"Ψηλά οι ουρανοί είναι γεμάτοι αστέρια"

Πού πάει μερικές φορές

το πνεύμα και φωλιάζει

σε κάτι σώματα καχεκτικά

αρρωστιάρικα

με δύσμορφα χαρακτηριστικά

πάει και κάθεται εκεί

και ως νέο άγιο πνεύμα

στέλνει το φως του λαμπερό

γεμίζει με άστρα

το στερέωμα

αδιάφορο και αλαζονικό

θαμπώνει γύρω του τα πάντα

στέλνει πυροτεχνήματα φωτιάς

φτιάχνει καινούργιος ήλιους

πολλαπλασιάζει τα φεγγάρια

το σώμα ας υποφέρει

ας έχει τα δικά του βάσανα

τα ελεεινά, τρισάθλιά βάσανά του

ποιος νοιάζεται γι’ αυτό

όταν ψηλά οι ουρανοί

είναι γεμάτοι αστέρια...

"Το πάρτι"

Χτύπησε το κουδούνι.

Άνοιξα και παραλίγο να πάθω αποπληξία.

Μπροστά μου στεκόταν ο εαυτός μου και μου χαμογελούσε καθησυχαστικά.

-Προ παντός ψυχραιμία, είπε, θα σου τα εξηγήσω όλα.

Προχώρησε στο καθιστικό κι εγώ ακολούθησα μηχανικά.

-Λοιπόν, είπε βουλιάζοντας σε μια πολυθρόνα, τίποτα το παράξενο δεν υπάρχει σ’ αυτό που βλέπεις.

Οι εαυτοί μου κι εγώ

Θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν ήμουν-ήταν δέκα χρονών, και αναρωτιέμαι πόση σχέση έχω εγώ με εκείνο το απλοϊκό, ακατέργαστο, ενστικτώδες πλάσμα.

 Ακόμα και με τον εαυτό μου των είκοσι και των τριάντα χρόνων έχω την ίδια απορία. Και με τον εαυτό μου των σαράντα χρόνων επίσης.

Όλοι αυτοί οι εαυτοί μου εμπεριέχονται βεβαίως εντός μου, όμως εκείνοι οι εαυτοί είναι λιγότεροι από μένα, διότι δεν εμπεριέχουν εμένα στην ηλικία που βρίσκομαι τώρα.

Αρχαία Μασσαλία, η ελληνική πόλη της Δύσης

Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο παράτολμοι και πόσο απελπισμένοι ήταν ίσως εκείνοι οι πρωτοπόροι Έλληνες πρόγονοι που άφηναν πίσω τους για πάντα την αγαπημένη πατρίδα για να πάνε να εγκατασταθούν ως άποικοι σε ξένα, άγνωστα μέρη, ανάμεσα σε βάρβαρες και εχθρικές φυλές, με πόσο μόχθο αλλά και αποφασιστικότητα έριχναν τα θεμέλια της νέας πόλης που επρόκειτο να γίνει η δική τους πατρίδα, με τι όνειρα και προσδοκίες ξεκινούσαν τη ζωή τους από την αρχή.