16/7/19

Δέκα λόγοι για να ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον





Οι άνθρωποι ζουν την εποχή τους. Αυτό σημαίνει ότι το παρελθόν, ακόμη κι αν το έχουν μελετήσει πολύ καλά, δύσκολα μπορεί να επηρεάσει τη γνώμη τους για το παρόν τους. Το παρόν είναι αυτό που τους στέλνει τα ισχυρά μηνύματα και διαμορφώνει την αντίληψή τους για τον κόσμο. Και επειδή ποτέ κανένα παρόν δεν υπήρξε ανέφελο και χωρίς βάσανα, οι άνθρωποι παγιδεύονται στην ψευδαίσθηση ότι ζουν τη χειρότερη εποχή της ιστορίας.

13/7/19

"Αυτές τις μέρες κλαίω"





Κλαίω εύκολα αυτές τις μέρες
για τραγωδίες αγνώστων,
καταλαβαίνω,
είναι που ανέβηκαν στην επιφάνεια
αισθήματα απαγορευμένα.
Κλαίω για τους άλλους,
για σένα ούτε ένα δάκρυ,
για σένα
μια ακαθόριστη διάθεση,
μια αίσθηση αδικίας.

9/7/19

Πεθαίνει η Αριστερά;






 Κρίνοντας από τα αποτελέσματα των κοινοβουλευτικών εκλογών 2019 αλλά και έχοντας μια κάποια πείρα δεκαετιών περί τα πολιτικά του τόπου μας, έχω πλέον τη σοβαρή υποψία ότι η κομμουνιστική αριστερά και γενικώς η αριστερά πνέει τα λοίσθια στην Ελλάδα.

3/7/19

"Ερωτικό"




Ύστερα,
όταν θα έχεις φύγει πια
και μέσα εδώ θα αιωρείται
ακόμα η παρουσία σου,
η μυρωδιά σου
και το βλέμμα σου,

όταν θα είναι άδειο το δωμάτιο
και ακίνητα όλα,
τα μισοαδειασμένα απ΄ το κρασί ποτήρια,
τα αποτσίγαρα,
τα υπολείμματα στα πιάτα,

όταν εσύ θα οδεύεις
πίσω ξανά προς τη ζωή σου
κι εδώ θα έχει μείνει μόνο
η παράλογη ελπίδα,
αυτή που έμεινε ανεκπλήρωτη,

όταν όλα θα προσπαθούν να επανέλθουν
στους ρυθμούς τους,
το αμείλικτο ρολόι του τοίχου
που δείχνει ολοένα εμπρός
και οι καθρέφτες που αντικατοπτρίζουν
το τρομερό παρόν
και οι φωτογραφίες στην κορνίζα
να θυμίζουν
πως ό,τι ήτανε να ζήσω το έζησα
και τέλειωσε,

τότε λοιπόν
θα νιώσω το κρύο χέρι της ψυχής μου
να με χαϊδεύει σιωπηλά,
να με παρηγορεί με λόγια σαν κι αυτά:

«Τι νόμισες αλήθεια, ανόητη,
τι νόμισες,
πώς μπόρεσες να απαιτήσεις
το ακατόρθωτο,
πόσο πολύ πλανήθηκες
στις ψευδαισθήσεις σου,
πόσο βαθιά μέσα στο όνειρό σου
 έχεις βουτηχτεί…»

28/6/19

Κριτική της κ. Π. Πετράκου στην "Κλεψύδρα" για την "Προγονική Εντολή"



Η κ. Πηνελόπη Πετράκου είχε την καλωσύνη να δημοσιεύσει την κριτική της για τη νουβέλα μου «Η Προγονική Εντολή», εκδ. Γαβριηλίδη, στο έντυπο λογοτεχνικό περιοδικό «Κλεψύδρα», τεύχος Μαΐου. Την ευχαριστώ πολύ και παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα:

«…Στο σημείο αυτό πρέπει να πω πως το βιβλίο είναι κι ένα σχόλιο πάνω στην αυτογνωσία και στην αυτάρκεια, που άπαξ και κατακτηθούν (στον βαθμό που είναι εφικτό) βάζουν τρικλοποδιά στην κοινωνική προκατάληψη, αυτόν τον αδίστακτο δυνάστη, πρώτα απ’ όλα των ευαίσθητων ανθρώπων. Όσοι καταφέρνουν να προβληματιστούν με την ατομική τους συμπεριφορά κρίνουν τους άλλους όχι τόσο από τα φαινόμενα μα κυρίως βάσει ενστίκτου, κάνοντας ό,τι μπορούν για να μην γίνουν φορτικοί ή άδικοι.

