Λονδίνο, Αγγλία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

Η δεύτερη έξοδός μου από την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε λίγα χρόνια μετά από την πρώτη, είχαμε ακόμη χούντα (στα τελευταία της) και έγινε για τον ίδιο λόγο που είχα ταξιδέψει και στην Ελβετία.

 

Ένας γνωστός μου, τι γνωστός δηλαδή, φίλος μου ήταν, ήθελε να δουν οι γιατροί εκεί έναν ανιψιό του σοβαρά άρρωστο και μου ζήτησε να τον συνοδέψω ως διερμηνέας, γιατί δεν μιλούσε αγγλικά. Με όλα μου τα έξοδα πληρωμένα, Όλα! Ακόμα και τον καφέ μου.

 

Το είπα στους γονείς μου, εκείνοι με κοίταξαν καχύποπτα, ποιος είναι αυτός ο γνωστός σου, πώς λέγεται, πού ζει, τι δουλειά κάνει και άλλα τέτοια. Τους είπα όσα μπορούσα να τους πω κι εκείνοι ζήτησαν να τον γνωρίσουν.

 

Ήρθε ο φίλος κουστουμαρισμένος, γραβατωμένος, σοβαρός, τους εξήγησε την περίπτωση, κάπως κάμφθηκαν οι γονείς μου. Αλλά πάλι δεν ησύχαζαν και όλο με ρωτούσαν: και πότε και πού και πώς και γιατί -εδώ που τα λέμε δίκιο είχαν οι άνθρωποι να ανησυχούν, εγώ όμως δεν ανησυχούσα, γιατί τον ήξερα καλά τον γνωστό που ήταν και κατα-αγχωμένος με την περίπτωση του ανιψιού του, δέκα τεσσάρων χρονών παιδιού.

 

Τελικά έχασα την υπομονή μου με τις απανωτές ερωτήσεις τους και τους είπα ορθά κοφτά:

 

-Εγώ θα πάω στο Λονδίνο, είτε σας αρέσει είτε όχι, τέτοια ευκαιρία δεν τη χάνω! Να είναι όλα πληρωμένα και να πω όχι.

 

Κι έτσι βρέθηκα στο Λονδίνο.

Οι Έλληνες εκεί μας συμπαραστάθηκαν και μας βοήθησαν πολύ.

 

Ένας από αυτούς μάλιστα, Κύπριος την καταγωγή, μας πήρε ένα απόγευμα με το αυτοκίνητό του και μας έκανε τον γύρο του Λονδίνου για να δούμε όλα τα αξιοθέατα.

 

Αλλά, ως γνήσιος Έλλην, δεν σταματούσε να πατά την κόρνα μπροστά στο οποιοδήποτε μικρό εμπόδιο ή και σε κανένα εμπόδιο. Πιστεύω πως η μοναδική κόρνα που ακουγόταν σε ολόκληρο το Λονδίνο ήταν η δική μας. Άλλη κόρνα δεν άκουσα πουθενά.

 

Οι Λονδρέζοι οδηγοί στα άλλα αμάξια γύριζαν απορημένοι και μας κοίταζαν. Ο δικός μας ατάραχος. Πατούσε την κόρνα και προχωρούσε ακάθεκτος. Δεν καταλάβαινε Χριστό. Και ζούσε στο Λονδίνο ήδη πολλά χρόνια, αλλά το χούι του δεν το άλλαξε.

 

Μας έδειξε ωστόσο όλα τα αξιοθέατα της πόλης, καλά πήγε αυτό.

 

Η ιστορία όμως αυτή δεν έχει καλό τέλος.

 

Ο Κύπριος οδηγός μας ήταν ήδη προχωρημένος μεσόκοπος τότε. Σήμερα, μισό αιώνα και βάλε, δεν πρέπει να ζει.

 

Ο γνωστός μου, σαράντα τεσσάρων χρονών τότε, επίσης δεν πρέπει να ζει.

 

Ο ανιψιός του πέθανε λίγο καιρό μετά, αφότου γυρίσαμε από το Λονδίνο.