Βλάχοι και βλάχοι

 

 

Βγήκαμε ένα βράδυ εμείς οι χειραφετημένες, δυο γυναίκες χωρίς πολλά ταμπού (μπορεί και χωρίς καθόλου ταμπού, αυτό θα το κρίνει η Ιστορία 😊) και φέραμε μαζί και τους φίλους μας. Είπαμε να τους γνωρίσουμε μεταξύ τους, ο ένας Θεσσαλονικιός, ο άλλος κάπου από τα Γιάννενα.

 

Πήγαμε σε μια ταβέρνα, καταχαρούμενες εμείς, φίλες από παιδιά τότε στα Χανιά, τρώγαμε και πίναμε και λέγαμε αστεία, οι άλλοι δύο πιο συγκρατημένοι, εντάξει, λογικό ήταν, δεν ήταν και μαθημένοι οι άνθρωποι να τους βγάζουν βόλτα οι φιλενάδες τους.

 

Κι εκεί που εμείς χαζογελούσαμε πανευτυχείς, λέει σοβαρά σοβαρά ο Σαλονικιός στον Γιαννιώτη:

 

-Βλάχος είσαι;

 

Μας κόπηκε μαχαίρι το γέλιο. Αυτοί οι δυο αρσενικοί μάλλον το πήραν κάπως στραβά το πράγμα και τώρα νιώθουν ανταγωνιστές. Τώρα θα γίνει μακελειό, τώρα θα πέσει πολύ ξύλο, τώρα εμείς οι χειραφετημένες θα δούμε τι πάει να πει μάτσο άντρας εις διπλούν.

 

Επικράτησε μια παγερή σιωπή ολίγων δευτερολέπτων. Μετά ο Γιαννιώτης είπε ήσυχα:

 

-Ναι. Βλάχος είμαι.

 

Έτσι δεν γίνεται και στο σινεμά; Πετάνε τις ατάκες τους οι αντίπαλοι ήρεμα ήρεμα και μετά ξαφνικά βγαίνουν τα πιστόλια κι όποιον πάρει ο χάρος.

 

Κρατούσαμε την αναπνοή μας οι χειραφετημένες και περιμέναμε ποιος θα αρπάξει πρώτος τον λαιμό του άλλου.

 

Κι ενώ περιμέναμε να ξεκινήσει το ξύλο, αυτοί οι δύο συνέχισαν ήρεμοι την κουβέντα τους, «από ποιο μέρος ακριβώς είσαι;», «από το τάδε», «έχει πολλούς βλάχους εκεί», «ναι», «έχω φίλους πολλούς βλάχους από τα μέρη σου», «έτσι, ε;» και συνέχισαν την κουβέντα περί Βλάχων, διότι για Βλάχους μιλούσαν οι άνθρωποι και όχι για βλάχους και ήρθε η καρδιά μας σιγά σιγά στη θέση της.

 

Κατά τα άλλα, περάσαμε πολύ ωραία, η βραδιά κύλησε ομαλά και μάθαμε και μερικά πράγματα περί Βλάχων.

 

 

 

Περδικόβρυση, το χωριό του πατέρα

 

 

 

 

Δυο μέρες ταξίδι. Τόσο χρειαζόμασταν ξεκινώντας από τα Χανιά για να φτάσουμε στο χωριό του πατέρα μου, την Περδικόβρυση, ένα χωριό μέσα στα βουνά της Αρκαδίας.

 

Μιλάμε για τη δεκαετία του ’50, για μια Ελλάδα που κανείς πλην αυτών της τρίτης ηλικίας δεν θυμάται, δεν γνώρισε, δεν έζησε και δεν καταλαβαίνει.

 

Ο πατέρας, δασονόμος, διορίστηκε αμέσως στην Κρήτη. Αυτό εκείνα τα χρόνια σήμαινε αποδημία, μετανάστευση, τι Κρήτη, τι Αμερική, το ίδιο ήταν. Εκεί έμεινε και εργάστηκε μέχρι τη σύνταξή του. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε τη μητέρα μου. Εκεί έγινε πατέρας μιας κόρης που μεγάλωσε σε κρητικό περιβάλλον και που ένιωθε πως μια από τις ρίζες της υπήρχε ζωντανή κάπου μακριά, σ’ ένα χωριό της Αρκαδίας.

 

Επικοινωνία μόνο με επιστολές. Καμιά φορά και κάποιο τηλεφώνημα από το γραφείο του πατέρα στο ραφτάδικο του αδελφού του που είχε και το τηλέφωνο του χωριού.

 

Εξισώσεις

 

 

Ένας νεκρός

ίσον δέκα νεκροί

ίσον εκατό νεκροί

ίσον εκατό χιλιάδες νεκροί

ίσον αμέτρητοι νεκροί

ίσον ένας νεκρός.

 

Ένας δικός μου νεκρός

ίσον δέκα άλλοι νεκροί

ίσον εκατό χιλιάδες νεκροί

ίσον όλοι οι νεκροί του κόσμου

ίσον κανείς άλλος νεκρός.

 

Ένας νεκρός

ίσον τίποτα

ίσον δέκα νεκροί

ίσον τίποτα

ίσον εκατό νεκροί

ίσον τίποτα

ίσον εκατό χιλιάδες νεκροί

ίσον τίποτα

ίσον όλοι οι νεκροί

ίσον τίποτα.

 

Ένας φόνος

ίσον δέκα φόνοι

ίσον εκατό φόνοι

ίσον εκατό χιλιάδες φόνοι

ίσον όλοι οι φόνοι του κόσμου

ίσον ένας φόνος.

 

Είναι ένα γεγονός

που πολλαπλασιαζόμενο

επί οποιονδήποτε αριθμό

μας δίνει πάντα το Άπειρο.

Η Πολιτική δεν έχει ηθική, οι πολίτες όμως έχουν

 

(Θεωρητικά μιλώντας).

Το αναφέραμε και τις προάλλες: η Πολιτική δεν έχει ηθική.  Ο καλός πολιτικός που νοιάζεται για τη χώρα του (για τους άλλους ξέρουμε, δεν αναφερόμαστε σ’ αυτούς) θα παραβλέψει πολλά, θα κάνει τα στραβά μάτια σε πολλά, θα κλείσει συμφωνίες που μπορεί να αδικούν κάποιους, θα πει ψέματα, θα αποκρύψει αλήθειες, όλα αυτά με στόχο το εθνικό συμφέρον.

 

Έτσι γίνεται δυστυχώς. Ίσως κάποτε να αλλάξουν τα πράγματα, μακάρι να αλλάξουν. Αλλά προς το παρόν ο πολιτικός που θέλει το καλό της χώρας του μπορεί να πει και να κάνει πράγματα που δεν θα είναι και πολύ ηθικά.

 

Η Πολιτική λοιπόν δεν έχει ηθική.

Έχουν όμως οι πολίτες.

 

Ο ψύχραιμος και ενημερωμένος πολίτης που παράλληλα είναι και ηθικό άτομο μπορεί να νιώθει άσχημα μερικές φορές με τις επιλογές του πολιτικού που θεωρεί ικανό και άξιο για τη χώρα, επειδή οι επιλογές του αυτές έρχονται σε αντίθεση με τον ηθικό του κώδικα. Κατανοεί όμως ότι τις κάνει, επειδή έχει στόχο το εθνικό συμφέρον.

 

Δεν μπορεί να του πει «μπράβο», αλλά και δεν του επιτίθεται, επειδή ξέρει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις προέχει το εθνικό συμφέρον.

 

Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, δεν του μένει τίποτε άλλο από το να σιωπήσει.