Παλμύρα, Χαλέπι, Συρία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

 

Η Παλμύρα δεν ξεχνιέται. Ειδικά, αν έχεις σπουδάσει Αρχαιολογία και Ιστορία, όχι, δεν ξεχνιέται.

 

Αλλά εδώ το θέμα μας είναι άλλο. Τα απρόοπτα περιστατικά, όταν βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα. Παλμύρα λοιπόν, Συρία επί Άσαντ.

 

Μετά την ξενάγησή μας στον αρχαιολογικό χώρο και το επακόλουθο γεύμα μας (λυπάμαι, δεν το θυμάμαι), οι φιλενάδες μου θέλησαν να αγοράσουν διάφορα πραγματάκια από ένα μαγαζί που ήταν πιο πέρα. Εγώ βαριόμουν και κάθισα σε ένα καφενείο, παράγγειλα ένα αναψυκτικό και τις περίμενα να γυρίσουν.

 

Μια γυναίκα μόνη σε ένα καφενείο στη Συρία, σε μια ερημιά, καθώς νύχτωνε και οι τουρίστες είχαν φύγει; Και που κάπνιζε κιόλας; Α, εδώ έχουμε δουλίτσα, σκέφτηκε ο σερβιτόρος, ένας νεαρός Άραβας που πλησίασε στο τραπέζι μου πολύ διακριτικά και ευγενικά και με ρώτησε στα αγγλικά, αν μου άρεσε η Παλμύρα.

 

Ναι, πολύ, είπα.

Και από πού είμαι;

Από την Ελλάδα.

Και μου αρέσει η Συρία;

Ναι, μου αρέσει.

 

Και άλλες τέτοιες ερωτήσεις απανωτές και δεν έλεγε να ξεκολλήσει ο νεαρός σερβιτόρος κι εγώ περίμενα την παρέα μου και η παρέα μου δεν ερχόταν.

 

Πάντα ευγενικός και γλυκομίλητος ο Άραψ, αλλά είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι και να ανησυχώ και λιγάκι που οι φιλενάδες είχαν κολλήσει στο μαγαζί και δεν τις έβλεπα να έρχονται. Και είχε και βραδιάσει εν τω μεταξύ.

 

Αλλά τότε ήρθε η μοιραία και όπως αποδείχθηκε και  τελευταία ερώτηση του Άραβος:

 

-Are you married?

 

Εγώ δεν ήμουν married, ήμουν divorced, αλλά σκέφτηκα ότι καλύτερα να έλεγα  married παρά divorced, διότι το divorced ανάβει πιο πολύ τα αίματα και όποιος φυλάει τα ρούχα του κλπ.

 

-Married, είπα.

 

Ο νεαρός σήκωσε τα χέρια του σαν να παραδινόταν και άρχισε να οπισθοχωρεί με αργά βήματα, ώσπου χάθηκε από το οπτικό μου πεδίο.

 

Έτσι! Σεβασμός στις παντρεμένες! Τις παντρεμένες δεν τις πειράζουμε, γιατί έρχεται μετά ο σύζυγος και σφάζει.

 

Σε λίγο ήρθε και η καθυστερημένη παρέα μου και φύγαμε από τη μαγευτική Παλμύρα.

 

Στο Χαλέπι πάλι, η φίλη μου η Πέπη ήθελε οπωσδήποτε να επισκεφθούμε το διάσημο Hotel Baron, όπου είχε μείνει η Αγκάθα Κρίστι. Γυρίζαμε από δω κι από κει, μπερδευτήκαμε στους δρόμους και χάσαμε τον προσανατολισμό μας.

 

Τελικά ρωτήσαμε έναν καλό άνθρωπο, ο οποίος όχι μόνο προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει, αλλά μας συνόδεψε μισή ώρα δρόμο, μέχρι που μας οδήγησε μπροστά στο ξενοδοχείο.

Μας εντυπωσίασε η τόσο καλή του θέληση.

Να είναι καλά, αν ζει.