16/10/19

"Την άνοιξη ξανά οι νεραντζιές θα ανθίσουν"






Κι όμως την άνοιξη
ξανά οι νεραντζιές θα ανθίσουν.

Τα πεζοδρόμια θα είναι πάντα βρόμικα,
μες στους πολύβουους δρόμους
θα φρακάρουν τα αυτοκίνητα,
λίγο πιο πάνω θα διαδηλώνουν
κάποιοι νεαροί
κι οι λωποδύτες επιδέξια
θα χώνονται μέσα στο πλήθος.
Θα έχει η ατμόσφαιρα  παρ' όλα αυτά
κάποια παράξενη ζωντάνια,
κάποια ευθυμία ανεξήγητη.

Οι νεραντζιές  θα στέκονται ανθισμένες,
θα στέλνουν το δικό τους μήνυμα.
Αλλά οι διαβάτες αδιάφοροι θα προσπερνούν.



14/10/19

Φέρα, βρωμιάρα φέρα






Το παρόν κείμενο γράφεται:
α) μετά από μια ολόκληρη νύχτα αϋπνίας που προέκυψε ύστερα από μια σειρά κακών νυχτών με λίγο ύπνο
β) με ένα πόνο στο πόδι που με έχει καταστήσει κουτσή εδώ και μια εβδομάδα, με αποτέλεσμα να είμαι έγκλειστη κατ’ οίκον επί οχτώ ημέρες και ανήμπορη για κίνηση πέραν ολίγων βημάτων από το ένα δωμάτιο στο άλλο
γ) με ένα πόνο στο στήθος, αποτέλεσμα των τσιγάρων που κάπνισα αδιάκοπα από χθες το πρωί ως σήμερα το πρωί, χωρίς το διορθωτικό διάλειμμα του νυχτερινού ύπνου
δ) με τα πόδια, χέρια μου σε ανάπαυση επιτέλους μετά από δώδεκα ώρες συνεχούς ταραχής λόγω του συνδρόμου των νευρικών άκρων, του οποίου είμαι ευνοούμενο και πολύ αγαπητό θύμα.

9/10/19




Ευχαριστώ τον ποιητή Σωτήρη Παστάκα που παρουσίασε τη νουβέλα μου «Η προγονική εντολή» στην ωριαία εκπομπή του «Συσσίτιο» στη Δημοτική Ραδιοφωνία Λάρισας.





8/10/19

Η φιλόλογος και ποιήτρια Νέλλα Συναδινού σχολιάζει τη νουβέλα μου «Η προγονική εντολή»








Συνήθως ό,τι σύγχρονο παίρνω στα χέρια μου ως μυθιστόρημα, ακροβατεί στην κόψη της φιλοσοφίας ή της ποίησης ή του προσχήματος για την ανάπτυξη θεωριών. Στην «Προγονική Εντολή» ανακαλύπτω καθαρή αφηγηματικότητα μυθιστορηματικής υφής.
Σκιαγραφούνται μορφές που συνυφαίνουν τον μύθο πάνω σε ένα μυθοπλαστικό εύρημα, αυτό της οικογενειακής γονιδιακής κατάρας. Η «γονιδιακή κατάρα» είναι τεχνική που μετέρχεται η συγγραφέας, για να πλέξει ολόγυρά της τον μύθο.
Εκφραστικά, διακρίνεται το έργο από τη γλωσσική λιτότητα που διαπνέει το σύνολο του συγγραφικού έργου της Καίτης Βασιλάκου.
Έχοντας μελετήσει τα έργα της συνολικά και έχοντάς τα αναλύσει διεξοδικά σε παρουσιάσεις, βρίσκω θεματική διαφοροποίηση, όχι όμως υφολογική. Δε συναντώ εδώ τον ανελέητο, συχνά υποδόριο, φιλοσοφικό στοχασμό, που αίρει τον εφησυχασμό του αναγνώστη. Συναντώ όμως τη νατουραλιστική της ματιά, που σαρκαστικά κλείνει ματάκι στις αρνητικές όψεις αυτού του κόσμου και τις φωτίζει απροκάλυπτα.
Δηκτικά, σαρκαστικά, νατουραλιστικά ιδωμένα, τα θέματα που επιλέγει η συγγραφέας να αγγίξει, φωτίζονται ενώπιον του αναγνώστη. Η γραφίδα της αδράχνει τον αναγνώστη. Δεν του χαρίζει ροζ συννεφάκια. Η νουβέλα κρατεί την εκκρεμότητα και τη διακύμανση.

