Στην Τουρκία έχω κάνει μερικά ταξίδια,
τρία – τέσσερα, θα τα αναφέρω σποραδικά.
Πρώτη φορά που πάτησα τουρκικό έδαφος
ήταν σε μια κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά που περιλάμβανε και μια επίσκεψη στην
Έφεσο. Όλοι οι επιβάτες ήταν ξένοι, οι μόνοι Έλληνες ήμασταν εγώ και ο πρώην.
Μια και δεν είχαμε πατήσει ποτέ πριν
τουρκικό έδαφος, είχαμε μια ανησυχία για τους ντόπιους. Σκεφτήκαμε όμως ότι
χωμένοι ανάμεσα στους ξένους δεν θα μας έπαιρνε κανείς είδηση.
Ο Τούρκος ξεναγός μάς ξενάγησε στην
περίφημη αρχαία πόλη προσέχοντας πάντα να λέει «ο πολιτισμός του Αιγαίου». Η λέξη «Έλληνες» δεν ακούστηκε ποτέ. Ας είναι.
Η ουσία είναι ότι μετά από αρκετή ώρα ο
ξεναγός κάτι μάς είπε, δεν θυμάμαι τώρα τι, και γύρισε σε μένα και τον πρώην
και μας είπε: «Εσείς βέβαια τα ξέρετε αυτά». Και χαμογέλασε πονηρά.
Μας είχε καταλάβει από την αρχή ότι
ήμασταν Έλληνες. Αυτό που εμείς δεν είχαμε καταλάβει ήταν ότι ο άνθρωπος δεν
είχε καμιά απολύτως εχθρική διάθεση απέναντί μας.
Χαμογελάσαμε κάπως αμήχανα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου