Ανησυχείτε για πυρηνικό πόλεμο; Λάθος κάνετε

 

 

Η εικόνα που έχουμε γενικώς για την καταστροφή στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι μετά τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών το 1945 είναι εφιαλτική. Και δικαίως.

 

Μόνο που κανείς δεν μας λέει ότι δεν σκοτώθηκαν ΟΛΟΙ οι κάτοικοι των δύο αυτών πόλεων. Κάποιοι, όχι λίγοι, επέζησαν, αλλά πέθαναν αργότερα από  τις συνέπειες της ραδιενέργειας και κάποιοι ΖΟΥΝ μέχρι σήμερα.

 

Χρόνια τώρα είχα την απορία: μα δεν σκοτώθηκαν δηλαδή όλοι;

 

ΟΧΙ, δεν σκοτώθηκαν όλοι. Πολλοί αρρώστησαν και πέθαναν αργότερα, άλλοι αρρώστησαν, αλλά έζησαν πολλά χρόνια και άλλοι, υπερήλικες πια, ζουν ακόμα και βρίσκονται ανάμεσά μας.

 

Είπα λοιπόν να ψάξω στο διαδίκτυο για περισσότερες λεπτομέρειες. Πληκτρολόγησα: Ηow many survived the atomic bomb. Βρήκα πολλές πληροφορίες και σας τις παραθέτω:

 

Ο αριθμός των επιζώντων από τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (γνωστοί ως hibakusha) μεταβάλλεται συνεχώς λόγω της ηλικίας τους. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Ιαπωνικής κυβέρνησης (Μάρτιος 2025), ο αριθμός των εν ζωή επιζώντων έχει πέσει για πρώτη φορά κάτω από τις 100.000.

 

Στατιστικά στοιχεία επιζώντων

--------------------------------------

Σήμερα εν ζωή: Υπάρχουν 99.130 επίσημα αναγνωρισμένοι επιζώντες (στοιχεία 31 Μαρτίου 2025).

Μέσος όρος ηλικίας: Η μέση ηλικία τους είναι πλέον 86,13 έτη.

Ιστορικό κορύφωσης: Ο αριθμός των αναγνωρισμένων hibakusha έφτασε στο μέγιστο επίπεδο το 1981, όταν ανέρχονταν σε 372.264.

 

Κατηγορίες Επιζώντων

-----------------------------

Διπλοί Επιζώντες (Niju Hibakusha): Περισσότεροι από 160 άνθρωποι έχει επιβεβαιωθεί ότι βρέθηκαν και στις δύο πόλεις κατά τη διάρκεια των εκρήξεων και επέζησαν. Ο Tsutomu Yamaguchi είναι ο μόνος που αναγνωρίστηκε επίσημα και από τις δύο πόλεις.

Κορεάτες Επιζώντες: Υπολογίζεται ότι περίπου 23.000 Κορεάτες επιζώντες επέστρεψαν στην πατρίδα τους μετά τον πόλεμο.

Ιαπωνοαμερικανοί: Περίπου 3.000 άτομα επέζησαν και επέστρεψαν στις ΗΠΑ

 

Συνολικές Απώλειες (για σύγκριση)

------------------------------------------------

Μέχρι το τέλος του 1945, υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους περίπου 140.000 άνθρωποι στη Χιροσίμα και 74.000 στο Ναγκασάκι. Συνολικά, περισσότεροι από 525.000 hibakusha έχουν πεθάνει από το 1945 μέχρι σήμερα και τα ονόματά τους αναφέρονται στα σχετικά μνημεία.

 

Αυτές τις πληροφορίες τις πήρα από την ΤΝ.

 

*

 

Από άλλη πηγή: (https://www.nps.gov/mapr/learn/historyculture/atomic-bomb-survivors.htm)

 

 

Στις 6 Αυγούστου 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν την ατομική βόμβα Little Boy στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Τρεις ημέρες αργότερα, οι ΗΠΑ έριξαν μια δεύτερη ατομική βόμβα, γνωστή ως Fat Man, στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας. Μέχρι το τέλος του 1945, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως άμεσο αποτέλεσμα αυτών των βομβαρδισμών.

 

Πολλές χιλιάδες άνθρωποι επέζησαν με τραύματα από τις επιθέσεις. Έγιναν γνωστοί ως hibakusha , που μεταφράζεται ως άτομα που επλήγησαν από τη βόμβα.  

Ο όρος Niju hibakusha , διπλοί επιζώντες, αναφέρεται σε περισσότερους από 160 ανθρώπους που ήταν παρόντες τόσο στη Χιροσίμα όσο και στο Ναγκασάκι. Επί του παρόντος, πάνω από 525.000 hibakusha έχουν πεθάνει και έχουν ονομαστεί σε μνημεία - περισσότεροι από 330.000 από τη Χιροσίμα και περισσότεροι από 190.000 από το Ναγκασάκι.

 

Οι Hibakusha λαμβάνουν υποστήριξη από την ιαπωνική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου ενός ιατρικού επιδόματος. Ωστόσο, στην Ιαπωνία εξακολουθούν να υπάρχουν διακρίσεις εις βάρος τόσο των hibakusha όσο και των παιδιών τους, ακόμη και των εγγονιών τους, με βάση την κοινή πεποίθηση ότι μπορεί να είναι σωματικά ή ψυχολογικά εξασθενημένοι και ότι οι επιπτώσεις της ακτινοβολίας είναι κληρονομικές ή μεταδοτικές. Πολλοί hibakusha δεν θέλουν να γίνει γνωστή η κατάστασή τους, καθώς μπορεί να τους επηρεάσει, όσον αφορά την απασχόληση ή τον γάμο.

 

*

Δείτε όμως τι συμβαίνει σήμερα και στο Τσερνόμπιλ και στην ατόλη Μπικίνι

-----------------------------------------------------

 

Τσερνόμπιλ: Ορισμένα είδη πτηνών εμφανίζουν ανάπτυξη υψηλότερων επιπέδων αντιοξειδωτικών που τα προστατεύουν από το περιβάλλον που προκαλείται από την ακτινοβολία. Αρκετά έντομα και αράχνες έχουν δείξει πολύ μεγαλύτερη ανθεκτικότητα χωρίς σημαντική μείωση στους πληθυσμούς τους. Μια κοινή απόκλιση που παρατηρείται είναι ο αλμπινισμός, μια συγγενής υπολειπόμενη κληρονομική έλλειψη μελανίνης στα ζώα, η οποία εκδηλώνεται με την απουσία του εγγενούς χρώματος του δέρματος, των μαλλιών, του μαλλιού, της ίριδας και των χρωστικών μεμβρανών των ματιών. Ωστόσο, η μακροχρόνια έκθεση στην ακτινοβολία εξακολουθεί να μελετάται.

 

Μπικίνι: Αλλά τα κρούσματα στην ατόλη Μπικίνι μας δίνουν πάντα ελπίδα. Αυτό το νησί του Ειρηνικού ήταν το πεδίο δοκιμών όπου οι ΗΠΑ διεξήγαγαν 23 πυρηνικές δοκιμές πριν από εξήντα χρόνια, εκκενώνοντας ολόκληρο τον πληθυσμό της ατόλης, καθώς τα εδάφη ήταν υπερβολικά μολυσμένα από την ακτινοβολία.

 

Αλλά σιγά σιγά, το οικοσύστημα της ατόλης έχει σαφώς ανακάμψει, παρόλο που οι πληγές δεν έχουν ακόμη επουλωθεί πλήρως. Τα κοράλλια ξανακατοικούν στις παράκτιες περιοχές τώρα και η ανάπτυξη αυτών των υφάλων προσελκύει πολλά είδη ζώων - ασπόνδυλα, ψάρια, ακόμη και καρχαρίες. Οι καρχαρίες είναι κορυφαίοι θηρευτές και η παρουσία τους αποτελεί ένδειξη ενός υγιούς οικοσυστήματος. Αυτά είναι εξαιρετικά νέα και δείχνουν ότι ακόμη και όταν ένα περιβάλλον καταστρέφεται, μπορεί να αναγεννηθεί, προκαλώντας μεγάλο θαυμασμό για την ανθεκτική μας φύση.

 

Ενώ θαυμάζω την ανθεκτικότητα της μητέρας μας Φύσης που λειτουργεί στο Τσερνόμπιλ, με ωθεί να σκεφτώ: «ήταν η απλή παρουσία των ανθρώπων χειρότερη για το περιβάλλον ακόμη και από μια καταστροφική πυρηνική καταστροφή;» Μια τροφή για σκέψη.

 

Πηγή: https://neosciencehub.com/chernobyl-and-wildlife/#google_vignette

 

Και οι δικές μου σκέψεις τώρα:

 

Αν αρχίσουν να ρίχνουν πυρηνικά όσοι φαγώνονται στη Μέση Ανατολή, να ανησυχούμε αλλά με μέτρο. Δεν είμαστε τόσο κοντά, όσο φοβόμαστε, και έχουμε τρόπους να προστατευτούμε από τη ραδιενέργεια που θα φτάσει (εξασθενημένη) στα μέρη μας.

 

Αν προκληθεί παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, πράγμα μάλλον απίθανο, να μην ανησυχούμε καθόλου. Κάποιοι συνάνθρωποι θα επιβιώσουν, θα επιστρέψουν στην εποχή του Λίθου και όλα θα ξαναγίνουν από την αρχή.

 

Η Φύση δεν δίνει δεκάρα για τα καμώματά μας. Συνεχίζει να θάλλει και να στηρίζει τη ζωή, όπως βλέπουμε στο Τσερνόμπιλ και στην ατόλη Μπικίνι, όπου ζώα και φυτά συνυπάρχουν με αρμονία μακριά από τον άνθρωπο που τα καταδιώκει και τα εξολοθρεύει.

 

Η Ζωή είναι ένα επίμονο φαινόμενο, δεν εξαλείφεται, ό,τι κι αν κάνουμε, ας το πάρουμε απόφαση. Ακόμα κι αν πέσει ατομική βόμβα στα κεφάλια μας, κάποιοι από μας θα επιζήσουν.

 

Τα σουπερμάρκετ δεν θα επιζήσουν.

 

*

Στη φωτογραφία: Τσερνόμπιλ, σήμερα.