Μην πετάς

 

 

Ο άνθρωπος έχει πόδια για να περπατά. Και τα τετράποδα έχουν πόδια για να περπατούν. Και τα πολύποδα ομοίως. Τα ψάρια έχουν πτερύγια και ουρά για να κολυμπούν. Τα πουλιά έχουν φτερούγες για να πετούν.

 

Βάλε έναν άνθρωπο σε μια καρέκλα, δέσε  τον από τη μέση και κάτω, ώστε να μη μπορεί  να περπατήσει και άσε τον εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του.

 

Μπορείς να τον φροντίζεις με πολλή αγάπη,  να του δίνεις τα πιο ωραία φαγητά, να τον χαϊδεύεις, να τον κανακεύεις, να του γλυκομιλάς. Αν αρρωστήσει, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να γίνει καλά. Γιατί τον θέλεις κοντά σου, δεν θέλεις να πάθει τίποτα. Τον αγαπάς πολύ.

 

Μόνο που δεν του επιτρέπεις να περπατά. Τον κρατάς εκεί καθηλωμένο στην καρέκλα και τον πείθεις ότι όλα πάνε καλά. Στο τέλος το πιστεύει κι αυτός. Ένας άνθρωπος υγιής που η φύση τού έδωσε δυο γερά πόδια για να περπατά, κάθεται δεμένος στην καρέκλα για χρόνια. Μέχρι να πεθάνει.

 

Πώς σας φαίνεται αυτό;

Άγριο πράγμα, ε;

 

Τότε γιατί έχετε κλεισμένα σε κλουβιά τα πουλιά που η φύση τα προόρισε να πετούν; Αυτή είναι η φτιάξη τους, αλλιώς δεν θα είχαν φτερά.

 

Τα πουλιά γεννιούνται με φτερούγες για να πετούν στον αέρα. Κι εσείς τα κλείνετε σε κλουβιά. Και τα αγαπάτε πολύ. Και τους γλυκομιλάτε. Έχουν το φαγάκι τους, έχουν το νεράκι τους, έχουν και την αγάπη σας. Τι άλλο μπορεί να θέλουν;

 

Και τα φτεράκια τους τούς είναι άχρηστα. Χοροπηδούν μέσα στο κλουβί τους, προσπαθούν να πετάξουν αλλά μάταια. Τα φτερά τους αχρηστεύονται. Η φύση τους αχρηστεύεται. Γίνονται δίποδα. Μικρά τέρατα δηλαδή.

 

Αλλά εσείς τα αγαπάτε. Αφού διαστρέψατε τη φύση τους, αφού τα φυλακίσατε στο κλουβί, αφού τα μετατρέψατε σε δίποδα, τα αγαπάτε.

 

Κι όταν μαραζώσουν και πεθάνουν, κλαίτε.

 

Μετά φέρνετε ένα νέο κλουβί στο σπίτι σας με ένα νέο διεστραμμένο πλάσμα που, αντί να πετά ελεύθερο στον αέρα, χοροπηδά και κελαηδά με παραλυμένα τα φτερά του και σεις ευφραίνεστε.

 

Ευφραίνεστε με το ανάπηρο πουλί που έχετε στην κατοχή σας.

 

 

Ξέρω

 

Ξέρω.

 

Είμαι ακατάλληλη.

Είμαι ακατάληπτη.

Είμαι ακατανόητη.

 

Μια παρενέργεια είμαι.

Μια παρεξήγηση.

Μια παρερμηνεία.

 

Άχρηστη.

Αχρείαστη.

 

Αδιάφορη.

Και αδιάντροπη.

 

Και διεστραμμένη;

Ίσως.

 

Διαταραγμένη, σίγουρα.

 

Διαφορετική.

 

Ανάξια για σένα.

Ανεπαρκής.

 

Αποδιοπομπαία.

 

Και είμαι συγχρόνως άστεγη.

Και άοπλη.

 

Είμαι όμως και κάτι ακόμα

που δεν θα σου αρέσει σίγουρα:

Πάγος σκληρός,

αν χρειαστεί.

