον βρίσκει; Στα δώματα της Ελένης, δίπλα στις γυναίκες που υφαίνουν, ενώ έξω από τα τείχη οι μάχες μαίνονται.

Η Ελένη έχει φαίνεται βαρεθεί προ πολλού τον μαλθακό εραστή της. Διότι, εντάξει, όμορφος είναι ο Πάρις, αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να έχει και ανδρισμό, να είναι γενναίος πολεμιστής, να υπερασπίζεται την πόλη του και τα γυναικόπαιδά της. Στο κάτω κάτω εξαιτίας του έχει ανάψει αυτός πόλεμος.

12/8/17

"Δαμόκλειες σπάθες"




Γεμάτος είναι ο ουρανός
από δαμόκλειες σπάθες
που σημαδεύουν τα κεφάλια μας
κι εμείς ανέμελοι από κάτω 
τριγυρνάμε.


11/8/17

Άνδρες του μύθου




 Εκεί κάπου που η ηλικία δεν είναι πια εντελώς παιδική, καθώς η εφηβεία υφέρπουσα αφήνει στο σώμα τα πρώτα αδιόρατα αποτυπώματά της, τότε που ο κόσμος ακόμα φαντάζει μυθικός και απέραντος και κυρίως όμορφος – αυτό: όμορφος – κι έχεις μεγάλη λαχτάρα να μεγαλώσεις και να τον γευτείς, μπαίνουν στη ζωή σου τα πρώτα είδωλα, οι ωραίοι άνδρες, οι σκληροί, οι γενναίοι, οι αψεγάδιαστοι, οι τέλειοι: οι σταρ του κινηματογράφου.

10/8/17

"Αντηχήσεις"




Πάλι θα βάλω τα ωραία μου
το πρόσωπο θα βάψω
μέσα σε κόσμο θα κυκλοφορήσω
και αυτή η βουή
οι φωνές
οι μουσικές αυτές
θα γεμίσουν
τον άδειο
τον τεράστιο
χώρο μέσα μου 
με τις αντηχήσεις τους.


8/8/17

Η συναναστροφή σου με ηδύνει






«Παρ’ την φωτογραφία μου
και βαρ’την εις τον τοίχο
και κάτσε και περίμενε,
πότε θα σου μιλήσω».

Με αυτή την αφιέρωση έστειλε τη φωτογραφία του στην καλή του ένας νεαρός ερωτευμένος πριν από μερικές δεκαετίες.

6/8/17

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας




Τι είναι αυτό; เอเธนส์
Αυτό;  АФІНИ 
Αυτό; ΑφiΗbI
Αυτό; hAITHNE

29/7/17

"Συμβαίνει ξαφνικά..."





Συμβαίνει ξαφνικά
να ανατρέπονται οι ρυθμοί
και ο περίκλειστός σου χώρος
να στέκει ανυπεράσπιστος στο φως
σχεδόν ψυχορραγώντας
τότε η απουσία ορθώνεται εφιαλτική
και θριαμβεύει το κενό
τότε ο μεγάλος κίνδυνος
να γονατίσεις και να παραδοθείς
καθώς η αλήθεια σε τσακίζει  
και οι ψευδαισθήσεις έχουν εξανεμιστεί.


27/7/17

Η τραγωδία της μπάσας φωνής






Χτυπά το τηλέφωνο και το σηκώνω:

-Ναι;
-Καλημέρα. Είστε ο κύριος Αλέκος;
-Όχι, ο Αλέκος λείπει αυτή τη στιγμή από το σπίτι.
-Α, μάλιστα. θα είστε ο πατέρας του τότε.
-Όχι, δεν είμαι ο πατέρας του, η γυναίκα του είμαι.

Καταπίνω την προσβολή και κατεβάζω το ακουστικό. Εντάξει, ήμουν λίγο βραχνιασμένη, αλλά να με περάσει και για τον πεθερό μου;

13/7/17

Και η κατάθλιψη φοβέρα θέλει





Ήρθε το καλοκαίρι με τους καύσωνες κι εμείς με τα ευαίσθητα νεύρα περνάμε δύσκολες ώρες.

