Το προφίλ του ανθρωποκτόνου δια της εις άτοπον απαγωγής

Στο σχολείο εμμέσως πλην σαφώς μας έμαθαν ότι το να σκοτώνει κανείς τον εχθρό της πατρίδας σε καιρό πολέμου δεν είναι κακό, αντίθετα είναι πολύ καλό. Αν με μια γενναία προσπάθεια εντάξουμε αυτό το φόνο στην αυτοάμυνα, μπορούμε τέλος πάντων να τον δικαιολογήσουμε: "Δεν φταίω εγώ, φταίει αυτός που μου επιτέθηκε και απείλησε τη ζωή μου".

Πράγματι, η μόνη περίπτωση που μπορεί η ανθρωποκτονία να έχει επαρκή δικαιολογία είναι, όταν απειλείται άμεσα η ζωή και η σωματική μας ακεραιότητα. Σε καμιά άλλη περίπτωση δεν δικαιολογείται. Υπάρχει βέβαια και ο φόνος εν βρασμώ ψυχής που δεν δικαιολογείται, είναι όμως κατανοητός. Για τον φόνο εν ψυχρώ δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία.

Τι λογής άνθρωποι είναι λοιπόν αυτοί που προχωρούν σε μια τόσο ακραία πράξη;