Ιορδανία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

                              Γέρασα

 

                           Πέτρα

Την Ιορδανία την μπερδεύω στη μνήμη μου με τη Συρία (επί Άσαντ, σήμερα δεν θα τη μπέρδευα με τίποτα).

 

Στην Ιορδανία υπάρχουν τα ερείπια της πόλης Γέρασα, όπου πήγαιναν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους οι Ρωμαίοι βετεράνοι. Χάρηκα που την επισκέφτηκα, γιατί είχα διαβάσει στην Ιστορία γι’ αυτήν.

 

Και η Πέτρα ήταν εντυπωσιακή.

 

Η χώρα ήταν (και ελπίζω να είναι ακόμα) μια νοικοκυρεμένη μουσουλμανική χώρα, αυτό που λέμε φτωχή αλλά αξιοπρεπής.

 

Είδα γυναίκες με μαντήλα και γυναίκες χωρίς μαντήλα.

 

Αυτό που θυμάμαι, γιατί μου έκανε εντύπωση, ήταν οι δυο κυρίες που κάθονταν σε ένα καφέ που καθόμασταν κι εμείς.

Ασυνόδευτες, χωρίς μαντήλα και να κουβεντιάζουν άνετα ρουφώντας τον ναργιλέ τους. Πολύ τις χάρηκα.

 

Τα ταξίδια μου τελειώνουν εδώ.

 

Πήγα και στην Κύπρο μας, αλλά για μένα αυτό δεν ήταν ταξίδι στο εξωτερικό, ήταν ταξίδι στην Ελλάδα.

Λίγα λόγια για το υπό έκδοση μυθιστόρημά μου "Το Σύστημα"

 

«Το Σύστημα» είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας που παρουσιάζει μια κοινωνία ανεστραμμένη, όπου γυναίκες και άνδρες είναι μεν ίσοι, αλλά οι άνδρες βρίσκονται ένα βήμα πίσω, όπως ακριβώς σήμερα τα δύο φύλα είναι ίσα, αλλά η γυναίκα βρίσκεται ένα βήμα πίσω.

 

Για να λειτουργήσει όμως το Σύστημα, χρειάζονται μεγάλες αλλαγές. Η αρχή γίνεται, όταν η εγκληματικότητα έχει ξεπεράσει τα όρια και η Πολιτεία δοκιμαστικά αφαιρεί από μια περιορισμένη κατηγορία εγκληματιών την υπερβολική τεστοστερόνη που, σύμφωνα με την άποψη που έχει επικρατήσει, τους ωθεί στη βία και τον φόνο. Τα αποτελέσματα αποδεικνύονται θετικά.

 

Το μέτρο εξαπλώνεται σταδιακά και σε άλλες κατηγορίες παρανόμων και στη συνέχεια αρχίζει να εφαρμόζεται και στους νόμιμους πολίτες με την συγκατάθεσή τους. Οι γυναίκες εξαιρούνται ωστόσο, γιατί έχουν χαμηλή τεστοστερόνη.

 

Στις δεκαετίες που ακολουθούν η κοινωνία μεταμορφώνεται, η παρανομία είναι πια ελάχιστη και όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς. Οι γυναίκες αναλαμβάνουν καίριες θέσεις και είναι ένα βήμα πιο μπροστά από τους άνδρες, κάτι που δεν ενοχλεί κανέναν.

 

Αλλά το Σύστημα κάπου χωλαίνει και κανείς δεν δίνει σημασία σ’ αυτό.

 

Κάποια στιγμή όμως θα ξεσπάσει η τραγωδία.

(Εκδόσεις "Απόπειρα")

Τα δόντια του στο λαιμό μου

 

Καρφωμένα στο λαιμό μου

τα δόντια του

και ρουφά αργά το αίμα μου.

 

Δεν φταίω εγώ,

μου λέει,

εσύ με παρακάλεσες.

Δεν φταίει αυτός.

Όχι.