Η Βασιλάκου μάς δίνει ένα ισχυρό έναυσμα να σκεφτούμε τη θέση μας στον κόσμο με μια ατμοσφαιρική νουβέλα, με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, που διαβάζεται μονομιάς με αμείωτο ενδιαφέρον».                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

22/6/19

Μαζικοί και κατά συρροήν δολοφόνοι: είναι ψυχικά υγιείς;






Προ καιρού σε μια ανάρτησή μου χαρακτήριζα ψυχοπαθείς όσους επιτίθενται και σκοτώνουν μαζικά ανθρώπους που δεν γνωρίζουν και που τους θεωρούν εχθρούς τους λόγω διαφορετικής θρησκείας, ιδεολογίας ή φυλετικής προέλευσης. Στη διατύπωσή μου υπήρξα σαφής: όλοι αυτοί οι πειραγμένοι άνθρωποι δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί. Είναι προβληματικοί και χρειάζονται ψυχιατρική περίθαλψη.

Μολονότι οι περισσότεροι φάνηκαν να συμφωνούν με την άποψή μου, υπήρξαν και άλλοι που διαφώνησαν. Καλώς, αυτά συμβαίνουν στον ελεύθερο κόσμο που ζούμε, μπορεί ο καθένας να έχει τη γνώμη του. Αυτό που με ξένισε όμως ήταν ότι και αρκετοί άλλοι, άγνωστοι σε μένα, έκαναν σχετικές αναρτήσεις υποστηρίζοντας ότι αυτοί οι μαζικοί δολοφόνοι χαίρουν άκρας ψυχικής υγείας.

19/6/19

"Λέξεις"





Το αιώνιο, 
το αθάνατο, 
το άναρχο, 
το ατελεύτητο, 
το άχρονο, 
το άχωρο, 
το ακίνητο.

Όλα αυτά είναι λέξεις χωρίς αντίκρισμα.
Τις φτιάξαμε έτσι, 
από αντίδραση κι από θυμό.

16/6/19

"Γαλάζιο ενστερνίστηκα", της Νέλλας Συναδινού


  



Τα ποιήματα και τα πεζοτράγουδα της Νέλλας Συναδινού είναι ιδιαίτερα, ξεφεύγουν από τα κοινότοπα καλούπια της σύγχρονης ποίησης που συχνά δεν μας επιτρέπει καν να αναγνωρίσουμε τον δημιουργό της. Δεν ξέρω γιατί σκέφτηκα τον Κάλβο που η ποίησή του διέφερε των άλλων και υπήρξε μέγας ποιητής.

13/6/19

Οι επιμειξίες των φυλών στη Λατινική Αμερική







Δεν ξέρω κατά πόσο ενδιαφέρεται κανείς να γνωρίζει σε τι ποσοστό αναμίχτηκαν οι φυλές στην Αμερική (Βόρεια και Νότια), από τότε που οι λευκοί Ευρωπαίοι άρχισαν να κατοικούν τη νέα ήπειρο.

Μέχρι τότε την Αμερική κατοικούσαν οι αυτόχθονες χωρισμένοι σε πολλές και διάφορες φυλές. Τους ονομάζουμε Ινδιάνους ή καλύτερα Αμερινδούς. Με την άφιξη των λευκών εποίκων άρχισαν και οι επιμειξίες που έγιναν περισσότερες, όταν οι λευκοί μετέφεραν ως δούλους στον Νέο Κόσμο μαύρους από την Αφρική.

11/6/19

Πότε ο άνθρωπος είναι ευτυχής




 
Το άκρον άωτον του ανθρώπινου θράσους



Πότε άραγε ο άνθρωπος αποφάσισε ότι πρέπει η ζωή του να έχει νόημα;

Ο πρωτόγονος σίγουρα δεν είχε τέτοιου είδους ανησυχίες, καθώς το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να βρει τίποτα να φάει για να μην πεθάνει της πείνας και να προφυλαχθεί από τους εχθρούς του  των άλλων πρωτόγονων ομάδων, από τα σαρκοφάγα θηρία και από τις φυσικές καταστροφές.