Δεν ξέρω, αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά όποτε έχει καύσωνα, γίνεται κι ένα παράλογο φονικό στη χώρα, διότι τους τρελούς τους πειράζει πολύ η ζέστη. Εμείς που ακόμα δεν περάσαμε τη διαχωριστική γραμμή, απλώς ζοριζόμαστε κι έχουμε παρέα τη γνωστή συντρόφισσα κατάθλιψη να μας γυροφέρνει και να μας υποβάλλει ύπουλες ερωτήσεις:

11/7/17

"Έξι νύχτες"




Νύχτα Τρίτης
Ξύπνησα αργά το απόγευμα με μια άγρια μελαγχολία. Ήπια καφέ, κάπνισα δυο τσιγάρα. Ύστερα χώθηκα κάτω από τις κουβέρτες  και σκεφτόμουν τον Τάκη. Θα ήθελα να τον έβλεπα, αλλά ο Τάκης είναι δύσκολος, δεν εμφανίζεται, όποτε θέλω εγώ. Κι όλα εδώ μέσα ακίνητα, καμιά ελπίδα. Σκεπάζομαι ως επάνω με την κουβέρτα και βρίζω όλο τον κόσμο. Στις εννιά τηλεφωνεί ο Θανάσης, θέλει να με δει. Νυστάζω, του λέω. Έμεινα όλη τη νύχτα ξάγρυπνη και καταχτυπούσα φλιτζάνια και ποτήρια σαν το φάντασμα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να καταπιώ όλα τα χάπια που υπήρχαν στο σπίτι, ύστερα μετάνιωσα.

9/7/17

"Πόσο γλυκός είναι αυτός ο πόνος..."




Α, πόσο γλυκός είναι αυτός ο πόνος,
πόσο γλυκά στριφογυρίζει το μαχαίρι
μες τα σπλάχνα μου
και βγάζει έξω
λάθη, ντροπές κι αδυναμίες
και πώς πετά με καταφρόνια
στα σκουπίδια
όλη τη νιότη μου
που σπαταλήθηκε στρεβλά,

πόσο ανεξήγητα γλυκός
είναι αυτός ο πόνος
και τι παράλογη ηδονή
έχει η αποτυχία
τώρα που  δεν μπορεί πια τίποτε
να αλλάξει,
τώρα που κατεβαίνει η ζωή
 ολοένα πιο χαμηλά.


6/7/17

Ανθολογία μικρού διηγήματος για τη νύχτα, εκδ. κύμα











Συμμετέχω με το διήγημά μου "Έξι νύχτες".
Η παρουσίαση θα γίνει στο Polis art cafe (στοά Αρσακείου) την Κυριακή, 9 Ιουλίου, στις 9μμ.


29/6/17

Barnevernet. Τα παιδιά ανήκουν στην κοινωνία, όχι στους γονείς.





Γιατί κάνουμε παιδιά;
Από μικρή έθετα στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση, καθώς εγώ προσωπικά δεν είχα ποτέ επιθυμία να κάνω παιδιά.

Γιατί, παραδείγματος χάριν έκαναν παιδιά οι άνθρωποι της λίθινης εποχής; Εδώ η απάντηση είναι εύκολη: έκαναν παιδιά από ένστικτο όπως τα ζώα. Η ιδέα της αντισύλληψης, της προφύλαξης από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ήταν ακόμα ανύπαρκτη στο ανθρώπινο μυαλό.

26/6/17

"Είναι μια τρελή εδώ πέρα..."




Είναι μια τρελή εδώ πέρα,
μέρες ολόκληρες παραμιλά,
πάει έρχεται,
κάνει μορφασμούς,
κάτι προσπαθεί να μου πει.

Στα χέρια της παίζει
πριόνια, μαχαίρια
και γελά ασταμάτητα,
έπειτα ουρλιάζει σαν σκυλί.

Μια τρελή είναι,
δεν δίνω σημασία,
αυτή επιμένει,
ουρλιάζει μέσα στο αυτί μου,
κάτι θέλει να μου πει.

Δεν καταλαβαίνω.

23/6/17

Κάτω η ορθογραφία!





Δειλά αποδώ κι αποκεί βλέπω να ξεφυτρώνουν μικρές ανταρσίες κατά της ορθογραφίας της γλώσσας μας.

Και δηλαδή γιατί πειράζει να γράφουμε λάθος τις λέξεις; Αμάν πια με αυτή τη δικτατορία της ορθογραφίας που μας θέλει όλους αλάνθαστους και βαθείς γνώστες της ελληνικής.

19/6/17

Λιποφετιχισμός, μια θανατηφόρα παραφιλία






Στο κανάλι TLC που παρακολουθώ καμιά φορά υπάρχει μια σειρά που παρουσιάζει τρομαχτικά παχείς ανθρώπους, ανθρώπους που ζυγίζουν πάνω από 200, 300, 400 κιλά.