 

Ψυχούλα τρυφερή

 

Ψυχούλα τρυφερή,

γιατί με εκδικείσαι;

Με τις σωστές αναλογίες

 

Είμαι νηφάλια

και ψύχραιμη.

Και κάπως δυστυχής.

Με τις σωστές αναλογίες

και τα τρία.

 

Ξέχασα: είναι

κι εκείνη η αγάπη

που δεν ξέρω

σε ποιο ράφι

να τη βάλω.

 

Κάπως ευτυχής,

κάπως δυστυχής.

 

Πάντα με τις σωστές αναλογίες.

 

Πόσων χρονών είπατε ότι είστε;

 

 

 

-Πόσων χρονών είστε;

-Σε δυο χρόνια θα είμαι ογδόντα χρονών.

-Ω, τη μακρά ζωή!

-Μπα, ούτε που το κατάλαβα 

ότι έχω ζήσει τόσες δεκαετίες.

-Και πώς νιώθετε;

-Ανάλογα την περίπτωση. 

Τις περισσότερες φορές 

πάντως δεν έχω συναίσθηση 

της ηλικίας μου και κάνω ανοησίες.

-Που σας εκθέτουν;

-Ας με εκθέτουν. Τι με νοιάζει; 

Μην αποκτήσω κακό όνομα;

-Και τώρα πώς αισθάνεστε;

-Μια χαρά. Αύριο έχω ραντεβού 

με κάποιον που μ’ αρέσει.

-Σοβαρολογείτε; Στην ηλικία σας;

-Εντάξει, είναι λίγο τραβηγμένο, 

αλλά τι πειράζει;

-Κι αυτός;

-Τι κι αυτός;

-Είναι κανένας ογδοντάρης 

που ψάχνει για συγκινήσεις;

-Όχι, είναι εξηντάρης. Πρώτη φορά 

θα βγω με εξηντάρη, 

κάπως μεγάλος μού πέφτει. 

Δεν ξέρω πώς φέρονται 

οι εξηντάρηδες και τι θέλουν. 

Είχα βγει κάποτε πριν χρόνια 

με έναν πενήντα τεσσάρων ετών. 

Από κει και πάνω δεν ξέρω τι γίνεται.

-Θα μάθετε αύριο. Αλλά κι αυτός 

δεν μπόρεσε να βρει καμιά 

της ηλικίας του, 

καμιά μικρότερη τέλος πάντων; 

Μήπως είναι βιτσιόζος;

-Για κοιτάξτε με καλά! 

Φαίνεται η ηλικία μου;

-Η αλήθεια είναι ότι όχι.

-Δείχνω σεβάσμια γερόντισσα;

-Μπα, κάθε άλλο! Αλλά, αν κάνετε σεξ…

-Δεν κάνουν σεξ οι εξηντάρηδες, είναι μεγάλοι.

-Δηλαδή θα παίξετε τις κούκλες;

-Κάτι τέτοιο.

-Κι αυτό καλό είναι.

-Ναι, ξαναγυρίζουμε στην εφηβεία μας.

-Καλή επιτυχία εύχομαι 

στο παιχνίδι με τις κούκλες.

-Ευχαριστώ.

Μάταια περιμένω

 

Μάταια περιμένω

την τελευταία σου ματιά.

Θα κοιμηθώ απόψε ορφανή.

Άνθρωπος και τίγρη

 

 

 

Διάβασα από περιέργεια και με απέραντη υπομονή τα πολλά σχόλια κάποιας ανάρτησης που εκφραζόταν εχθρικά προς την τίγρη που σκότωσε τον νεαρό που μπήκε στον περιφραγμένο χώρο της στο πάρκο Άγριας Ζωής του Γιορκσάιρ, στο Ντονκάστερ της Βόρειας Αγγλίας.