Αλλά και στις πρώτες μικρές κοινότητες που οργάνωσε αργότερα, δεν νομίζω ότι αυτή ήταν η έγνοια του. Η έγνοια του ήταν να έχει καλή σοδειά, ικανή να τον συντηρήσει όλο τον χρόνο, και καλή άμυνα που θα προστάτευε τη μικρή του περιουσία από τους νομάδες ή τους πεινασμένους των γειτονικών οικισμών.

9/6/19

"Ανοιχτή πληγή"





Τώρα
μια ανοιχτή πληγή στο σώμα μου.

Δεν είναι αυτό που με πειράζει,
είναι το βλέμμα σου
που δεν αντέχω,
όταν κοιτάζει την πληγή,
αν και το ξέρω,
το μαχαίρι
εγώ σ’ το είχα δώσει.

5/6/19

Γιώργου Πρέκα «Το Συμπόσιο των Σκιών»









Γιώργου Πρέκα «Το Συμπόσιο των Σκιών»

Ο Γιώργος Πρέκας παρά το νεαρό της ηλικίας του κινείται με άνεση στο χώρο της λογοτεχνίας gothic και μας δίνει εννιά εξαιρετικά διηγήματα του είδους.

Σταθερά μοτίβα του είναι τα μοναχικά νεαρά άτομα, πόλεις μακρινές και έρημες, γειτονιές εγκαταλειμμένες, σπίτια κλειστά και απομονωμένα:

3/6/19

Η Κρήτη είναι πράσινη, όχι ροζ




  

Οι Κρητικοί δεν είναι δεξιοί. Δεν είναι ούτε αριστεροί. Οι Κρητικοί είναι βενιζελικοί. Αυτό σημαίνει ότι εμπιστεύονται κόμματα του κεντρώου χώρου, ενώ βλέπουν με δυσπιστία  τα εκ δεξιών και εξ αριστερών κόμματα.

Πριν τη δικτατορία του 1967 ψήφιζαν Ένωση Κέντρου και Γεώργιο Παπανδρέου. Στη μεταπολίτευση στράφηκαν στο ΠΑΣΟΚ, επειδή ο Ανδρέας εμφανίστηκε ως συνεχιστής του πατέρα του, αν και πετούσε διάφορα αριστερά πυροτεχνήματα κάθε τρεις και λίγο.

29/5/19

Ποιος δίνει τη νίκη σε ένα κόμμα;





Διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον τα σχόλια των αριστερών φίλων μου εδώ στο διαδίκτυο, τώρα που το κυβερνών κόμμα τους έχασε τις εκλογές της 26ης Μαΐου.

Αυτό που τελικά μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλοι έχουν στο μυαλό τους ένα είδωλο του κόσμου που κυριαρχείται από δύο μόνο πολιτικές δυνάμεις: την αριστερά και τη δεξιά.

Οι ψηφοφόροι δεν μπορεί να είναι άλλο τίποτα εκτός από αριστεροί ή δεξιοί. Δεν ψηφίζεις αριστερά; Είσαι επομένως δεξιός. Δεν ψηφίζεις δεξιά; Άρα είσαι δικός μας ή έστω οφείλεις να είσαι δικός μας.

24/5/19

Παραιτήσου






Η παραίτηση, ανακαλύπτω τώρα ξαφνικά, δεν είναι οπωσδήποτε κάτι κακό. Μερικές φορές μάλιστα είναι κάτι πολύ καλό.

Ωραίο είναι ασφαλώς να έχει κανείς στόχους και να αγωνίζεται γι’ αυτούς. Εξάλλου η ζωή αυτό είναι: αγώνας για να πετύχεις τους στόχους σου, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Με τον τρόπο αυτό η ζωή αποχτά τέλος πάντων και ένα ενδιαφέρον και δεν εξομοιώνεσαι με το ζώο που όταν είναι χορτάτο και ασφαλές, κάθεται σε μιαν άκρη και δεν κάνει τίποτα. Έχεις στόχους, άρα δεν είσαι ζώον. Ούτε καθυστερημένος που κοιτάζει τον κόσμο με μάτια απλανή.