Νέλλα Συναδινού
(με όμορφες ευχές όμορφης διαδρομής...)






6/10/19

"Απομακρύνεται αδιόρατα ο κόσμος..."






Απομακρύνεται αδιόρατα
ο κόσμος από μένα,
τα οράματά του έχουν πια αποχρωματιστεί,
δεν έχουν τώρα χάρη οι μελωδίες του
κι ο έρωτας έγινε μια αδύναμη ορμή
που εξαντλείται από το πρώτο κιόλας βήμα.
Τις νύχτες κάθομαι ακίνητη
μετρώντας τις αναπνοές μου
- μια μέρα ακόμα πιο κοντά στο θάνατο
έχει ολοκληρωθεί.

Αλλά με ξεγελούν πανούργα και ύπουλα
κάποτε εκείνες οι ματιές,
με απορρυθμίζουν,
ξύνουν αρχαία στρώματα ψυχής
που έχουν πια πετρώσει.

1/10/19

Ποιοι ζουν χωρίς σκοπό;






Μια και οι άνθρωποι, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να βρούμε νόημα στη ζωή - ή άλλοι μεν βρίσκουν το ένα νόημα και άλλοι το άλλο - πολλοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ναι μεν η ζωή γενικά δεν έχει νόημα, αλλά ο καθένας από μας μπορεί να βάλει ένα σκοπό στη ζωή του και να ζήσει για να τον πραγματώσει.

Αυτό φυσικά δεν αλλάζει την κατάσταση: ξέρουμε ότι η ζωή δεν έχει νόημα, παρηγοριόμαστε όμως δίνοντας ένα σχετικό νόημα στη δική μας προσωπική ζωή, δηλαδή θέτοντας σκοπούς.

28/9/19

Παρουσίαση της νουβέλας "Η προγονική εντολή"



Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου, 7.30 μμ
Στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον
Σόλωνος 101




27/9/19

"Νήπιος έρως"





Έχουν τελειώσει πια
οι άγριοι έρωτες,
οι σαρκοβόροι
που έλιωναν το νου μου
κι έκοβαν κομματάκια
την ανατριχιασμένη σάρκα μου.

Τώρα ετούτος ο μικρός
χαρίεις έρωτας,
το νήπιο που παίζει
με το τόξο του
μού ρίχνει βέλη
παιχνιδιάρικα
που δεν ματώνουν.

23/9/19

"Η προγονική εντολή", νουβέλα, εκδ. Γαβριηλίδη.




Παρουσίαση στις 23 Οκτωβρίου, Τετάρτη, στις 7.30 μμ, στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον, Σόλωνος 101. Θα μιλήσει για το βιβλίο η κ. Πηνελόπη Πετράκου, υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

"Έκανε το σταυρό της και ξάπλωσε η Σταυρούλα στο κρύο της κρεβάτι, μάγισσα την έλεγαν επειδή έλεγε τον καφέ κι έριχνε τα χαρτιά -και να δεις που της έβγαιναν τις περισσότερες φορές- άλλα μαγικά όμως δεν ήξερε. Της άρεσε να διηγείται ιστορίες παράξενες, που περιείχαν το στοιχείο του υπερφυσικού και συχνά στα όνειρά της έβλεπε αυτό που γινόταν τις επόμενες μέρες. Ήταν λοιπόν βέβαιη ότι μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και ολόκληρο τον Ουρανό και τους Αγίους του συνυπήρχαν δυνάμεις μυστικές, άλλοτε αγαθές άλλοτε πονηρές, που επενέβαιναν στη ζωή των ανθρώπων και τους προειδοποιούσαν ή τους έβαζαν τρικλοποδιές, καμιά φορά τους ξέκαναν κιόλας, άμα ήταν πολύ θυμωμένες".

20/9/19

Οι κορακοντυμένες






Πήγα προχθές στον χώρο αισθητικής που συνηθίζω να πηγαίνω για πεντικιούρ.

Αυτοί οι χώροι πάντα μου προκαλούν μια μικρή αλλεργία και πάντα τους απέφευγα. Έλα όμως που κύλησαν τα χρόνια και δυσκολεύομαι τώρα να φροντίζω μόνη τα νύχια των ποδιών μου… Αναγκαστικά λοιπόν καταφεύγω εκεί, καθότι βαριέμαι χειρότερα να καλώ στο σπίτι την πεντικιουρίστα.