 

Χάρηκα, καθώς τα περισσότερα σχόλια ήταν λογικά. Δηλαδή οι αναγνώστες υποστήριζαν ότι το άγριο ζώο αντέδρασε υπακούοντας στα ένστικτά του, ήταν θηρευτής και δεν ήταν γατούλα, ήταν αιχμαλωτισμένο και όχι ελεύθερο στη φύση και ο Άνθρωπος το χρησιμοποιούσε ως θέαμα με στόχο να βγάλει χρήματα. Επομένως δεν υπήρχε κανένας λόγος να θανατωθεί, επειδή κάποιος πέρασε τα κάγκελα και μπήκε στον χώρο του.

 

Με θλίψη διάβασα και τα (λιγότερα ευτυχώς) σχόλια εκείνων που έβριζαν το ζώο (γ@μίδι το χαρακτήρισε κάποιος) και υποστήριζαν επίμονα ότι ο νεαρός ήταν ΑΜΕΑ, άρα ανεύθυνος για ό,τι έκανε.

 

Κατέφυγα στο Γκουγκλ και την ΑΙ. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι επρόκειτο για άτομο ΑΜΕΑ. Κάτι βέβαια είχε ο νεαρός, γιατί οι παρόντες εκεί παρατήρησαν ότι, πριν εισχωρήσει στον απαγορευμένο για τους ανθρώπους χώρο του ζώου, χόρευε και έκανε παράξενες κινήσεις.

 

Αν ήταν ΑΜΕΑ, πού ήταν οι συνοδοί του;

Δεν υπήρχαν συνοδοί. Ήταν μόνος του.

 

Και για ποιο λόγο έπρεπε μετά να θανατωθεί το ζώο; Επειδή έδρασε σύμφωνα με τα ένστικτά του; Θα ήταν εντελώς παράλογο. Δεν τον κατασπάραξε, απλώς, σύμφωνα με τη φύση του, τον δάγκωσε θανάσιμα στον λαιμό εξουδετερώνοντας έναν, όπως νόμιζε, εχθρό.

 

Αυτοί που μισούσαν τα ζώα έγραφαν βέβαια τα δικά τους, τα γνωστά, τα ξέρουμε, δεν θα τα επαναλάβω εδώ. Χάρηκα ωστόσο, γιατί κάτω από μια εχθρική προς τα ζώα ανάρτηση, οι περισσότεροι, πολύ περισσότεροι, διαφώνησαν και υπερασπίστηκαν το αιχμαλωτισμένο ζώο που αντέδρασε, όπως το πρόσταζε η φύση του και όχι όπως θα ήθελε κάποιος που δεν είχε σώας τα φρένας.

Δεν πάμε καλά

 

 

Δεν πάμε καλά.

 

Αν συμβεί αυτό, τότε σίγουρα επιστρέφουμε σε παλιότερες εποχές που σήμερα τις περιφρονούμε, περιφρονούμε το είδος μας, περιφρονούμε τον πολιτισμό του, περιφρονούμε την τέχνη του και τη φιλοσοφία του και όλα.

 

Αν συμβεί αυτό, θα φτύσουμε τον σημερινό άνθρωπο και τον πολιτισμό του και την τεχνολογία του και τα ταξίδια του στα άστρα και τον ηλεκτρονικό του κόσμο και τις ελευθερίες του και τα ιδανικά του και όλα.

 

Αν συμβεί αυτό, ήρθε το τέλος της εποχής μας. Ας έρθουν οι βάρβαροι να μας αντικαταστήσουν, εμείς θα είμαστε πια άχρηστοι.

 

Αν συμβεί αυτό: να εκτελέσουν κάποιον εγκληματία μπροστά στην τηλεόραση για να δει την εκτέλεση όλος ο κόσμος.

 

Αν συμβεί αυτό, θα αφήσω τη γλώσσα μου να λυθεί και θα μας περιλούσω όλους με τους χαρακτηρισμούς που μας αξίζουν.

Είμαστε ανάξιοι, είμαστε ανίκανοι να ξεπεράσουμε τη θηριώδη φύση μας. Μακάρι να έρθει ένας τεράστιος μετεωρίτης και να σπάσει τη Γη σε χίλια κομμάτια. 

Να ησυχάσει και το Σύμπαν από το τέρας  που δημιούργησε.