Τα φύλα είναι δύο

 

 

Η Φύση είναι σπάταλη εκεί που πρέπει και οικονόμα εκεί που πρέπει.

 

Η Φύση είναι σκληρή εκεί που πρέπει και τρυφερή εκεί που πρέπει.

 

Την ενδιαφέρει το είδος πρωτίστως και κατόπιν το άτομο. Την ενδιαφέρει η διαιώνιση του είδους που ζει στο φυσικό περιβάλλον, το οποίο είναι ιδιαίτερα σκληρό και επικίνδυνο. Τώρα γιατί έκανε το περιβάλλον σκληρό και επικίνδυνο, να πάτε να τη ρωτήσετε.

 

Η ουσία είναι ότι δείχνει ενδιαφέρον για το είδος, αλλά αν οι εξωτερικές συνθήκες αλλάξουν και το είδος κινδυνεύει να χαθεί, η Φύση δεν κάνει τίποτα. Το αφήνει να χαθεί. Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς το χαμένο είδος θα αντικατασταθεί από ένα άλλο πιο κατάλληλο για τις νέες εξωτερικές συνθήκες.

 

Φαίνεται πάντως ότι δίνει μεγάλη σημασία στη διαιώνιση του κάθε είδους, όσο οι εξωτερικές συνθήκες είναι κατάλληλες. Θέλει τα άτομα του κάθε είδους να είναι πολλά και γερά για να αντέξουν μια δύσκολη και γεμάτη κινδύνους ζωή. Αν δεν είναι γερά, τα απορρίπτει χωρίς περιττές ευαισθησίες.

 

Στα κατώτερα είδη ζωής η αναπαραγωγή και διαιώνιση του είδους γίνεται με πολλούς και συχνά περίεργους τρόπους. Αν τους αναλύσουμε εδώ, θα γράψουμε βιβλίο και δεν είμαστε και βιολόγοι.

 

Στα ανώτερα είδη ζωής, τα πιο εξελιγμένα ας πούμε, η Φύση δείχνει μια τρελή σπατάλη σπέρματος με στόχο ένα μέρος του σπέρματος να πετύχει τη γονιμοποίηση και το είδος να συνεχίσει να υπάρχει. Στο θέμα αυτό είναι πράγματι πολύ σπάταλη.

 

Από την άλλη, είναι και φοβερά οικονόμα.

Τι χρειάζεται εδώ για τη διαιώνιση; Δυο άτομα. Ένα που θα παράγει σπέρμα κι άλλο ένα που θα παράγει ωάρια που το σπέρμα θα γονιμοποιήσει. Χρειάζεται μήπως και τρία άτομα; Όχι, δύο είναι αρκετά, αρκεί να κάνουν καλά τη δουλειά τους.

 

Άρα, λέμε τώρα εμείς οι άνθρωποι που ήρθαμε τελευταίοι σ’ αυτό τον κόσμο και οι μόνοι που έχουμε το κουσούρι να φτιάχνουμε πολιτισμό – κάτι που η Φύση μάλλον δεν συμπαθεί – άρα, στα ανώτερα ζώα η αναπαραγωγή γίνεται με δύο άτομα που τους δώσαμε και όνομα: αρσενικό και θηλυκό. Και η διαιώνιση καλά κρατεί και αυτό είναι που ενδιαφέρει τη Φύση.

 

Αλλά κάποιες φορές και η Φύση είναι αφηρημένη και απρόσεχτη και δεν κάνει καλά τη δουλειά της. Γεννιούνται έτσι άτομα με κάποιο πρόβλημα και αυτά είναι αδύνατο να επιβιώσουν μόνα τους.

 

Και βλέπουμε τότε τη στοργική ζωική μητέρα να τα απορρίπτει. Να τα εγκαταλείπει. Τα νεογέννητα αυτά άτομα πεθαίνουν, αλλά η Φύση αδιαφορεί, όπως και η ζωική μητέρα που είναι τόσο προστατευτική στα γερά της μικρά. Αλλά κι αυτά, όταν μεγαλώσουν και είναι ικανά να επιβιώσουν μόνα τους, η ζωική μητέρα τα διώχνει από κοντά της και παύει να τα αγαπά. Για τη Φύση η αγάπη αυτή είναι απλά ένας μηχανισμός, ένας τρόπος να επιβιώσουν τα νεογνά του είδους και να μάθουν να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις.

 

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε άλλη άποψη, αλλά ποιος μας ρωτά εμάς; Η Φύση θέλει να κάνει τη δουλειά της και ως τώρα την κάνει καλά.

 

Μόνο που κάνει και κάποια λαθάκια καμιά φορά, όπως είπαμε.

 

Δύο είναι τα φύλα, γιατί δύο χρειάζονται για την αναπαραγωγή. Και για να μην είναι τεμπέλικα, τα εφοδίασε και με οίστρο – εμείς τον λέμε έρωτα – ώστε να κάνουν σαν παλαβά για να συνευρεθούν μεταξύ τους.

 

Με τα λαθάκια όμως τι γίνεται;

Στη Φύση δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά στον ανθρώπινο πολιτισμό μας τα λαθάκια τα αγκαλιάζουμε, τα προστατεύουμε, τα αγαπάμε και τα φροντίζουμε. Γιατί έχουμε συμπόνια, κάτι που δεν καταλαβαίνει η Φύση.

 

Και ανάμεσα στα διάφορα λαθάκια της η Φύση μπερδεύεται η αφηρημένη και μας παρουσιάζει κάτι άτομα που δεν είναι ούτε αρσενικά ούτε θηλυκά ή είναι λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο ή είναι και τα δυο ή είναι εκατό παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα.

 

Καλώς. Εμείς δεν έχουμε καμιά αντίρρηση να είναι εκατό παραλλαγές του αρσενικού και του θηλυκού φύλου. Να είναι ό,τι θέλουν οι άνθρωποι, κανέναν δεν πειράζουν, κανέναν δεν ενοχλούν, έχουν τις προτιμήσεις τους και δεν μας πέφτει λόγος.

 

Μόνο που τα φύλα εξακολουθούν να είναι δύο, γιατί τόσα χρειάζονται για την αναπαραγωγή και έτσι έκρινε η Φύση. Κι αν υπήρχε άλλος τρόπος για την αναπαραγωγή, δεν θα υπήρχαν καθόλου φύλα και θα είχαμε την ησυχία μας.

 

Μπορεί κάποια στιγμή να το καταφέρουμε αυτό εμείς οι άνθρωποι και τότε θα γίνουμε όλοι ουδέτεροι. Γιατί όχι;

 

Αλλά ως τότε τα φύλα είναι δύο. Το ένα έχει σπέρμα και το άλλο ωάριο. Αυτά τα δύο είναι αρκετά.

 

Είπαμε: η Φύση είναι οικονόμα εκεί που μπορεί. Δύο φύλα τής είναι αρκετά.