24/5/17

"Προσευχηθείτε..."




Προσευχηθείτε,
μην παραλείψετε παρακαλώ
αυτό το ύψιστο καθήκον σας,
κεράκια ανάψτε,
λουλούδια αποθέστε
και αγκαλιασμένοι τραγουδήστε
απαλά τραγούδια,
δακρύστε,
προ παντός αυτό μην το ξεχάσετε,
δείξτε εν πάση περιπτώσει
πόσο ευγενικά πενθείτε εσείς
σε αντίθεση με τους βαρβάρους
κι έπειτα ακούστε τους ταγούς σας
με πόσο σταθερή, αποφασιστική φωνή
μιλούν,
με ύφος που δεν σηκώνει αντιρρήσεις,
δείτε πόσο είναι σοβαροί,
εμπιστευθείτε τους.

Είναι ένα πολιτισμένο τελετουργικό αυτό,
αποδεικνύει την ανωτερότητά σας,
την καλωσύνη σας
και προ παντός
τη θαρραλέα στάση σας
μπροστά στο θάνατο.

Και την επόμενη φορά
επαναλάβετε τα ίδια,
πάντα αυτό να κάνετε,
όποτε βρίσκεστε μπροστά
σε διαμελισμένα πτώματα.

Όχι, ο φόβος δεν σας καταβάλλει, 
σκοτώνεστε ατρόμητα εσείς.


22/5/17

Καρυωτάκης-Λειβαδίτης: Δυο ποιήματα για την απώλεια






Η νιότη από μόνη της είναι η εποχή της αισιοδοξίας και των ονείρων.

Δεν έχει σημασία, αν ίσως ο νέος άνθρωπος έχει την ατυχία να τυραννιέται από προβλήματα που άλλοι συνομήλικοί του δεν έχουν. Η απαισιοδοξία, η μελαγχολία του είναι ένα λεπτό στρώμα που επικάθηται πάνω σε μια απέραντη και απροσδιόριστη αισιοδοξία. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η ίδια η νιότη του τον υποχρεώνει να κοιτάζει τη ζωή με ελπίδα, τον παρασύρει σε ωραία οράματα, του υπόσχεται ένα μέλλον όπου τα όνειρά του θα γίνουν πραγματικότητα. Δεν έχουν σημασία οι αναποδιές και οι αποτυχίες και οι τυχόν απογοητεύσεις. Μια μικρή ανάπαυλα είναι για να ανασυνταχθεί και να ξαναμπεί στον κόσμο έτοιμος για όλα.

18/5/17

Συνέντευξη στη Γεωργία Δαλιανά από το Κανάλι Ένα 90,4 FM






Είστε μια δημιουργός που δουλεύετε αθόρυβα και μας έχετε προσφέρει σημαντικότατο έργο.

Θα ήθελα να σας ρωτήσω:

1.    Στην σημερινή εποχή που η Απληστία της εικόνας ενοικεί στην Τρομοκρατία και δεν αφήνει χώρο για τις λέξεις, το γράψιμο για σας είναι ερημιά, είναι ρήγμα ή είναι κατοικία στα θεμέλια της πιο ακριβής Ελευθερίας;

Δεν είμαι εχθρός της εικόνας. Πιστεύω πως άνετα μπορούν να συνυπάρξουν λόγος και εικόνα, ο κόσμος μας έτσι γίνεται πιο πλούσιος. Υπάρχει βέβαια και η χυδαία εικόνα όπως υπάρχει και ο χυδαίος λόγος. Δεν είναι ωστόσο κάτι καινούργιο αυτό. Το γράψιμο για μένα είναι εσωτερική ανάγκη. Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει πολύ. Κάποιοι συγγραφείς λένε ότι, όταν γράφουν, νιώθουν πόνο, υποφέρουν. Εγώ νιώθω χαρά. Η γραφή για μένα είναι η δεύτερη κατοικία μου. Ζω, υπάρχω, κινούμαι μέσα σ’ αυτή την κατοικία. Η κατοικία είναι ερημική, αλλά δεν με ενοχλεί αυτό. Θα έλεγα ότι μάλλον μου αρέσει. 

16/5/17

"Κομμάτια άγνωστων νεκρών..."



Κομμάτια άγνωστων νεκρών
εκτίθενται ευλαβικά
ντυμένα στο βελούδο
και στα μαργαριτάρια
κατάνυξη μαζών
όπιο βαρύ
για να ξεχάσουμε
ενόσω οι πολιτοφύλακες
κρατώντας ρόπαλα
τις νύχτες τριγυρνούν στα πάρκα
ενόσω σέρνονται στα δικαστήρια
όσοι ακόμα αντιστέκονται
ενόσω Βία και Κράτος
θερμά εναγκαλίζονται.

Οι νέοι στις παραλίες
συνεχίζουν να ερωτεύονται
αλλ’ όμως θα ξεράσουν τέρατα
σε λίγα χρόνια
οι κοιλιές των κοριτσιών
φωτιές
βρωμιές
χυδαία γλώσσα
και ο θρίαμβος των λειψάνων
σε λιτανείες επίσημες.

Πυκνώνουν ολοένα τα σύννεφα 
κι η πολιτεία μου στέκει βουβή.