12/9/19

Ψυχογενής θάνατος







Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες, όπου κάποιος μαράζωσε και πέθανε από τον καημό του για κάτι πολύ τραυματικό που συνέβη στη ζωή του.

Ο κόσμος από πείρα ήξερε πάντα ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Σήμερα η επιστήμη το αναγνωρίζει και του έχει δώσει και όνομα: ψυχογενής θάνατος, ο θάνατος που επέρχεται, όταν κάποιος για κάποιο σοβαρό λόγο έχει χάσει την επιθυμία του να συνεχίσει να ζει.

4/9/19

Κλιματική αλλαγή και πέντε παγκόσμιες πανωλεθρίες






Άνοδος της θερμοκρασίας, λιώνουν οι πάγοι, καύσωνες σε βόρειες κρύες χώρες, ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας, πολιτείες θα χαθούν κάτω από τα νερά. Ραγδαίες βροχοπτώσεις εκτός εποχής, πλημμύρες, πνιγμοί, καταστροφές περιουσιών, κατολισθήσεις. Ξηρασίες. Εκτεταμένες φωτιές σε πανάρχαια δάση. Τυφώνες. Τα ύστερα του κόσμου.

Έτσι βιώνουμε οι άνθρωποι του παρόντος μια ήπια κλιματική αλλαγή που είναι άγνωστο, αν θα συνεχίσει να είναι τόσο ήπια. Αν τα πράγματα χειροτερέψουν, δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει η ανθρωπότητα. Λέτε να χαθεί το είδος μας; Διότι, εδώ που τα λέμε, αυτό κυρίως μας ανησυχεί, τι θα απογίνει το είδος μας. Ε, όχι και να εξαφανιστούμε εμείς, η κορωνίς της δημιουργίας! Πάει πολύ! Ένα τέτοιο τέλος θα ήταν πολύ ντροπιαστικό, πολύ άδοξο για τον Έμφρονα Άνθρωπο.

29/8/19

Διαχειρίστρια πολυκατοικίας






Αν υποθέσουμε ότι ερχόμαστε στη ζωή για κάποιο σκοπό, τότε ο δικός μου ήταν να γίνω διαχειρίστρια πολυκατοικίας.

Χρόνια πριν, στην Αγία Παρασκευή που έμενα, με φόρτωσαν με τη διαχείριση για κάμποσα χρόνια, «επειδή εμείς λείπουμε συχνά, ενώ εσύ είσαι συνέχεια εδώ» και τότε μόνο γλίτωσα, όταν ξενιτεύτηκα στην Παλλήνη ως ενοικιάστρια και βρήκα την ησυχία μου.

Μετά κατέβηκα στο πατρικό μου σπίτι, στο κέντρο της Αθήνας, και πώς έγινε πάλι και δεν το κατάλαβα, βρέθηκα ξανά διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, «επειδή, καθώς βλέπετε, οι περισσότεροι είναι ενοικιαστές και κανείς άλλος ιδιοκτήτης δεν είναι ικανός». 

27/8/19

"Αντέχουν οι άνθρωποι"





Αντέχουν οι άνθρωποι,
αυτό είναι το θαύμα.

Θάνατοι και καταστροφές,
ερείπια, βόμβες και φωτιές
κι αυτοί ακάματοι
μετά το θρήνο
απ’ την αρχή αρχίζουν,
ξαναφτιάχνουν τις φωλιές τους,
γεννούν παιδιά,
σκάβουν τη γη
και δρέπουν τους καρπούς της,
όλα με νοικοκυροσύνη
τα ταχτοποιούν.
Κι ύστερα έρχεται ξανά η συμφορά,
γίνεται ο κόσμος στάχτη,
όμως εκείνοι
ξανά από την αρχή.

Αυτό είναι λοιπόν το θαύμα:
που δεν καταλαβαίνουν τίποτα οι άνθρωποι,
που δεν πιστεύουν
ούτε σε δαίμονες ούτε σε θεούς,
που ακούραστα παλεύουν
για το χαμένο τους παράδεισο.


19/8/19

"Ένα λουλούδι άνθισε..."






Ένα λουλούδι
άνθισε μέσα στο χειμώνα,
σε λάθος χώμα φύτρωσε
και τώρα γέρνει μαραμένο.
Σε λίγο θα πεθάνει.

