Δεν...

 

Γιατί απόψε πάλι

αυτή η μελαγχολία;

 

Είναι που λίγο παραπέρα

στέκεται άδειο το μονό κρεβάτι

με ατσαλάκωτο το άσπρο του σεντόνι

κι εσύ εκεί

δεν είσαι ξαπλωμένος

και μισοκοιμισμένος

κι εγώ

δεν περπατώ στα ακροδάχτυλά μου

για να μη σ’ ενοχλήσω.