"Ωραία βραδιά ανοιξιάτικη..."

Ωραία βραδιά ανοιξιάτικη,

οι άνθρωποι αμέριμνα βολτάρουν

και στο καφέ

μια κάποια παραπάνω κίνηση

με φίλους του ποιητή

που ήρθαν για να τον ακούσουν,

στο πεζοδρόμιο τραπεζάκια,

ανέμελες κουβέντες

και χαμόγελα

κι ανάμεσα στις λέξεις

γλιστρούν από τις χαραμάδες

λόγια κρυφά απελπισίας,

σκοτεινές ζωές,

σκέψεις θανάτου,

μετά ξανά 
η καθημερινότητα κυριαρχεί,

"κάνει μια κάποια ψύχρα",

"η ώρα πέρασε",

χωρίζουμε,

μπαίνει ο καθένας

μέσα στα σκοτάδια του 

σιωπηλός.

Τι σκέφτεστε; Πώς νιώθετε; Τι κάνετε;

Αγαπητό μου φέις μπουκ, κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω για το καθημερινό, αδιάλειπτο ενδιαφέρον σου για την ατομική μου κατάσταση και να σου ζητήσω συγγνώμη που μέχρι σήμερα σε σνόμπαρα και δεν σου απαντούσα.

Ειδικά εγώ που ζω μόνη δεν μπορείς να φανταστείς πόσο συγκινούμαι κάθε πρωί με αυτές τις πολύ προσωπικές ερωτήσεις που μου κάνεις. Κανονικά θα έπρεπε  όλοι μας εδώ να απαντούσαμε καθημερινά σ’ αυτές τις τρεις ερωτήσεις σου, οπότε το timeline μας θα ήταν γεμάτο από εξομολογήσεις, καημούς, βάσανα, γκρίνιες και πόθους ευσεβείς και θα μεταμορφωνόταν σε ένα απέραντο ψυχιατρείο με μεγάλο ενδιαφέρον όμως, καθώς θα μαθαίναμε ο ένας τα μυστικά του άλλου.

Κοινωνική εργασία, γιατί όχι;

Είχα την καλή τύχη να εργαστώ ως εκπαιδευτικός σε σχολεία, όπου οι μαθητές έχοντας πάρει σωστή αγωγή από τα σπίτια τους ήταν συνεργάσιμοι, είχαν καλούς τρόπους και δεν δημιουργούσαν προβλήματα στην τάξη. Ως έφηβοι ήταν ζωηροί και πολλές φορές άτακτοι, πράγμα που είναι δείγμα ψυχικής υγείας. Ποτέ ωστόσο δεν υπερέβησαν τα εσκαμμένα.

"Πού η δόξα, πού τα κάλλη..."

Πού η δόξα,

πού τα κάλλη,

Κωνσταντίνε,

τώρα σκυφτός,

γερμένος στο μπαστούνι σου,

με κείνο το άκακο χαμόγελο του γέροντα

ήρθες να προσκυνήσεις το νεκρό εχθρό σου.

Γιατί στη νιότη όλα επιτρέπονται,

αλαζονεία,

φιλοδοξία,

παρασκήνια ύπουλα,

στη νιότη όλα είναι δυνατά,

υγεία,

ομορφιά

και ολυμπιακά βραβεία,

μετά ο χρόνος

βρίσκει τρόπους

να μας κατακρημνίσει

και να που τώρα εσύ

αδύναμος,

καρτερικά χαμογελώντας

έρχεσαι

και τιμή αποτίεις

στο νεκρό,

τιμή αποτίεις

σε μια εποχή

που έχει πεθάνει.

Κωνσταντίνε,

το γήρας έχει μια σοφία μοναδική

και καλωσύνη απροσδόκητη.

Σ’ έχουμε συχωρέσει,

κυρίως επειδή

σε είδαμε

να σε υποβαστάζουν άλλοι,

ανήμπορο,

ακουμπισμένο στο μπαστούνι σου

ανάμεσα στους νέους αρχηγούς μας.

Άμποτε να τους δούμε

γέρους ανυπεράσπιστους κι αυτούς 

και ίσως  τότε να τους συχωρέσουμε.