15/5/19

"Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου"





Με αγνοείς, μου λέει,
δεν με παίζεις
-και χύνει στο αίμα μου
τις παράφορες ουσίες του-
παίξε με, επιμένει,
έχω ιστορίες να σου πω,
βαθιές εικόνες να περάσω στο μυαλό σου,
έχω φωνές
και ωραίες καίριες φράσεις
που θα σε τρελάνουν,
έχω και πρόσωπα πολλά,
διάλεξε και ζευγάρωσε
με όποιο θέλεις
και πράγματα έχω,
ξέρεις,
από αυτά που θα σε ρίξουν
στην ωραία έκσταση
και ηδονές και πόνους έχω
και αισθήματα
από εκείνα που καταλαβαίνεις,
καθρέφτες έχω
που θα πολλαπλασιάσουν
τον κόσμο που θα σου χαρίσω
και ολόκληρες τις τρεις διαστάσεις
για να τα ζήσεις όλα με αληθοφάνεια
και χρόνο ατελείωτο έχω,
μέχρι να πέσεις κάτω μισοπεθαμένος
από την άρρητη δοκιμασία,
ένα παράδεισο
έχω εδώ για σένα
γεμάτο ενδορφίνες,
πες ναι,
μην κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια.

Κόσμος ολόκληρος
που πάλλεται στην άκρη του μυαλού μου
κι εγώ διστάζω,
έχω φοβηθεί.



10/5/19

Το παρελθόν και το μέλλον μέσα στο παρόν





Ο άνθρωπος ζει το παρόν του. Με αυτό είναι εξοικειωμένος, αυτό αναγνωρίζει ως κόσμο. Για το μέλλον δεν μπορεί παρά να εκφέρει μόνο εικασίες, του είναι τελείως άγνωστο. Για το παρελθόν έχει μια θολή, ομιχλώδη ιδέα που εξαρτάται από το εύρος των ιστορικών του γνώσεων.

Αυτό που του ανήκει δικαιωματικά είναι η εποχή του. Αυτήν μπορεί να την επηρεάσει και να της δώσει τη μορφή που αυτός αποφασίζει. Ειρηνική εποχή ή εποχή πολέμου, εποχή ευημερίας ή φτώχειας, εποχή με οργανωμένες κοινωνίες ή εποχή αποσάθρωσης.

9/5/19

Μη θυμώνετε με τους άλλους






Μη θυμώνετε. 
Αν μπορείτε, μη θυμώνετε με τους άλλους.
Είναι άνθρωποι με αδυναμίες, με ανασφάλειες, με φοβίες, με απωθημένα, με τραυματικές εμπειρίες, με ανεκπλήρωτες επιθυμίες, με αγωνίες.
Ζουν την καθημερινότητά τους που έχει μέσα πολύ τρέξιμο, πολλή δουλειά, πολλές υποχρεώσεις και εκκρεμότητες, πολλά σχέδια που είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν, πολλή ανία και ρουτίνα.
Ονειρεύονται όμορφα πράγματα, αλλά δεν μπορούν να τα πλησιάσουν.
Ο χρόνος τους περνά χωρίς ενδιαφέρον και κατατρώει την ψυχή τους. Όμως δεν μπορούν να αλλάξουν τους ρυθμούς τους.
Έχουν ζήλια και είναι ανθρώπινο.
Νομίζουν πως κάποιοι άλλοι περνούν όμορφα - κανείς δεν περνά όμορφα.
Νομίζουν πως κάποιοι άλλοι πέτυχαν στη ζωή τους, δεν ξέρουν πως εκείνοι οι άλλοι το ίδιο νομίζουν για κάποιους άλλους.
Είναι αδύναμες ψυχές που αναζητούν το τέλειο σε ένα κόσμο ατελή και απογοητεύονται συνέχεια.
Μπορεί να σας κάνουν κακό από ιδιοτέλεια, από φθόνο, από αίσθηση κατωτερότητας. Δεν το θέλουν. Θα ήθελαν να είναι καλύτεροι, αλλά δεν μπορούν.
Άλλες φορές είναι κουραστικοί, απαιτητικοί, εγωκεντρικοί. Δεν το καταλαβαίνουν. Νομίζουν ότι έτσι είναι όλοι, νομίζουν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι λάθος.
Προσπαθούν να δείξουν προς τα έξω μια καλή εικόνα του εαυτού τους, έχουν ανάγκη την έξωθεν καλή μαρτυρία κι αυτό είναι πολύ κουραστικό γι’ αυτούς μερικές φορές, πολύ εξοντωτικό.
Κάποτε γλιστρούν, ανοίγει μια χαραμάδα της ψυχής τους και εκτίθενται στα μάτια όλων. Υποφέρουν πολύ γι’ αυτό.