Συνήθως βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο πριν τον θάνατο. Ανίκανοι να μετακινηθούν οι περισσότεροι χωρίς βοήθεια, παραμένουν μόνιμα ξαπλωμένοι και η εικόνα τους μας προκαλεί φρίκη. Η σειρά δείχνει την ύστατη προσπάθειά τους να χάσουν βάρος με τη βοήθεια ειδικευμένων γιατρών, με δίαιτα και με χειρουργικές επεμβάσεις. Κάποιοι από αυτούς τα καταφέρνουν.

17/6/17

"Οι ηθοποιοί"






Τόσο πολύ μαγεύτηκαν
από τους ρόλους τους οι ηθοποιοί
που, όταν τέλειωσε η παράσταση
και έπεσε η αυλαία,
εκείνοι βυθισμένοι ακόμα μες στην έκσταση
με βδελυγμία απέρριψαν το ενδεχόμενο
να βγουν έξω στους δρόμους
φορώντας τις καθημερινές τους φορεσιές.

Έμειναν έτσι στη σκηνή
κάνοντας βόλτες πέρα δώθε,
τις μάσκες τους φορώντας,
 χαϊδεύοντας τις βελουδένιες τους στολές
και κάθε τόσο επαναλαμβάνοντας
μια ωραία φράση από το κείμενο.

Και λίγο πιο μετά ξεθάρρεψαν,
άρχισαν πάλι από την αρχή το έργο
μπροστά στα αδειανά καθίσματα
τώρα με τόλμη αυτοσχεδιάζοντας,
προσθέτοντας και αφαιρώντας λόγια,
αλλάζοντας τα γεγονότα
και προσαρμόζοντάς τα στις επιθυμίες τους
και ξαφνικά έγινε η σκηνή ένας ωραίος κόσμος
γεμάτος περιπέτειες και εντάσεις.

Ο εαυτός τους χάθηκε σιγά- σιγά, ξεχάστηκε,
στο τέλος έγιναν οι ρόλοι τους.

Ευτυχισμένοι τώρα περιφέρονται,
ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις,
ερωτεύονται, αυτοκτονούν,
ύστερα ξαναζωντανεύουν,
ξανά ερωτεύονται, ξανά αυτοκτονούν
 -ω, είναι μια υπέροχη ζωή αυτή που ζουν,
ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες τους,
όχι όπως εκεί έξω στα σκουπίδια,
τη δυσωδία και τη φθορά.

Ευχαριστώ την κ. Ασημίνα Ξηρογιάννη που συμπεριέλαβε το ποίημά μου στην ανθολόγηση.

16/6/17

"Η πόλη μου"






Η πόλη μου
είναι μια πόλη ολοκληρωμένη,
πάντα τα ίδια πρόσωπα,
τα ίδια γεγονότα
ανακυκλώνονται συνέχεια,
τίποτε νέο
δεν συμβαίνει πια εδώ.

Η πόλη μου
έγινε μακέτα,
στέκεται τώρα μέσα μου
κι εγώ βολτάρω κυκλικά
μιλώντας με σκιές που ενοικούν
σε σπίτια που γκρεμίστηκαν,
κοιτάζοντας τοπία που χάθηκαν.

Η άλλη,
αυτή που βλέπουνε τα μάτια μου,
είναι μια ξένη πόλη,
δεν με αναγνωρίζει
κι εγώ σαν ξένη
τη μολύνω
με τις αναμνήσεις μου.









15/6/17

"Παραλλαγή στο ίδιο θέμα"





Εδώ,
σ’ αυτούς τους δρόμους
περπατούσα κάποτε,

το φως του ήλιου
χάιδευε το σώμα μου,
οι μυρωδιές από τα μαγαζιά
ερέθιζαν την όσφρησή μου
και πρόσωπα οικεία
συναντούσα 
σ’ αυτούς  εδώ τους δρόμους
που εσείς
με ασυνείδητη αλαζονεία
περπατάτε τώρα
νομίζοντας
πως τούτη εδώ η πόλη
σας ανήκει,
όπως το νόμιζα κι εγώ.

Ποιοι είστε εσείς
και πότε ξεφυτρώσατε
και πώς κυριαρχείτε
με τόση υπεροψία
σ’ αυτούς εδώ τους δρόμους
που κάποτε περπάτησα
κι αγάπησα
και έκανα δικούς μου
και πού είναι εκείνες οι μορφές
οι γνώριμες
που συναντούσα στον περίπατό μου...

Τώρα με αδιαφορία,
με απερισκεψία
περπατάτε εσείς,
ποδοπατάτε,
χώνετε βαθιά στη γη
τα πρώτα χρόνια της ζωής μου.


14/6/17

"Το χώμα που πατάτε..."