Πρωτότυπο δεν είναι,
θα μου πείτε.
Όμως ρωτήστε το λουλούδι,
ακούστε
τους τελευταίους του ψιθυρισμούς:
«Κανένας δεν μ’ αγάπησε,
άδικα άνθισα,
άδικα πεθαίνω».

17/8/19

Πλαστικές επεμβάσεις







Δεν έχω τίποτα κατά των πλαστικών επεμβάσεων που δίνουν στη γυναίκα αλλά και στον άνδρα ένα φρέσκο, νεανικό πρόσωπο, το οποίο με τη σειρά του δίνει στον κάτοχό του αισιοδοξία και όρεξη να συνεχίσει τη ζωή του.

Βέβαια είναι μια ταλαιπωρία για τον οργανισμό να τον ναρκώνουν και να τον μαχαιρώνουν και μετά να μπαίνει σε μια μακρά περίοδο ανάρρωσης για να συνέλθει από το σοκ της επέμβασης. Και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μην πάνε καλά τα πράγματα και να έχουμε και κανέναν αδόκητο θάνατο ή, το πιο συνηθισμένο, μια παραμόρφωση ή άλλες παρενέργειες που θα συνοδεύουν το άτομο σε όλη τη ζωή του. Διότι η χειρουργική πλαστική είναι κανονικό χειρουργείο. Εδώ μια απλή χολοκυστεκτομή πρέπει να κάνουμε και τρέμει το φυλλοκάρδι μας. Και να μπούμε τώρα στο χειρουργείο, χωρίς να συντρέχουν λόγοι υγείας, μόνο από ματαιοδοξία;

11/8/19

"Προσευχή γερόντων"






Οι γέροντες μπροστά στα εικονίσματα προσεύχονται,
λόγια κρυφά και ικεσίες ταπεινές προφέρουν
με τρόμο μέσα στην καρδιά τους,
τώρα που η ώρα πλησιάζει
και  προ του φοβερού βήματος
άοπλοι θα σταθούν,
τέλη ειρηνικά αιτούνται,
συχώρεση,
βαθιά μετανοημένοι
που χάρηκαν τη νιότη τους,
που τόσο όμορφα αμάρτησαν.



9/8/19

"Μητέρα χωρίς την κόρη της"






«Την έχασα την κόρη μου,
τη μοναχοκόρη μου,
τώρα παρέα έχω τα
ψυχοφάρμακά μου».

Έπειτα έλεγε διάφορα
και κάθε τόσο
κάτι θυμόταν πάλι,
«η κόρη μου», έλεγε
και σε λίγο πάλι
«η κόρη μου».

Δεν έκλαιγε.
«Πονά η μέση μου»,
είπε,
«ακούω ραδιόφωνο,
πήγα σε κάτι μέντιουμ.
Αλήθεια, πες μου εσύ»,
με κοίταξε με αγωνία,
«πιστεύεις στις ψυχές;
Κάπου γυρνούν στο Σύμπαν
και ξέρουνε για μας τα πάντα».

«Πιστεύω», είπα.

Έπρεπε να το πω.
Έδειχνε τόσο μόνη
χωρίς την κόρη της.



4/8/19

Αύγουστος στην Αθήνα







Πολλά καλοκαίρια, ίσως τα περισσότερα, τα έχω περάσει ήσυχα στο σπίτι μου με τις δικές μου ενασχολήσεις μέσα στην ερημία της πόλης που οι φίλοι έχουν εγκαταλείψει.

Η πόλη δεν είναι όμορφη, όταν αδειάζει από τους κατοίκους της. Ας λένε πολλοί ότι τους αρέσει έτσι. Δεν είναι όμορφη, γιατί η πόλη δεν είναι φτιαγμένη για να είναι άδεια και βουβή, μια απέραντη έκταση κτιρίων που στέκουν κλειστά, οι μεγάλες λεωφόροι άδειες και να αναβοσβήνουν ματαίως τα φανάρια και πού και πού κανένας διαβάτης μοναχικός ή κανένα τσούρμο τουριστών αλλόγλωσσων και αλλόφυλων που περνά και χάνεται.

29/7/19

"Δεν θα φθαρεί αυτός ο έρωτας"





Δεν θα φθαρεί αυτός ο έρωτας,
πόσο προνομιούχος είναι
έτσι
ανολοκλήρωτος,
με τη φορά του πάντα
προς τα εμπρός
το χρόνο διασχίζοντας
έτσι
από μέθη ευτυχισμένος,
αδιάκοπα επιθυμώντας
και μην έχοντας.

