5/4/20

"Μια περιπέτεια είναι, λένε, η ζωή"





Μια περιπέτεια είναι, λένε, η ζωή.
Αυτό να το δεχτώ, εντάξει.

Ήρθα λοιπόν εδώ την περιπέτεια να ζήσω.
Θέλω δεν θέλω, θα τη ζήσω.
Με τα θηρία να παλέψω
και να’ βγω νικητής,
να πιω γλυκό κρασί
και να μεθύσω,
να ερωτευτώ,
να μη μ’ ερωτευτούν
-κι αντίστροφα εννοείται –
όλα τα συναισθήματα να ζήσω,
επιτυχίες,
απορρίψεις
και ανατροπές.
Από κοντά ωστόσο τα θηρία
και κάθε τόσο
μια αναμέτρηση μαζί τους.
Και πάλι νικητής.
Μέρα καμιά με άλλη να μη μοιάζει,
ακόμα και η ανία
να είναι διαφορετική,
αν έξω είναι βράδυ ή πρωί.

Μια περιπέτεια λοιπόν,
το δέχομαι.

Στο τέλος βέβαια
τα θηρία θα νικήσουν,
μα ως τότε
πολλά γενναία πράγματα
θα έχω κατορθώσει,
πολλές ντροπές θα έχω κρύψει,
πολλές ανατροπές θα έχω ζήσει.

Μια περιπέτεια προβλεπόμενη
είναι αυτή η ζωή
και  μόνη έκπληξη
ο θάνατος
που αγνοούμε πότε θα έρθει,
με ποια μορφή,
αν είναι σαν σπαθί
που ακαριαία αποκεφαλίζει
ή σαν το δηλητήριο
που χύνεται αργά
μέσα στο αίμα μας,
αν είμαστε μονάχοι
ή με παρέα
και – κυρίως αυτό, αυτό κυρίως-
 αν έρθει βιαστικός
στη μέση κόβοντας την περιπέτειά μας
ή καθυστερημένος,
όταν πια κάθε περιπέτεια
θα μας είναι βαρετή.

Πάντα η έκπληξη στο τέλος,
ένα δωράκι της ζωής
που το φυλάει με περισσή ευχαρίστηση
καλά κρυμμένο από μας.

1/4/20

"Η ώρα πέρασε"





Ν’ ανοίξω; μου λέει το μπουμπούκι,
ν’ ανθίσω; Ήρθε η ώρα;
Η ώρα πέρασε, του λέω.
Τόσο καιρό που εσύ ονειρευόσουν,
διαβαίνανε τα χρόνια
 από μπροστά σου,
εσύ ονειρευόσουν
μιαν άνοιξη δοξαστική
και να’ σαι δροσερό λουλούδι
ντυμένο στα χρωματιστά σου πέταλα,
χάρμα των οφθαλμών
και αντικείμενο ωραίων ερώτων,
αλλά τα χρόνια σου
περνούσαν παγωμένα και άκαμπτα
κι εσύ υπομονετικά περίμενες
να έρθει η στιγμή της άνοιξής σου.
Τώρα είναι πια αργά.

Να μην ανθίσεις.

30/3/20

Φύση και ευτυχία






Κάποια γνωστή μου, με την οποία έχουμε χαθεί εδώ και χρόνια, ήταν, όποτε συναντιόμασταν, μέσα στη γκρίνια και την κλάψα, επειδή η ζωή δεν της είχε δώσει ό,τι περίμενε.

Υγιής ήταν, νόστιμη ήταν, ανεξάρτητη οικονομικά ήταν, αλλά λόγω στραβού χαρακτήρα δεν είχε καταφέρει να βρει ένα σύντροφο. Μέσα από αυτό το πρίσμα της στέρησης συντρόφου έβλεπε όλο τον κόσμο άδικο, κακό και ανάποδο.

25/3/20

"Mater Lacaena"





Μητέρα Σπαρτιάτισσα
με την ασπίδα οπλίζοντας το γιο της
«μ’ αυτήν», του είπε, «ή σ’ αυτήν να επιστρέψεις».

Mater Lacaena clipeo obarmans filium
“cum hoc” inquit “aut in hoc redi”.

Decimus Magnus Ausonius, 25