Μη θυμώνετε με τους άλλους.
Σκεφτείτε ότι κι εσείς περνάτε τα ίδια.
Όλοι περνάμε τα ίδια.

«Δεν αγαπώ τους ανθρώπους, όμως τους λυπάμαι», είχε πει κάποτε κάποιος μεγάλος – δεν θα αναφέρω το όνομά του.


4/5/19

Δολοφόνος κατά συρροήν : γεννιέται ή γίνεται;






Κατά συρροήν δολοφόνος είναι αυτός που σκοτώνει τρία ή περισσότερα άτομα σε διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα και σε μια συγκεκριμένη χρονική απόσταση από τον ένα φόνο στον επόμενο. Το FBI ορίζει ότι οι κατά συρροήν φόνοι είναι μια σειρά από δύο ή περισσότερες δολοφονίες που διαπράττονται ως ξεχωριστά συμβάντα και συνήθως – αλλά όχι πάντα – από έναν δράστη που ενεργεί μόνος του.

2/5/19

"Η Προγονική Εντολή". Στα βιβλιοπωλεία.





«Η Προγονική Εντολή». Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Στα βιβλιοπωλεία.
Όσοι μένετε εκτός Αθηνών μπορείτε να το παραγγείλετε στον βιβλιοπώλη σας.


«Λένε ότι το κακό ξεκίνησε από μια κατάρα», είπε ο Στέφανος.
«Χμ», έκανε η Αλεξάνδρα, «εννοείς την απαγωγή της προ-προγιαγιάς σου Αργυρώς από τον προ-προπάππο σου Γιάννη».
«Είναι αλήθεια αυτά που λένε γι' αυτή την προ-προγιαγιά, ότι δηλαδή  καταριόταν τον άντρα της όλα τα χρόνια που έζησε μαζί του;»
«Έτσι λένε.  Η προγιαγιά μου Αργυρώ, η δική σου προ-προγιαγιά, ήταν μια όμορφη γυναίκα που ξέπεσε στα χέρια του προ-προπάππου σου Γιάννη. Κακοπέρασε πολύ μαζί του. Γι αυτό και τα οχτώ παιδιά που έκανε μαζί του  δεν τα αγάπησε. Έτσι τουλάχιστον λένε. Η μητέρα μου μού είπε κάποτε πως της είχε πει ο πατέρας της ότι η μάνα του, δηλαδή η προγιαγιά Αργυρώ, καταράστηκε τα παιδιά της σε μια στιγμή απελπισίας, να μείνουν στείρα και άκαρπα, να σταματήσει η γενιά του άντρα της εκεί και να μην πάει παρακάτω».
«Βαριά κατάρα», σχολίασε ο Στέφανος.
«Ναι, αλλά δεν έπιασε».
«Κάτι πρέπει να έπιασε, αλλιώς γιατί τόσοι συγγενείς μας βγήκαν ιδιόρρυθμοι;»
«Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλούς άγαμους και άλλους τόσους άτεκνους στην οικογένεια», έκανε σκεφτική η Αλεξάνδρα.

Μετά θυμήθηκε τις κόρες της  και πρόσθεσε αναστενάζοντας:
«Αλλά κι αυτοί που έκαναν παιδιά δεν είδαν χαΐρι».



29/4/19

Ξένος στην πόλη του






Δρόμοι παλιοί

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ.
Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.
Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας  με γνώριζε.


Θα έλεγα, ξεκινώντας να μιλήσω γι’ αυτό το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη, ότι εδώ έχουμε την ευτυχή συγκυρία να
αποχτήσει ακόμα περισσότερη ομορφιά το ποίημα μέσα από τη μουσική, με την οποία το έντυσε ο Μίκης Θεοδωράκης.

25/4/19

"Πώς να φερθώ σε τούτα εδώ τα πλάσματα..."








Πώς να φερθώ σε τούτα εδώ τα πλάσματα,
μπερδεύτηκα,
φαντάστηκα
πως ήταν του χεριού μου.

Τους στέλνω και τους ξαναστέλνω
τους μαντατοφόρους μου
κι εκείνα τους κρεμούν
και τους σταυρώνουν.

Σηκώνουν ύστερα το δάχτυλο στον ουρανό,
με δείχνουν.
Εσύ είσαι ο υπαίτιος
για όλα αυτά, μου λένε.

Τέτοια αχαριστία
τα πλάσματά μου.