24/7/19

"Σιωπή"





Σιωπή, σιωπή.
Τόσοι κρότοι,
τόσος θόρυβος
κι από πάνω σιωπή.

22/7/19

"Τα πρώτα χρόνια"





Στράβωσε η ζωή μας
από τα πρώτα κιόλας χρόνια μας.
Κι εμείς 
αυτά τα πρώτα χρόνια αγαπάμε.

20/7/19

Γυναικοκτονία






Μολονότι οι δικαιωματιστές με το μένος που έχουν υπερβαίνουν πολλές φορές τα εσκαμμένα και γίνονται αντιπαθείς, στην περίπτωση του όρου «γυναικοκτονία», στον οποίο επιμένουν, βρίσκω πως έχουν απόλυτο δίκιο.

Το φαινόμενο δεν είναι φυσικά νέο.  Στην πατριαρχική κοινωνία χιλιετιών, μέσα στην οποία αναπτύχθηκε ο (αρσενικός κατά βάση) πολιτισμός, ο φόνος γυναικών από άνδρες ήταν πάντα κάτι πολύ συνηθισμένο. 

16/7/19

Δέκα λόγοι για να ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον





Οι άνθρωποι ζουν την εποχή τους. Αυτό σημαίνει ότι το παρελθόν, ακόμη κι αν το έχουν μελετήσει πολύ καλά, δύσκολα μπορεί να επηρεάσει τη γνώμη τους για το παρόν τους. Το παρόν είναι αυτό που τους στέλνει τα ισχυρά μηνύματα και διαμορφώνει την αντίληψή τους για τον κόσμο. Και επειδή ποτέ κανένα παρόν δεν υπήρξε ανέφελο και χωρίς βάσανα, οι άνθρωποι παγιδεύονται στην ψευδαίσθηση ότι ζουν τη χειρότερη εποχή της ιστορίας.

13/7/19

"Αυτές τις μέρες κλαίω"





Κλαίω εύκολα αυτές τις μέρες
για τραγωδίες αγνώστων,
καταλαβαίνω,
είναι που ανέβηκαν στην επιφάνεια
αισθήματα απαγορευμένα.
Κλαίω για τους άλλους,
για σένα ούτε ένα δάκρυ,
για σένα
μια ακαθόριστη διάθεση,
μια αίσθηση αδικίας.

9/7/19

Πεθαίνει η Αριστερά;






 Κρίνοντας από τα αποτελέσματα των κοινοβουλευτικών εκλογών 2019 αλλά και έχοντας μια κάποια πείρα δεκαετιών περί τα πολιτικά του τόπου μας, έχω πλέον τη σοβαρή υποψία ότι η κομμουνιστική αριστερά και γενικώς η αριστερά πνέει τα λοίσθια στην Ελλάδα.

3/7/19

"Ερωτικό"




Ύστερα,
όταν θα έχεις φύγει πια
και μέσα εδώ θα αιωρείται
ακόμα η παρουσία σου,
η μυρωδιά σου
και το βλέμμα σου,

όταν θα είναι άδειο το δωμάτιο
και ακίνητα όλα,
τα μισοαδειασμένα απ΄ το κρασί ποτήρια,
τα αποτσίγαρα,
τα υπολείμματα στα πιάτα,

όταν εσύ θα οδεύεις
πίσω ξανά προς τη ζωή σου
κι εδώ θα έχει μείνει μόνο
η παράλογη ελπίδα,
αυτή που έμεινε ανεκπλήρωτη,

όταν όλα θα προσπαθούν να επανέλθουν
στους ρυθμούς τους,
το αμείλικτο ρολόι του τοίχου
που δείχνει ολοένα εμπρός
και οι καθρέφτες που αντικατοπτρίζουν
το τρομερό παρόν
και οι φωτογραφίες στην κορνίζα
να θυμίζουν
πως ό,τι ήτανε να ζήσω το έζησα
και τέλειωσε,

τότε λοιπόν
θα νιώσω το κρύο χέρι της ψυχής μου
να με χαϊδεύει σιωπηλά,
να με παρηγορεί με λόγια σαν κι αυτά:

«Τι νόμισες αλήθεια, ανόητη,
τι νόμισες,
πώς μπόρεσες να απαιτήσεις
το ακατόρθωτο,
πόσο πολύ πλανήθηκες
στις ψευδαισθήσεις σου,
πόσο βαθιά μέσα στο όνειρό σου
 έχεις βουτηχτεί…»

28/6/19

Κριτική της κ. Π. Πετράκου στην "Κλεψύδρα" για την "Προγονική Εντολή"



Η κ. Πηνελόπη Πετράκου είχε την καλωσύνη να δημοσιεύσει την κριτική της για τη νουβέλα μου «Η Προγονική Εντολή», εκδ. Γαβριηλίδη, στο έντυπο λογοτεχνικό περιοδικό «Κλεψύδρα», τεύχος Μαΐου. Την ευχαριστώ πολύ και παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα:

«…Στο σημείο αυτό πρέπει να πω πως το βιβλίο είναι κι ένα σχόλιο πάνω στην αυτογνωσία και στην αυτάρκεια, που άπαξ και κατακτηθούν (στον βαθμό που είναι εφικτό) βάζουν τρικλοποδιά στην κοινωνική προκατάληψη, αυτόν τον αδίστακτο δυνάστη, πρώτα απ’ όλα των ευαίσθητων ανθρώπων. Όσοι καταφέρνουν να προβληματιστούν με την ατομική τους συμπεριφορά κρίνουν τους άλλους όχι τόσο από τα φαινόμενα μα κυρίως βάσει ενστίκτου, κάνοντας ό,τι μπορούν για να μην γίνουν φορτικοί ή άδικοι.

Η Βασιλάκου μάς δίνει ένα ισχυρό έναυσμα να σκεφτούμε τη θέση μας στον κόσμο με μια ατμοσφαιρική νουβέλα, με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, που διαβάζεται μονομιάς με αμείωτο ενδιαφέρον».                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

22/6/19

Μαζικοί και κατά συρροήν δολοφόνοι: είναι ψυχικά υγιείς;






Προ καιρού σε μια ανάρτησή μου χαρακτήριζα ψυχοπαθείς όσους επιτίθενται και σκοτώνουν μαζικά ανθρώπους που δεν γνωρίζουν και που τους θεωρούν εχθρούς τους λόγω διαφορετικής θρησκείας, ιδεολογίας ή φυλετικής προέλευσης. Στη διατύπωσή μου υπήρξα σαφής: όλοι αυτοί οι πειραγμένοι άνθρωποι δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί. Είναι προβληματικοί και χρειάζονται ψυχιατρική περίθαλψη.

Μολονότι οι περισσότεροι φάνηκαν να συμφωνούν με την άποψή μου, υπήρξαν και άλλοι που διαφώνησαν. Καλώς, αυτά συμβαίνουν στον ελεύθερο κόσμο που ζούμε, μπορεί ο καθένας να έχει τη γνώμη του. Αυτό που με ξένισε όμως ήταν ότι και αρκετοί άλλοι, άγνωστοι σε μένα, έκαναν σχετικές αναρτήσεις υποστηρίζοντας ότι αυτοί οι μαζικοί δολοφόνοι χαίρουν άκρας ψυχικής υγείας.

19/6/19

"Λέξεις"





Το αιώνιο, 
το αθάνατο, 
το άναρχο, 
το ατελεύτητο, 
το άχρονο, 
το άχωρο, 
το ακίνητο.

Όλα αυτά είναι λέξεις χωρίς αντίκρισμα.
Τις φτιάξαμε έτσι, 
από αντίδραση κι από θυμό.

16/6/19

"Γαλάζιο ενστερνίστηκα", της Νέλλας Συναδινού


  



Τα ποιήματα και τα πεζοτράγουδα της Νέλλας Συναδινού είναι ιδιαίτερα, ξεφεύγουν από τα κοινότοπα καλούπια της σύγχρονης ποίησης που συχνά δεν μας επιτρέπει καν να αναγνωρίσουμε τον δημιουργό της. Δεν ξέρω γιατί σκέφτηκα τον Κάλβο που η ποίησή του διέφερε των άλλων και υπήρξε μέγας ποιητής.

13/6/19

Οι επιμειξίες των φυλών στη Λατινική Αμερική







Δεν ξέρω κατά πόσο ενδιαφέρεται κανείς να γνωρίζει σε τι ποσοστό αναμίχτηκαν οι φυλές στην Αμερική (Βόρεια και Νότια), από τότε που οι λευκοί Ευρωπαίοι άρχισαν να κατοικούν τη νέα ήπειρο.

