"δύστηνος έγκειμαι πόθωι..."

δύστηνος έγκειμαι πόθωι

άψυχος, χαλεπήισι θεών οδύνηισι, έκητι

πεπαρμένος δι’ οστέων.

Δύστυχος κείτομαι,

χωρίς ψυχή από τον πόθο,

από πόνους σκληρούς

τρυπημένος ως το κόκαλο,

αφού το θέλουν οι θεοί.

Αρχίλοχος

Κάτω η ορθογραφία!

Δειλά αποδώ κι αποκεί βλέπω να ξεφυτρώνουν μικρές ανταρσίες κατά της ορθογραφίας της γλώσσας μας.

Και δηλαδή γιατί πειράζει να γράφουμε λάθος τις λέξεις; Αμάν πια με αυτή τη δικτατορία της ορθογραφίας που μας θέλει όλους αλάνθαστους και βαθείς γνώστες της ελληνικής.

Η γλώσσα είναι παιχνιδιάρα, δεν της αρέσει το λουρί

(Εκ προοιμίου ζητώ την κατανόηση των φίλων του Γλωσσικού Παρατηρητηρίου, από τους οποίους δανείστηκα μερικά παραδείγματα).

Πολλές φορές μέσα στο ζήλο μας να μιλήσουμε σωστά τη γλώσσα μας, φτάνουμε στην υπερβολή και φράσεις που έχουν καθιερωθεί στον καθημερινό μας λόγο και τον πλουτίζουν με την ποικιλία τους, τις περνάμε από κόσκινο και τις αμφισβητούμε ή τις απορρίπτουμε.

«Κλείδωσε η υποψηφιότητα του τάδε», ακούμε και αμέσως διαμαρτυρόμαστε: Τι πάει να πει κλείδωσε; Τι σχέση έχει η κλειδαριά με την υποψηφιότητα κάποιου πολιτικού;

«Κούμπωσε η δουλειά». Γιατί κούμπωσε; Φόρεμα είναι;

Νεκρές και ζωντανές γλώσσες

Πόσες άραγε γλώσσες έχει μιλήσει ο άνθρωπος από την αρχή του πολιτισμού του μέχρι σήμερα; Δεν είναι εύκολο να υπολογίσουμε κάτι τέτοιο ή μάλλον είναι ακατόρθωτο.

Για κάποιο λόγο που έχει να κάνει με τους ιδιαίτερους δεσμούς που διατηρούμε οι άνθρωποι με τη γλώσσα, νιώθουμε θλίψη γι αυτές τις χαμένες γλώσσες που ποτέ δεν θα μάθουμε πώς μιλήθηκαν, πώς ακούγονταν, ποια δομή είχαν και με τι λέξεις εξέφραζαν τον περιβάλλοντα κόσμο και το ανθρώπινο συναίσθημα. Μαζί μ’ αυτές έχουν περάσει στην αιώνια λήθη και τα τραγούδια που φτιάχτηκαν, οι παροιμίες, τα παραμύθια και τα στιχάκια που σκάρωσαν οι πολύ μακρινοί εκείνοι πρόγονοι στη δική τους γλώσσα.