Κουράστηκα,
βαρέθηκα,
λέω να πάω να κοιμηθώ.
Άμα ξυπνήσω,
αυτά θα έχουν φάει το ένα το άλλο.

23/4/19

Οι ημέρες των παθών







Μεγάλη Δευτέρα
Μαζεύω τις εκκρεμότητές μου, τις ταξινομώ, πρέπει να τις τακτοποιήσω τώρα αμέσως, το αργότερο μέχρι την Πέμπτη. Κάποιες που δεν είναι επείγουσες τις αφήνω για την επόμενη εβδομάδα, μάλλον τη μεθεπόμενη, γιατί την επόμενη πέφτει στη μέση η Πρωτομαγιά, άρα κι αυτή η δεύτερη εβδομάδα θα κυλήσει σε αργία ολόκληρη. Μικρός πανικός.

Μεγάλη Τρίτη
Τελειώνουν τα φάρμακά μου. Να προλάβω να πάρω καινούργια από το φαρμακείο, μη βρεθώ χωρίς αυτά μέσα στις αργίες. Να τηλεφωνήσω σε δυο-τρεις γιατρούς. Θα τους προφτάσω υποθέτω, πριν εξαφανιστούν.

21/4/19

"Την τριγυρίζουν"




Την τριγυρίζουν,
μύρισαν σάρκα θηλυκιά
και αναδεύτηκαν
οι γενετήσιες ορμόνες τους.
Την εξετάζουν τώρα
απ’ όλες τις μεριές,
εισπνέουν ανιχνευτικά
τα εκκρίματά της,
τρίβονται πάνω της,
χώνουν τη μουσούδα
στις μασχάλες της,
αναστατώνονται,
αφήνουν σιγανά γρυλλίσματα,
έχουν ενίοτε στύση.

Γέρικα σκυλιά,
γριά σκύλα.

19/4/19

Αυξάνονται οι ομοφυλόφιλοι; Και αν ναι, γιατί;






Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου:
Μπορεί ο καθένας να απολαμβάνει το σεξ με όποιο τρόπο του αρέσει, αρκεί να συναινεί ο σύντροφος ή οι σύντροφοί του και να μην ασκεί βία, αν ο άλλος ή οι άλλοι δεν θέλουν. Επίσης ο σύντροφος ή οι σύντροφοι που συναινούν δεν πρέπει να είναι ανήλικοι ή άτομα μειωμένης αντιληπτικότητας. Μπορεί να κάνει σεξ και μόνος του κανείς, αν αυτό προτιμά. Η κτηνοβασία όμως είναι ανήθικη, γιατί κακοποιεί τα ανυπεράσπιστα ζώα.

17/4/19

"Όμορφο ήταν"





Έσβησε η φλόγα
και στη θέση της
ένα ωραίο τώρα
μάρμαρο λευκό
με γράμματα εγχάρακτα:
«Όμορφο ήταν
αλλά δεν υπάρχει πια
όμορφο ήταν
όμως όχι αληθινό».

14/4/19

Κουβεντιάζοντας με τον Χάρο







Ήρθε ο Χάρος ένα βράδυ και με βρήκε, την ώρα που είχα ξαπλώσει και ετοιμαζόμουν να σβήσω το φως.

-Καλησπέρα, κ. Αφροδίτη, πώς είστε;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ανησύχησα. Ένας τόσο ευγενικός και προσηνής κύριος ήταν αδύνατο να θέλει το κακό μου. Εξάλλου δεν ήμουν σίγουρη, αν επρόκειτο περί του Χάρου ή περί κάποιου άλλου Όντος, όχι απαραίτητα επικίνδυνου.

8/4/19

Τα περιφρονημένα πανάκια





Πότε σταματήσαμε να εκτιμούμε τα εργόχειρα, εκείνα τα χαριτωμένα πανάκια με τα κεντήματα και τις δαντέλες που οι μαμάδες μας άπλωναν περήφανες στα έπιπλα του σπιτιού; Και τι απόγιναν όλα εκείνα τα πανάκια;

7/4/19

"Η προγονική εντολή"





"Η προγονική εντολή"
Νουβέλα.

