Έχω κάνει αρκετά ταξίδια εκτός Ελλάδος,
όμως δυστυχώς ελάχιστα πράγματα θυμάμαι από όσα είδα κι έζησα εκεί.
Μπορώ χωρίς ντροπή να πω ότι έφαγα τον
χρόνο μου γυρίζοντας στα μουσεία και τώρα δεν θυμάμαι τίποτα από ό,τι είδα εκεί
μέσα. Θα ήταν, σκέφτομαι, πιο ενδιαφέρον να κάθομαι σε κάποιο καφέ και να
κοιτάζω τον κόσμο που θα περνούσε από μπροστά μου. Θα είχα οπωσδήποτε μια
καλύτερη εικόνα της χώρας που είχα επισκεφθεί.
Θυμάμαι ωστόσο με τρόπο ανεκδοτολογικό
διάφορα περιστατικά, όπως πχ τότε που ήμουν στη Ρώμη και πήγαινα τρέχοντας από
το ένα μουσείο στο άλλο, μη χάσω και κανένα.
Βγαίνοντας από ένα μουσείο -ποιο να
ήταν, πού να θυμάμαι τώρα – κοίταξα το ρολόι μου και είδα ότι προλάβαινα να
ρίξω μια ματιά και στο μουσείο με τα
έργα των Ετρούσκων που βρισκόταν εκεί κοντά.
Τρέχοντας σαν τρελή έφτασα και ρώτησα
καλού κακού τον φύλακα που στεκόταν στην πόρτα, αν είχα έρθει στο κατάλληλο μέρος.
Από τη βιασύνη μου δεν κάθισα να σκεφτώ πώς έπρεπε να το πω αυτό σε άψογα
ιταλικά και είπα λαχανιασμένη:
«Εδώ είναι οι Ετρούσκοι;»
Ο φύλακας μού έριξε μια ματιά και μου
απάντησε χαμογελώντας: «Οι Ετρούσκοι έχουν πεθάνει προ πολλού».
Έβαλα τα γέλια, γέλασε κι αυτός και
μετά μπήκα μέσα.
Τι είδα; Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα.
Το περιστατικό όμως με τον φύλακα του μουσείου δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου