Τίβολι, Ερυθρές Ταξιαρχίες και η μικρή φοντάνα

 

 

Τρία ταξίδια έχω κάνει στην Ιταλία Το τρίτο και τελευταίο θα το αφηγηθώ αργότερα.

 

Τώρα θέλω να αναφέρω ένα περιστατικό που μας συνέβη ένα βράδυ που είπαμε να πάμε στο Τίβολι, 30 χλμ. έξω από τη Ρώμη, για να δούμε τις περίφημες φοντάνες του φωτισμένες, ένα φαντασμαγορικό θέαμα.

 

Ήταν η εποχή που η Ιταλία υπέφερε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο με ελληνικές πινακίδες και με τρεις επιβάτες να ταξιδεύουν μέσα στη σκοτεινή ερημιά, εκ των οποίων επιβατών ο ένας ήταν πολύ μελαχρινός, η άλλη ξανθιά και η τρίτη καστανή, κίνησε το ενδιαφέρον της ιταλικής Αντιτρομοκρατικής που κάπου εκεί γύρω επιτηρούσε.

 

Μας σταμάτησαν λοιπόν μέσα στα μαύρα σκοτάδια και ζήτησαν τα χαρτιά μας. Αλλά δεν ήταν αυτό το ενδιαφέρον περιστατικό. Το ενδιαφέρον ήταν που, ενώ οι άλλοι εξέταζαν τα χαρτιά μας, ένας από αυτούς έχωσε το όπλο του, κάτι σαν πολυβόλο, μέσα από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου και  μας σημάδευε ακίνητος και βουβός.

 

Ο μελαχρινός συζητούσε με τους αστυνομικούς, η ξανθιά δίπλα του κόντεψε να λιποθυμήσει με την κάννη του όπλου στη μούρη της κι εγώ από πίσω γελούσα, γιατί ήξερα πως τίποτα δεν θα συνέβαινε, ήμασταν Έλληνες που πήγαιναν στο Τίβολι να δουν τους περίφημους κήπους του και ήμασταν απολύτως νόμιμοι.

 

Όπως και έγινε. Μας άφησαν να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας.

 

Το Τίβολι ήταν μαγεία. Δεν ξέρω όμως γιατί, ένιωσα μια βαθιά συμπάθεια για μια μικρούλα φοντάνα κάπου σε μια γωνιά του κήπου που κανείς δεν την πρόσεχε, μια και όλοι συνωστίζονταν αφήνοντας επιφωνήματα θαυμασμού γύρω από τις μεγαλόπρεπες φοντάνες που συναγωνίζονταν μεταξύ τους σε λάμψη, έπαρση και γοητεία σαν σταρ του σινεμά.

 

Κάθισα δίπλα στη μικρή φοντάνα και της έκανα παρέα. Μου φαίνεται ότι της είπα και μερικά λογάκια, αλλά δεν θυμάμαι πια.

 

Αργότερα της έγραψα και ένα ποίημα με τον τίτλο «Η μικρή φοντάνα στο Τίβολι». 

Κάπου θα το έχω καταχωνιασμένο, αλλά ποιος έχει τώρα την υπομονή να το ψάξει ανάμεσα στην αμέτρητη χαρτούρα.