28/2/16

"Απ' το παράθυρο κοιτάζω..."



Απ’ το παράθυρο κοιτάζω
φυλές αλλόγλωσσες
περνούν απ’ το κατώφλι μου
απάτριδες κι ανέστιες
σέρνουν τα βήματά τους
κοιτάζοντας μακριά
προς ένα φως
που μόνο εκείνες βλέπουν
στα δυο σπασμένη η ζωή τους

σπασμένος και στα δυο ο τόπος μου
φόβος, συμπόνια ανακατεύονται
ένα εκρηκτικό υλικό

κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους 
κρυφοί προδότες.


25/2/16

Αμερικανοί μνηστήρες στο Face Book



                                               Λη Μάρβιν

Πριν ένα χρόνο περίπου έλαβα ένα αίτημα φιλίας στο Face Book από ένα ώριμο εμφανίσιμο κύριο που δήλωνε αξιωματικός του αμερικανικού στρατού. Στις λίγες φωτογραφίες που είχε αναρτήσει στη σελίδα του φορώντας τη στολή του έδειχνε σοβαρός και δραστήριος τύπος. Άλλες αναρτήσεις δεν είχε.

Στη λίστα των φίλων του είδα ότι είχαμε μία κοινή φίλη. Οι υπόλοιποι φίλοι του ήταν όλοι θηλυκού γένους πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Κατά ένα περίεργο τρόπο, οι φίλες του αμερικανού στρατιωτικού ήταν όλες μιας κατηγορίας: ώριμες κυρίες (μην πω σιτεμένες) και εμφανισιακά όχι και τόσο ελκυστικές. Επίσης ήταν όλες, αν θυμάμαι καλά, Ελληνίδες. Περίεργος τω όντι ο αμερικανός κύριος αξιωματικός και περίεργα και τα γούστα του. 

23/2/16

«Πώς πρέπει να τους τιμωρούμε»



                        Τζιχαντιστές σκοτώνουν ομοφυλόφιλο


Αυτά τα γένια πρέπει κατ’ αρχάς να τα ξυρίσουμε. Μετά θα σας κάνουμε μια ωραιότατη αποτρίχωση με λέιζερ. Δεν πρόκειται να ξαναφυτρώσουν τρίχες στο πρόσωπό σας, σας το υπόσχομαι. Και όλη αυτή τη μαύρη τρίχα στο κορμί σας, τι απωθητική, θα την εξαφανίσουμε οπωσδήποτε. Τα μαλλιά σας θα τα αφήσουμε να μακρύνουν κι άλλο και θα τα βάψουμε ξανθά.

Τι, δεν θέλετε;

19/2/16

"Ψυχές"





Κάπου υπάρχει ένας τόπος
στο ημίφως ενός αιώνιου δειλινού
μια πόλη άχρονη
που κάθονται οι ψυχές
εκείνων που αδικήθηκαν
κάθονται στα πεζούλια
ή αγναντεύουν από τα παράθυρα
στις πόρτες άλλες στέκονται
ακίνητες και σιωπηλές
-καμιά πνοή αέρα
όλα ασάλευτα-
με πρόσωπα απαθή
κοιτάζουν τον ορίζοντα
εκεί που ο ήλιος
δεν λέει να βασιλέψει
και μάταια προσμένουν
να αντιστραφεί η πορεία των πραγμάτων
και να γυρίσει πάλι ο ήλιος
στην κορυφή του ουρανού
άγρια να φυσήξει ο άνεμος
κι από την Πύλη νά’ μπουν μέσα
δεμένοι σε αλυσίδες
αυτοί που τους αδίκησαν
να σηκωθεί βουή
κατάρες να ακουστούν
και αναθέματα
βαριές βρισιές και λόγια
γεμάτα μίσος και χολή
ώσπου να δύσει ο ήλιος επιτέλους
να έρθει το σκοτάδι
να αδειάσουν οι ψυχές
από το δηλητήριο
να αλαφρώσουν
μετά από την τόση βαρυγκώμια
και ύστερα αργά να διαλυθούν
μες τον αιώνιο ύπνο το γλυκό
δικαιωμένες.