Πέντε γενιές μετά την ένωση του αρχικού ζεύγους Αργυρώς και Γιάννη, ένας επίγονος επιχειρεί να ανιχνεύσει την αιτία που όλοι σχεδόν οι εκπρόσωποι της ευρύτερης οικογένειας βαρύνονται από κάποια ιδιορρυθμία. Με έκπληξη θα ανακαλύψει ότι κάτω από την επιφανειακή ομαλότητα αυτών των συγγενών δρουν σκοτεινές εσώτερες δυνάμεις και ντροπιαστικά μυστικά φυλάσσονται με περισσή επιμέλεια.
Παράλληλα η ευρύτερη οικογένεια αναστατώνεται από τα καμώματα μιας αποκλίνουσας θείας, της οποίας την περιουσία εποφθαλμιούν όλοι.
Τα γεγονότα εκτυλίσσονται σε μια επαρχιακή πόλη που δίνει κι αυτή το στίγμα της στην ιστορία.

Εκδόσεις Γαβριηλίδη.

4/4/19

"Καμιά αγάπη"


Καμιά αγάπη
τίποτα

τα λόγια τους
θόρυβος νηπίων και γελωτοποιών
και τα καμώματά τους
αξιοθρήνητα

καμιά αγάπη
τίποτα
ένα μόνο σύννεφο
παγερό
ανάμεσα σ’ αυτούς και μένα

στις γωνιές στέκομαι αναποφάσιστη
δακρύζω κρυφά δίπλα στα σκουπίδια
αυτό το πλάσμα με κοιτά με φόβο
το κοιτάζω με ενοχή

αγάπη, όχι,
θλίψη βαριά
αυτό το πλάσμα
σε λίγο θα πεθάνει
από την πείνα
και δεν είναι άνθρωπος.


1/4/19

Αυτοκτονία μετά από ψύχραιμη σκέψη




                                                         Άρθουρ Κέσλερ

Η αυτοκτονία είναι ο πιο αξιοπρεπής τρόπος για να φύγει κάποιος από τη ζωή, όταν κρίνει ότι έχει έρθει η ώρα.

Να μην αυτοκτονήσει από κατάθλιψη, γιατί τότε η αυτοχειρία του δεν είναι απόφαση δική του, είναι αποτέλεσμα της κατάθλιψής του. Να πάρει αντικαταθλιπτικά και να γίνει καλά.

Να μην αυτοκτονήσει από ερωτική ή άλλη απογοήτευση, γιατί πάλι η αυτοχειρία του θα είναι αποτέλεσμα μιας πρόσκαιρης απελπισίας που σε λίγο καιρό θα έχει εξατμιστεί.

29/3/19

"Η προγονική εντολή", απόσπασμα





...Ο δολοφόνος ήταν ένας θείος ονόματι Χριστόφορος, βοσκός στα βουνά, όπως και ο Στεφανής, ο πατέρας του Αργύρη, που ήταν εξάδελφος του Χριστόφορου και ένας εκ των δεκαπέντε και αυτός. Λοιπόν αυτός ο Χριστόφορος ήταν δεκαεφτά χρονών τότε που πήγε και ερωτεύτηκε μια παντρεμένη γυναίκα. Κατέβαινε κρυφά τις νύχτες από το βουνό κι έσμιγε μαζί της στα χωράφια, μέχρι που το πήρε είδηση ο άντρας της κι ένα βράδυ παραφύλαξε να τους σκοτώσει. 

27/3/19

"Ο κόσμος ένα άγραφο χαρτί"





Να συρρικνώσουμε
τα πράγματα
να τα εξαϋλώσουμε
να μείνει ο κόσμος
ένα άγραφο χαρτί
κι εμείς εκεί επάνω
να σχεδιάσουμε
απ’ την αρχή
μια νέα Δημιουργία
παράξενη
γεμάτη από ψιθύρους
αναστεναγμούς
και χαμηλές κραυγές
μιας άλλης ευτυχίας.

25/3/19

Η δόξα και η φρίκη του Ζαλόγγου






Εδώ και λίγο καιρό έχει πέσει στα χέρια μου ένα παλιό Αναγνωστικό της Έκτης Δημοτικού του 1932. Στο εξώφυλλο διαβάζω:
Δημοσθ. Ανδρεάδου
ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ ΚΑΘΑΡΕΥΟΥΣΗΣ
ΣΤ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα κείμενα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον βρίσκεται και ένα με τον τίτλο:
«ΑΙ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΑΙ ΕΝ ΖΑΛΟΓΓΩ». Εκεί λοιπόν αναφέρεται η γνωστή ιστορία της θυσίας στο Ζάλογγο με κάποιες επί πλέον λεπτομέρειες που οι περισσότεροι αγνοούμε.