Μέχρι τότε την Αμερική κατοικούσαν οι αυτόχθονες χωρισμένοι σε πολλές και διάφορες φυλές. Τους ονομάζουμε Ινδιάνους ή καλύτερα Αμερινδούς. Με την άφιξη των λευκών εποίκων άρχισαν και οι επιμειξίες που έγιναν περισσότερες, όταν οι λευκοί μετέφεραν ως δούλους στον Νέο Κόσμο μαύρους από την Αφρική.

11/6/19

Πότε ο άνθρωπος είναι ευτυχής




 
Το άκρον άωτον του ανθρώπινου θράσους



Πότε άραγε ο άνθρωπος αποφάσισε ότι πρέπει η ζωή του να έχει νόημα;

Ο πρωτόγονος σίγουρα δεν είχε τέτοιου είδους ανησυχίες, καθώς το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να βρει τίποτα να φάει για να μην πεθάνει της πείνας και να προφυλαχθεί από τους εχθρούς του  των άλλων πρωτόγονων ομάδων, από τα σαρκοφάγα θηρία και από τις φυσικές καταστροφές.

Αλλά και στις πρώτες μικρές κοινότητες που οργάνωσε αργότερα, δεν νομίζω ότι αυτή ήταν η έγνοια του. Η έγνοια του ήταν να έχει καλή σοδειά, ικανή να τον συντηρήσει όλο τον χρόνο, και καλή άμυνα που θα προστάτευε τη μικρή του περιουσία από τους νομάδες ή τους πεινασμένους των γειτονικών οικισμών.

9/6/19

"Ανοιχτή πληγή"





Τώρα
μια ανοιχτή πληγή στο σώμα μου.

Δεν είναι αυτό που με πειράζει,
είναι το βλέμμα σου
που δεν αντέχω,
όταν κοιτάζει την πληγή,
αν και το ξέρω,
το μαχαίρι
εγώ σ’ το είχα δώσει.

5/6/19

Γιώργου Πρέκα «Το Συμπόσιο των Σκιών»









Γιώργου Πρέκα «Το Συμπόσιο των Σκιών»

Ο Γιώργος Πρέκας παρά το νεαρό της ηλικίας του κινείται με άνεση στο χώρο της λογοτεχνίας gothic και μας δίνει εννιά εξαιρετικά διηγήματα του είδους.

Σταθερά μοτίβα του είναι τα μοναχικά νεαρά άτομα, πόλεις μακρινές και έρημες, γειτονιές εγκαταλειμμένες, σπίτια κλειστά και απομονωμένα:

3/6/19

Η Κρήτη είναι πράσινη, όχι ροζ




  

Οι Κρητικοί δεν είναι δεξιοί. Δεν είναι ούτε αριστεροί. Οι Κρητικοί είναι βενιζελικοί. Αυτό σημαίνει ότι εμπιστεύονται κόμματα του κεντρώου χώρου, ενώ βλέπουν με δυσπιστία  τα εκ δεξιών και εξ αριστερών κόμματα.

Πριν τη δικτατορία του 1967 ψήφιζαν Ένωση Κέντρου και Γεώργιο Παπανδρέου. Στη μεταπολίτευση στράφηκαν στο ΠΑΣΟΚ, επειδή ο Ανδρέας εμφανίστηκε ως συνεχιστής του πατέρα του, αν και πετούσε διάφορα αριστερά πυροτεχνήματα κάθε τρεις και λίγο.

29/5/19

Ποιος δίνει τη νίκη σε ένα κόμμα;





Διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον τα σχόλια των αριστερών φίλων μου εδώ στο διαδίκτυο, τώρα που το κυβερνών κόμμα τους έχασε τις εκλογές της 26ης Μαΐου.

Αυτό που τελικά μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλοι έχουν στο μυαλό τους ένα είδωλο του κόσμου που κυριαρχείται από δύο μόνο πολιτικές δυνάμεις: την αριστερά και τη δεξιά.

Οι ψηφοφόροι δεν μπορεί να είναι άλλο τίποτα εκτός από αριστεροί ή δεξιοί. Δεν ψηφίζεις αριστερά; Είσαι επομένως δεξιός. Δεν ψηφίζεις δεξιά; Άρα είσαι δικός μας ή έστω οφείλεις να είσαι δικός μας.