Φόβος και θλίψη

 

 

Φόβος ή θλίψη; Τι προτιμάτε;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο θα μου πείτε. Προτιμάτε τη χαρά, την ανεμελιά, τα γέλια και όλα αυτά τα ευχάριστα.

 

Κι εγώ το ίδιο. Αλλά δεν είναι στο χέρι μας να επιλέγουμε τα συναισθήματά μας. Μας επιβάλλονται από την εξωτερική πραγματικότητα που όσο κι αν θέλουμε να την αγνοούμε, αυτή χώνεται στο μυαλό μας και ρυθμίζει τις αντιδράσεις μας.

 

Μπορεί να φανταζόμαστε  ακρογιαλιές, δειλινά, βόλτες στην άμμο και τραγούδια, αλλά η πραγματικότητα δεν σηκώνει τέτοιες ψευδαισθήσεις. Εκεί που εσύ βολτάρεις ανέμελος, έρχεται αυτή και σου δίνει ένα χαστούκι και σε επαναφέρει στον κόσμο που λέμε ότι είναι πραγματικός. (Τώρα είναι πραγματικός, δεν είναι, δεν μπορούμε να ξέρουμε, αυτό μας λέει ο εγκέφαλός μας και άλλη επιλογή δεν έχουμε από το να το αποδεχτούμε).

 

Τρως λοιπόν το χαστούκι. Το οποίο έχει την ποιότητα του φόβου. Φοβάσαι. Υπάρχει λόγος που φοβάσαι και δεν σου μένει περιθώριο να χοροπηδάς ξένοιαστος. Υπομένεις σιωπηλά τον φόβο σου, η λογική σου (δηλαδή ο εγκέφαλός σου) σου λέει ότι αυτό που σε περιμένει δεν είναι πια και τόσο τρομερό, όμως ο φόβος παραμένει. Είσαι υπό το καθεστώς του φόβου.

 

Και εκεί που υπομένεις με καρτερία τον φόβο σου, η πραγματικότητα σού δίνει άλλο ένα χαστούκι που αυτό έχει την ποιότητα της θλίψης. Για άλλο θέμα. Εγκαθίσταται και η θλίψη μέσα σου.

 

Μια ωραία κατάσταση δηλαδή. Τη μια στιγμή νιώθεις φόβο, την άλλη στιγμή νιώθεις θλίψη. Και δεν είσαι πουλάκι να πετάξεις πάνω από τις Συμπληγάδες και να τις αφήσεις αυτές να χτυπιούνται μεταξύ τους, ενώ εσύ θα πετάς ελεύθερος από πάνω τους.

 

Ωραίος συνδυασμός πάντως: φόβος και θλίψη. Από το ένα στο άλλο. Έχεις μήπως καμιά προτίμηση; Δεν έχεις. Και τα δυο σε ρίχνουν κάτω, σου μαυρίζουν την ψυχή.

 

Και τι λέει η λογική, η Σώτειρα; Υπομονή, αυτό λέει, θα περάσουν όλα και θα φύγει και ο φόβος και η θλίψη.

 

Ασφαλώς, δεν έχεις αντίρρηση. Αλλά τώρα τι γίνεται; Περνούν οι μέρες και ο φόβος με τη θλίψη εναλλάσσονται συνεχώς.

 

Άλλο συναίσθημα δεν μπορεί να εισχωρήσει ανάμεσά τους, κάτι απαλό, κάτι γλυκό, κάτι τέλος πάντων ανακουφιστικό για να χαλαρώσεις λιγάκι.

 

Φόβος και θλίψη. Το καθένα από άλλη αιτία. Οι μεταπτώσεις σου είναι συνεχείς. Και η πραγματικότητα στέκεται απέξω και σε παρατηρεί απαθώς.

 

Δώσε κάτι καλό, της λες.

 

Σε κοιτάζει με εκείνο το πέτρινο βλέμμα και μένει βουβή.

 

Άγνωστες οι βουλές της.