Το χώμα που πατάτε
να το αγαπάτε,
κρατά από το σώμα σας
δονήσεις,
θυμάται πράγματα δικά σας
που έχετε ξεχάσει εσείς

κι ακόμα, όταν μακριά του
άλλα χώματα πατάτε,
πάντα αυτό κρατά
τη μυρωδιά της σάρκας σας
και τις αδιόρατες εναλλαγές
της διάθεσής σας.

Και τώρα εγώ που
χρόνια ζω σε ξένα μέρη
κι άλλοι πατούν το χώμα
που πρώτο ένιωσε τους κραδασμούς μου
φθονώ αυτούς
που  βεβηλώνουν
ανύποπτοι και άσκεφτοι
τη γη της ιερής μου ηλικίας.


11/6/17

Σεξουαλικές προτιμήσεις και Φύση






Η άποψή μου για τις σεξουαλικές σχέσεις είναι περισσότερο ελευθεριάζουσα από όσο ο μέσος όρος των συγχρόνων μου. Για παράδειγμα δεν είμαι κατά των αιμομικτικών σχέσεων, εφόσον α) δεν προκύπτει παιδί που ίσως έχει γενετικά ελαττώματα και β) οι συμβαλλόμενοι είναι ενήλικες και θέλουν να το κάνουν.

10/6/17

Μπράβο στους Αλβανούς, στους Ρομά όχι




Τα πρώτα χρόνια που οι Αλβανοί εισέρρεαν στη χώρα καθημερινά κατά εκατοντάδες και είχε γεμίσει ο τόπος από αυτούς, η ελληνική κοινωνία, όπως καλά θυμόμαστε, τούς αντιμετώπισε με δυσπιστία και εχθρότητα. Ήμασταν ακόμα άμαθοι σε αθρόες εισροές αλλοδαπών συν το ότι αρκετοί από αυτούς είχαν βγει από τις αλβανικές φυλακές και είχαν έρθει εδώ για να συνεχίσουν τη λαμπρή καριέρα τους.

9/6/17

"Ωραία βραδιά ανοιξιάτικη..."




Ωραία βραδιά ανοιξιάτικη,
οι άνθρωποι αμέριμνα βολτάρουν
και στο καφέ
μια κάποια παραπάνω κίνηση
με φίλους του ποιητή
που ήρθαν για να τον ακούσουν,
στο πεζοδρόμιο τραπεζάκια,
ανέμελες κουβέντες
και χαμόγελα
κι ανάμεσα στις λέξεις
γλιστρούν από τις χαραμάδες
λόγια κρυφά απελπισίας,
σκοτεινές ζωές,
σκέψεις θανάτου,
μετά ξανά 
η καθημερινότητα κυριαρχεί,
"κάνει μια κάποια ψύχρα",
"η ώρα πέρασε",
χωρίζουμε,
μπαίνει ο καθένας
μέσα στα σκοτάδια του 
σιωπηλός.


6/6/17

Τι σκέφτεστε; Πώς νιώθετε; Τι κάνετε;







Αγαπητό μου φέις μπουκ, κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω για το καθημερινό, αδιάλειπτο ενδιαφέρον σου για την ατομική μου κατάσταση και να σου ζητήσω συγγνώμη που μέχρι σήμερα σε σνόμπαρα και δεν σου απαντούσα.

Ειδικά εγώ που ζω μόνη δεν μπορείς να φανταστείς πόσο συγκινούμαι κάθε πρωί με αυτές τις πολύ προσωπικές ερωτήσεις που μου κάνεις. Κανονικά θα έπρεπε  όλοι μας εδώ να απαντούσαμε καθημερινά σ’ αυτές τις τρεις ερωτήσεις σου, οπότε το timeline μας θα ήταν γεμάτο από εξομολογήσεις, καημούς, βάσανα, γκρίνιες και πόθους ευσεβείς και θα μεταμορφωνόταν σε ένα απέραντο ψυχιατρείο με μεγάλο ενδιαφέρον όμως, καθώς θα μαθαίναμε ο ένας τα μυστικά του άλλου.

3/6/17

Κοινωνική εργασία, γιατί όχι;






Είχα την καλή τύχη να εργαστώ ως εκπαιδευτικός σε σχολεία, όπου οι μαθητές έχοντας πάρει σωστή αγωγή από τα σπίτια τους ήταν συνεργάσιμοι, είχαν καλούς τρόπους και δεν δημιουργούσαν προβλήματα στην τάξη. Ως έφηβοι ήταν ζωηροί και πολλές φορές άτακτοι, πράγμα που είναι δείγμα ψυχικής υγείας. Ποτέ ωστόσο δεν υπερέβησαν τα εσκαμμένα.