Πόσο
εξευτελισμένος, κακομοίρης, ηλίθιος πρέπει να είσαι για να σταθείς στην ουρά
στο δρόμο μέσα στην παγωμένη νύχτα περιμένοντας να ξημερώσει, να τουρτουρίζεις
από το κρύο και να δέχεσαι σαν ζητιάνος σάντουιτς και καφέ από τους υπαλλήλους
του πολυκαταστήματος που θα ανοίξει το
πρωί τις πόρτες του για να σου επιτρέψει να μπεις μέσα και να αγοράσεις
φτηνότερα τα καταναλωτικά αγαθά που σου πουλά και που εσύ δεν τα χρειάζεσαι;
Πόσο μωρός
πρέπει να είσαι, πόσο ανεγκέφαλος και πόσο ανάξιος της ελευθερίας που σου
παρέχει η εποχή σου, όταν καταδέχεσαι να γίνεις σκουπίδι για να αγοράσεις
φτηνότερα τα τελευταία μοντελάκια της μεγάλης φίρμας, τα τελευταία τεχνολογικά
προϊόντα των μεγάλων εταιρειών που και χωρίς αυτά η ζωή σου παραμένει η ίδια
ακριβώς, μπουφάν, παντελόνια, παπούτσια,
τσάντες, αηδίες που θα τα στοιβάξεις κι αυτά μαζί με τα άπειρα άλλα που έχεις
συσσωρεύσει στη ντουλάπα σου;
